III ZS 1/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III ZS 1/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę Nr […] z dnia 13 października 2009 r. Rady Izby Notarialnej w P. w

sprawie zmiany uchwały Nr […] Rady Izby Notarialnej w P. z dnia 5 grudnia 2007 r.,

dotyczącej uchwalenia Regulaminu szkolenia aplikantów notarialnych

organizowanego przez Radę Izby Notarialnej w P. i uchwalenia jej tekstu

jednolitego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 kwietnia 2010 r.,

umarza postępowanie przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Rada Izby Notarialnej w P. uchwałą nr […] z dnia 13 października 2009 r.

zmieniła uchwałę tejże Rady nr […] z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącą uchwalenia

„Regulaminu szkolenia aplikantów notarialnych organizowanego przez Radę Izby

Notarialnej w P.” i uchwaliła jej tekst jednolity.

Powyższa uchwała została zaskarżona przez Ministra Sprawiedliwości w

zakresie jej punktu 6, mocą którego ustalono nowe brzmienie § 12 wspomnianego

„Regulaminu szkolenia aplikantów notarialnych przez Radę Izby Notarialnej w P.”

oraz w zakresie zawartego w nim odesłania do paragrafu 9 ust. 3 Regulaminu.

Zgodnie bowiem z nowym brzmieniem tegoż paragrafu ustanowiono sankcję

skreślenia z listy aplikantów w razie uzyskania przez aplikanta niedostatecznej

oceny z kolokwium w trakcie aplikacji, nieprzystąpienia do kolokwium bądź

niedopuszczenia do kolokwium z powodu określonego w § 9 ust. 3 Regulaminu.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości uchwała narusza art. 35, art. 73 i art. 75 ustawy

z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr

189, poz. 1158 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie organizacji aplikacji notarialnej (Dz.U. Nr 258,

poz. 2169), poprzez uchwalenie w jej punkcie 6 regulacji niezgodnej z normami

tychże aktów, wykraczającej poza upoważnienie ustawowe, a polegającej na

ustanowieniu sankcji skreślenia z listy aplikantów, a nadto narusza art. 17 ust. 1

Konstytucji RP, poprzez przekroczenie kompetencji nadanej mocą przepisu

samorządowi notarialnemu, wobec zawarcia w Regulaminie szkolenia aplikantów

notarialnych, uchwalonego przez Radę Izby Notarialnej w P., przepisu niezgodnego

z interesem publicznym i wbrew obowiązkowi jego ochrony przez samorząd

zawodowy

oraz

art.

Konstytucji

RP

poprzez

naruszenie

obowiązku

przestrzegania przez każdego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując na

powyższe skarżący wniósł o uchylenie uchwały w zaskarżonej części jako

sprzecznej z prawem.

Pismem z dnia 16 marca 2010 r. Minister Sprawiedliwości cofnął skargę,

albowiem w dniu 15 lutego 2010 r. została doręczona skarżącemu uchwała nr […]

Rady Izby Notarialnej w P. z daty 3 lutego 2010 r., mocą której nadano zupełnie

nowe

brzmienie

§

Regulaminu

szkolenia

aplikantów

notarialnych

organizowanego przez Radę Izby Notarialnej w P. Uchwała ta jest obecnie

przedmiotem analizy Ministra Sprawiedliwości. W tej sytuacji skarga, jako

dotycząca uchwały w zakresie, w jakim przestała być ona częścią porządku

prawnego, jest bezprzedmiotowa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 47 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie

(jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) przewiduje możliwość

zaskarżenia

przez

Ministra

Sprawiedliwości

uchwał

organów

samorządu

notarialnego w razie ich sprzeczności z prawem. Przepis ten w sposób niepełny

reguluje

postępowanie

przed

Sądem

Najwyższym

ze

skargi

Ministra

Sprawiedliwości, stanowiąc jedynie o możliwości utrzymania w mocy zaskarżonej

uchwały lub jej uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania

właściwemu organowi samorządu z ustaleniem wytycznych co do sposobu jej

załatwienia albo o pozostawieniu bez rozpoznania skargi spóźnionej. Przepis ten

nie odsyła do żadnych dalszych unormowań proceduralnych. W tej sytuacji wypada

stwierdzić, że występuje luka w prawie odnośnie do regulacji tegoż postępowania.

Lukę tę należy wypełnić w drodze analogii, stosując odpowiednio przepisy

proceduralne najlepiej odpowiadające charakterowi rozpoznawanego środka

prawnego. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 maja 1994 r., I PO 6/94

(OSNP 1994 nr 7, poz. 119) uznał, że omawiana skarga Ministra Sprawiedliwości

jest szczególnym środkiem zaskarżenia i dlatego należy stosować do niej przepisy

k.p.c. o rewizji (obecnie – o skardze kasacyjnej). W aktualnym stanie prawnym,

wobec podjęcia przez Radę Izby Notarialnej w P. nowej uchwały, nadającej inne

brzmienie paragrafowi 12 Regulaminu szkolenia aplikantów notarialnych i w

związku z tym cofnięcia przez Ministra Sprawiedliwości przedmiotowej skargi,

należało na zasadzie stosowanego odpowiednio przepisu art. 391 § 2 k.p.c. w

związku z art. 398²¹ k.p.c. umorzyć postępowanie.