III ZP 15/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 20 marca 1997 r.

III ZP 15/97

Sąd Najwyższy podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów

prawnych wyłącznie na wniosek organów określonych w art. 16 ust. 2 ustawy z

dnia 20 września 1984 r. o Sadzie Najwyższym (Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze

zm.), odmawia zatem podjęcia uchwały na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa

Komunikacyjnego.

Przewodniczący Sędzia SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa FlemmingKulesza, Kazimierz Jaśkowski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Kijowski,

Teresa Romer, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca

1997 r. wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w G. skierowanego

przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu

sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o

podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące zagadnienia prawne:

- Czy i na jakiej podstawie istnieją możliwości przedłużenia kadencji SIP na czas

dłuższy niż 4 lata,

- przez jaki okres po wygaśnięciu kadencji należy wypłacać zryczałtowane

wynagrodzenie,

- czy przepisy art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej

inspekcji pracy dotyczące wyboru zakładowego społecznego inspektora pracy przez

ogólne zebranie pracowników oznaczają wybory przez organ przedsiębiorstwa w

rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego w

trybie przewidzianym dla jego zwołania i ważności,

- czy przepisy art. 6 ust. 6 ustawy oznaczają współdziałanie wszystkich

zakładowych organizacji związkowych?

p o s t a n o w i ł:

odmówić podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w G. w piśmie z dnia 7 marca 1997 r.,

adresowanym do Sądu Najwyższego - "Kolegium Kompetencyjnego" wniosło o

wyjaśnienie określonych przepisów ustawy o społecznej inspekcji pracy. Z wniosku tego

wynika, że jego celem jest usunięcie wątpliwości co do zastosowania wskazanych

przepisów do sytuacji powstałej na skutek poinformowania dwóch działających w

Przedsiębiorstwie organizacji związkowych, iż do czasu wyboru nowego społecznego

inspektora pracy funkcję tę pełni dotychczasowy inspektor.

Przedstawiony wniosek nie podlega rozpoznaniu przez Kolegium Kompetencyjne

przy Sądzie Najwyższym, które - zgodnie z art. 190 § 1 Kodeksu postępowania

administracyjnego - właściwe jest wyłącznie do rozstrzygania sporów o właściwość

między organami administracji państwowej a sądami.

Wniosek ten nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu także w trybie przewidzianym dla podejmowania przez Sąd Najwyższy uchwał mających na celu wyjaśnienie

przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce. Takie bowiem uchwały - na

podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o

Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze zm.) - Sąd

Najwyższy może podejmować tylko na wniosek ustawowo do tego uprawnionych

podmiotów: Pierwszego Prezesa i Prezesa Sądu Najwyższego. Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich, a jeżeli chodzi o sprawy z zakresu prawa

pracy również Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Ponadto na podstawie art. 22 ust. 2

ustawy z dnia 23 maja 1991 r o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.)

prawo do występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami o wyjaśnienie przepisów

prawa pracy i ubezpieczeń społecznych budzących wątpliwości lub których stosowanie

wywołało rozbieżności w orzecznictwie przysługuje ogólnokrajowej organizacji

międzyzwiązkowej i ogólnokrajowemu związkowi zawodowemu reprezentatywnemu dla

pracowników większości zakładów pracy.

Przedstawienie wniosku o wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przepisów prawnych

przez podmiot do tego nieuprawniony stanowi przeszkodę dla merytorycznego

rozpoznania sprawy. W konsekwencji postanowiono w myśl art. 20 ust. 1 powołanej

ustawy o Sądzie Najwyższym.