III ZS 11/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 11/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

Protokolant Joanna Porowska

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. nr …/2012 z dnia 3 kwietnia 2012 r. w

sprawie Regulaminu Wewnętrznego Urzędowania Rady Izby Notarialnej w W.,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 19 września 2012 r.,

umarza postępowanie.

Uzasadnienie

Minister Sprawiedliwości zaskarżył uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. nr

…/2012 z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie Regulaminu wewnętrznego

urzędowania Rady Izby Notarialnej w W. na podstawie art. 47 § 1 ustawy z dnia 14

lutego 1991 r. Prawo o notariacie (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158

ze zm.), jako sprzeczną z prawem. W szczególności zarzucił sprzeczność § 2 ust.

14 tego Regulaminu z art. 17 Konstytucji RP oraz z art. 36 § 1 ustawy Prawo o

notariacie przez dopuszczenie - w uzasadnionych sytuacjach - możliwości

przeprowadzenia głosowania w sprawie podjęcia uchwały przez Radę faksem lub

drogą elektroniczną, przy użyciu podpisu elektronicznego. Na tych podstawach

skarżący wniósł o uchylenie § 2 ust. 14 załącznika do zaskarżonej uchwały i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Radzie Izby Notarialnej w W.

W uzasadnieniu skargi Minister Sprawiedliwości argumentował, że art. 17

Konstytucji RP , a także przepisy Prawa o notariacie o trybie podejmowania uchwał

rady izby notarialnej wykluczają legalność podejmowania uchwał przez radę izby

notarialnej „poza posiedzeniem w drodze głosowania obiegowego, niezależnie od

jego ostatecznej formy”. W szczególności, art. 36 § 1 Prawa o notariacie wymaga

dla ważności uchwał rady izby notarialnej obecności co najmniej połowy jej

członków. Wprowadzenie innego niż ustawowo określony trybu głosowania i

podejmowania uchwał narusza nie tylko wymóg obecności członków rady w trakcie

głosowania, istotny dla ustalenia quorum, ale również wymaganie obradowania

rady na posiedzeniach. Wymieniony przepis nie ma charakteru dyspozytywnego,

ani też nie przewiduje innych, niż bezpośredni udział członków rady izby notarialnej

w jej posiedzeniach, możliwości podejmowania uchwał. Dlatego uznać należy, że

regulacja ta wyklucza inne tryby podejmowania uchwał, w tym oddanie głosów bez

odbycia posiedzenia, „przy pomocy faksu lub droga elektroniczną, przy użyciu

podpisu elektronicznego”. Upoważnienie rady izby notarialnej do odmiennego niż

ustawowo

uregulowany

sposób

głosowania

wymagałoby

wyraźnego

i

jednoznacznego unormowania. Brak takiego upoważnienia ustawowego nakazuje

kwalifikować jako sprzeczną z prawem uchwałę przewidującą inny, niż ustawowo

określony, sposób podejmowania uchwał. Powyższe uzasadnia wniosek o

uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w

trybie art. 47 § 2 Prawa o notariacie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Po

doręczeniu

Krajowej

Radzie

Notarialnej

odpisu

skargi

Ministra

Sprawiedliwości na uchwałę nr …/2012 Rady Izby Notarialnej w W. z dnia 3

kwietnia 2012 r., do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo tej Rady Izby Notarialnej z

dnia 3 września 2012 r. z informacją, że organ ten w dniu 1 września 2012 r. podjął

uchwałę nr …/2012, zmieniającą zaskarżona uchwałę i uchylającą kwestionowany

przez Ministra Sprawiedliwości ust. 14 § 2 załącznika do zaskarżonej uchwały.

Według Rady Izby Notarialnej w W., tak udokumentowane usunięcie „z obrotu

prawnego” wymienionego postanowienia, uzasadniało jej wniosek o umorzenie

postępowania. Do wniosku Rady Izby Notarialnej w W. o umorzenie postępowania

przychylił się pełnomocnik Ministra Sprawiedliwości na rozprawie przed Sądem

Najwyższym w dniu 19 września 2012 r. Wszystko to doprowadziło do umorzenia

postępowania na zgodny wniosek stron także dlatego, że wydanie orzeczenia

dotyczącego zaskarżonej regulacji, która została w udokumentowany sposób

wyeliminowana z obiegu prawnego, stało się zbędne (art. 355 k.p.c.).