III UZ 7/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UZ 7/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku B.B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w B.

o zapłatę składek na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 18 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W zażaleniu wnioskodawczyni B. B. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w L. z

dnia 18 stycznia 2005 r., odrzucające jej kasację z powodu konstrukcyjnego braku

niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.), pełnomocnik skarżącej podniósł zarzuty

naruszenia art. 3935 k.p.c. oraz art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 § 1 pkt 2

k.p.c. i domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem

kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zdaniem

skarżącej ze sposobu argumentacji i lektury uzasadnienia kasacji

wynika, że

zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo, albowiem w sprawie nastąpiło

przedawnienie roszczenia, co sąd winien brać pod uwagę z urzędu (art. 393 § 2

k.p.c.). Ponadto argumentacja zawarta w kasacji na rzecz sprzecznych ze sobą,

zapadłych wyroków w identycznej sprawie, uzasadnia potrzebę jednolitej wykładni

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.

Uzasadnienie przesłanki z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. może nastąpić w dowolnym

miejscu, a rozstrzyga o tym argumentacja natury merytorycznej, ponadto w

niniejszej sprawie ma miejsce oczywiste naruszenie prawa.

Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie jest bezzasadne. W żadnym miejscu

wniesionej skargi kasacyjnej nie został postawiony wyraźny zarzut, że zaskarżony

wyrok oczywiście narusza prawo, tj. w sposób widoczny na pierwszy rzut oka i bez

potrzeby wgłębiania się w szczegóły sprawy, a jedynie zarzut „zwykłej” błędnej

wykładni art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach

podatkowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - Sąd drugiej instancji ani Sąd

Najwyższy nie mają obowiązku wyręczania strony skarżącej w precyzyjnym

przedstawieniu (nazwaniu) okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSN 2002

nr 1, poz. 11). Wbrew twierdzeniom zażalenia tego rodzaju kwalifikowany zarzut

kasacji oczywistego naruszenia prawa, postawiony dopiero w zażaleniu,

nie

podlega uwzględnieniu z urzędu przez Sąd Najwyższy, który w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania (art.

39311 § 1 in fine k.p.c.). We wniesionej kasacji nie wskazano także wyraźnie na

rozbieżności w orzecznictwie, które wymagałyby ujednolicającego stanowiska Sądu

Najwyższego dotyczącego interpretacji konkretnego przepisu prawa, a sady nie są

uprawnione do samodzielnego dokonywania konkretyzacji ani do ryzykowania

domysłów co do wypełnienia wymagań skargi kasacyjnej, ponieważ to obciąża

wyłącznie stronę skarżącą. Trafnie ujął tę myśl Sąd Najwyższy w postanowieniu z

dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001 nr 3, poz.52), uznając, że

odwołanie się skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez precyzyjnego

przedstawienia okoliczności wskazanych w art. 393 k.p.c., nie stanowi spełnienia

obowiązku określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.. Ponadto przyjmuje się, że

jeżeli skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie,

to obowiązek ich przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony,

choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz. 156).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.