III UZ 32/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UZ 32/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Rączka‎SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania P. B.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G.‎o przywrócenie do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 września 2020 r.,‎zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt III WSC (…), odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 lipca 2020 r., III Wsc (…) Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego P. B. od wyroku tego Sądu z 30 czerwca 2020 r., III Aua (…). Ubezpieczony zaskarżył osobiście powyższe postanowienie Sądu drugiej instancji zażaleniem do Sądu Najwyższego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu.Na podstawie art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Należy zauważyć, że przymus adwokacko-radcowski wynika z przytoczonego wyżej przepisu Kodeksu postępowania cywilnego. Skarżąca, jeżeli nie stać jej na profesjonalnego pełnomocnika, mogła wystąpić o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia zażalenia. Nic nie stało również na przeszkodzie, aby zwrócić się o bezpłatną pomoc prawną świadczoną pro bono przez liczne kancelarie i fundacje.

Nie ma jednak możliwości, aby sądy powszechne, czy też Sąd Najwyższy mogły pominąć wymóg zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowiony w art. 871 § 1 k.p.c., w szczególności, nie stanowi podstawy do pominięcia tego wymogu fakt, że pełnomocnik z urzędu sporządził w niniejszej sprawie opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej.Bez znaczenia dla zasadności odrzucenia skargi kasacyjnej pozostawały argumenty powódki dotyczące jej merytorycznej zasadności, bowiem skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z powodu braków formalnych, a nie oddaleniu z uwagi na jej merytoryczną niezasadność, która w ogóle nie była w tej sytuacji przedmiotem badań ze strony Sądu.Z tych powodów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.