III ZS 3/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 3/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Jerzy Kwaśniewski

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę Nr 86/2009 Okręgowej Rady Adwokackiej w S. z dnia 12 października

2009 r., w sprawie udzielania zezwoleń aplikantom adwokackim na podejmowanie

innych zajęć, poza zajęciami wynikającymi z odbywania aplikacji pod kierunkiem

patrona w okresie aplikacji,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 kwietnia 2010 r.,

umarza postępowanie.

Uzasadnienie

Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o

adwokaturze (jednolity tekst: D. U. z 2009 r. Nr 146, poz.1188 ze zm.) Minister

Sprawiedliwości zaskarżył, jako sprzeczną z prawem, uchwałę Okręgowej Rady

Adwokackiej w S. z dnia 12 października 2009 r., nr 86/2009

i wniósł o jej

uchylenie. W tej uchwale stwierdzono, że „w związku z koniecznością zachowania

wysokich standardów szkolenia aplikantów, Okręgowa Rada Adwokacka w S. stoi

na stanowisku, iż zgoda na inne zajęcia aplikanta, o których stanowi § 14

Regulaminu aplikacji adwokackiej, winna być wydawana przez dziekana wyjątkowo.

W szczególności ORA w S. stwierdza, iż brak jest podstaw do wydawania

aplikantom zgody na świadczenie pracy – poza kancelarią patrona – na więcej niż

½ etatu, a także na prowadzenie działalności gospodarczej”.

Zaskarżonej uchwale Minister zarzucił naruszenie:

1. art. 58 pkt 12 lit. b Prawa o adwokaturze w związku z § 14 ust. 1

Regulaminu aplikacji adwokackiej

poprzez jednoznaczne wykluczenie

możliwości zatrudniania aplikantów adwokackich, poza kancelarią patrona,

na więcej niż ½ etatu lub prowadzenie działalności gospodarczej,

2. art. 65 ust. 1 Konstytucji z uwagi na naruszenie wyrażonej w tym przepisie

zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy

przy zastrzeżeniu, że wyjątki określone są w ustawie, w związku z wyrażoną

w art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji zasadą, że nikogo nie wolno zmuszać do

czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, a ograniczona w zakresie

korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko

w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla

jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, albo wolności i praw innych

osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw,

3. art. 32 ust. 1 Konstytucji z uwagi na naruszenie wyrażonej w tym przepisie

zasady równości wobec prawa.

Na rozprawie pełnomocnik Naczelnej Rady Adwokackiej przedłożyła Sądowi

Najwyższemu odpis uchwały tej Rady z dnia 27 marca 2010 r., nr 64/2010,

uchylającej zaskarżoną przez Ministra Sprawiedliwości uchwałę Okręgowej Rady

Adwokackiej w S. Pełnomocnik wniosła o umorzenie postępowania.

Pełnomocnik Ministra

Sprawiedliwości pozostawał ten wniosek do uznania

Sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Uchylając zaskarżoną uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w S., Naczelna

Rada Adwokacka działała w granicach swoich uprawnień określonych w art. 60

Prawa o adwokaturze. Uchylenie tej uchwały spowodowało brak przedmiotu

zaskarżenia, czego następstwem jest umorzenie postępowania na podstawie art.

355 §1 k.p.c.