III ZS 17/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 17/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

z udziałem K. S.

na uchwałę nr 59/2009 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 21 listopada 2009 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 sierpnia 2010 r.,

umarza postępowanie.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 21 listopada 2009 r., nr 59/2009, Naczelna Rada Adwokacka

na zasadzie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.; dalej: „Prawo o adwokaturze”) ustaliła

parytet osobowy delegatów na Krajowy Zjazd Adwokatury w 2010 r. w wysokości 1

delegat na 35 adwokatów, członków izby wpisanych na listę adwokatów.

Powyższą uchwałę na podstawie art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze

zaskarżył Minister Sprawiedliwości, zarzucając naruszenie art. 54 ust. 1 Prawa o

adwokaturze przez niezgodne z prawem ustalenie liczby delegatów na Krajowy

Zjazd Adwokatury w stosunku do liczby adwokatów danej Izby oraz art. 54 ust. 1

Prawa o adwokaturze w związku z art. 17 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP przez

zróżnicowanie sytuacji prawnej adwokatów w zależności od tego, do której izby

adwokackiej należą, w zakresie czynnego i biernego prawa wyborczego do

organów adwokatury.

W piśmie z dnia 9 lipca 2010 r. Adwokat K. S. powołując się na art. 76 i

następne k.p.c. zgłosił przystąpienie do postępowania po stronie Ministra

Sprawiedliwości w charakterze interwenienta ubocznego i popierał skargę Ministra

Sprawiedliwości.

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2010 r. Adwokat R. D. powołując się na art. 76

k.p.c. zgłosił przystąpienie do sprawy po stronie Naczelnej Rady Adwokackiej

zgłaszając jednocześnie opozycję co do wstąpienia do sprawy adwokata K. S.

Wniósł on o oddalenie skargi Ministra Sprawiedliwości w całości oraz o zasądzenie

od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych prawem.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Minister Sprawiedliwości powołując się na

art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze cofnął przedmiotową skargę, ze względu na to,

że „został zatem osiągnięty podstawowy cel jaki przyświecał wniesieniu skargi”.

Adwokat K. S. w piśmie z dnia 11 sierpnia 2o10 r. wniósł o „kontynuowanie

postępowania w sprawie” oświadczając, że będąc interwenientem ubocznym,

samoistnym nie zgadza się na cofnięcie skargi przez Ministra Sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), Sąd Najwyższy jest organem

władzy sądowniczej, powołanym między innymi do sprawowania wymiaru

sprawiedliwości przez rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach Do tych

spraw należy postępowanie wynikające z

przewidzianej w art. 14 Prawa o

adwokaturze kompetencji Ministra Sprawiedliwości zaskarżenia uchwał organów

samorządu adwokackiego w razie ich sprzeczności z prawem. Zgodnie z art. 14

ust. 1 Prawa o adwokaturze, Minister Sprawiedliwości zwraca się do Sądu

Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury, w

terminie 3 miesięcy od daty ich doręczenia; według zaś art. 14 ust. 2 tej ustawy Sąd

Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub uchyla uchwałę i przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi adwokatury z ustaleniem

wytycznych co do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną Sąd Najwyższy

pozostawia bez rozpoznania. W powyższych przepisach brakuje określenia – poza

formą orzeczeń – postępowania przed Sądem Najwyższym. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego przyjmuje się, że do rozpatrywania skargi określonej w art. 14 Prawa

o adwokaturze stosuje się na zasadzie analogii przepisy kodeksu postępowania

cywilnego – odpowiednio, w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia tego

szczególnego środka zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

24 maja 1994 r., I PO 6/94 – OSNP 1994/7/119; z dnia 10 kwietnia 2008 r., III ZS

1/08 – Lex nr 469171).

W rozpoznawanej sprawie wystąpiła potrzeba sięgnięcia do odpowiedniego

zastosowania przepisów Kodeksu postępowania w dwóch kwestiach.

Po pierwsze zgłoszone zostały interwencje uboczne z powołaniem się na

dotyczące interwencji ubocznej przepisy art. 76 i następnych k.p.c.

Rozważając tą kwestię Sąd Najwyższy uznał, że będąca instytucją procesu

cywilnego interwencja uboczna nie mieści się w zakresie norm procesowych, które

na zasadzie analogii, są potrzebne dla rozpatrzenia i rozstrzygnięcia skargi Ministra

Sprawiedliwości na uchwałę organu adwokatury. W tym postępowaniu, które nie

jest postępowaniem sądowym w sprawie cywilnej w rozumieniu art. 1 k.p.c., ale

opiera się na szczególnym układzie kompetencji Ministra Sprawiedliwości i Sądu

Najwyższego ukształtowanej w celu publicznoprawnym nie jest właściwe, aby

występowali według statusu interwenienta, a zwłaszcza interwenienta samoistnego,

członkowie samorządu adwokatury, którzy w ten sposób zyskiwaliby uprawnienia

procesowe, chociaż szczególna kompetencja

w ustawie Prawo o adwokaturze,

została przyznana wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w stosunku do organów

adwokatury, a nie – adwokatów.

Druga kwestia dotyczy cofnięcia skargi przez Ministra Sprawiedliwości.

W tym przedmiocie nasuwała się konieczność sięgnięcia w niezbędnym

zakresie do przepisów postępowania cywilnego; uznając, że odpowiednie są

przepisy określające konsekwencje cofnięcia apelacji jako podstawowego środka

odwoławczego w postępowaniu sądowym (art. 391 § 1 k.p.c.) oraz cofnięcia skargi

kasacyjnej jako szczególnego środka zaskarżenia rozpatrywanego przez Sąd

Najwyższy. Stosownie do tych przepisów cofnięcie środka zaskarżenia powoduje

umorzenie postępowania. Taka konsekwencja jest odpowiednia

także dla

wycofania się przez Ministra Sprawiedliwości z wykorzystanej poprzednio przez

niego kompetencji szczególnej.

Mając

powyższe

na

uwadze

Sąd

odpowiednio art. 391 § 2 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.

Najwyższy

postanowił

stosując