III UZ 19/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UZ 19/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania W. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury oraz datę początkową przeliczenia emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lutego 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 24

czerwca 2010 r., w sprawie o wysokość emerytury oraz datę początkową

przeliczenia emerytury oddalił apelację ubezpieczonej W. B. od wyroku Sądu

Okręgowego w S. z 26 lutego 2010 r., oddalającego odwołania ubezpieczonej od

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 września 2009 r. oraz 11

września 2009 r.

Od powyższego orzeczenia ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń społecznych wezwał

pełnomocnika

wyliczenia

ubezpieczonej

wartości

do

przedmiotu

przedstawienia

matematycznego

sposobu

zaskarżenia

uwzględnieniem

wartości

z

otrzymywanych świadczeń (wyliczenie różnicy między świadczeniem żądanym a

otrzymywanym) w terminie 7 dni.

Pełnomocnik złożył pismo procesowe zawierające stosowne wyliczenia, tj.

„powódka posiada świadczenie 1347 brutto tj. 1012,62 netto miesięcznie a ubiega

się o 1800 zł. miesięcznie netto. Różnica miesięcznie netto wynosi 787,38 zł.

wartość przedmiotu zaskarżenia zatem wynosi 12 krotność tej kwoty – do pełnych

złotych: 9449 zł., słownie: dziewięć tysięcy czterysta czterdzieści dziewięć złotych”.

Postanowieniem z 14 października 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej

sprawie jest wysokość emerytury. Spór dotyczy więc prawa majątkowego, odnośnie

do którego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi

kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w

wysokości co najmniej 10.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). Zgodnie z wyliczeniem

przedmiotu zaskarżenia wskazanym przez pełnomocnika ubezpieczonej, wartość

przedmiotu zaskarżeniu w sprawie wynosi 9.449 zł, a zatem jako niższa od

wyznaczonej ustawowo w tej kategorii spraw powoduje, że skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni

zarzucił postanowieniu Sądu Apelacyjnego naruszenie „prawa materialnego tj. art.

3982 § 1 k.p.c.” przez błędną jego wykładnię i zastosowanie tj. poprzez przyjęcie iż

sprawa objęta skargą kasacyjną jest typową sprawą o prawa majątkowe i z uwagi

na wartość przedmiotu sporu niższą niż dziesięć tysięcy złotych zasadne jest

odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalne, podczas gdy w ocenie powódki

jej sprawa, gdzie chodziło zasadę jest sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych,

gdzie skarga przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W

zażaleniu podniesiono ponadto, że „sprawa niniejsza jest sprawą o przeliczenie

podstawy emerytury, co ma wpływ w konsekwencji na jej wysokość i przyznanie

emerytury ewentualnie w wyższej wysokości ale jest to jedynie konsekwencją i

następstwem, gdyby żądanie objęte niniejszym postępowaniem okazało się

zasadne”.

Stawiając

powyższe

zarzuty

wniesiono

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia w całości, ewentualnie o jego zmianę poprzez przeliczenie i

ustalenie podstawy wymiaru emerytury na podstawie dokumentacji zgromadzonej

w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione. Wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do

roszczenia ubezpieczonej podlega ustaleniu na podstawie art. 22 k.p.c., zgodnie z

którym w sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu

sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok. A zatem, wartość przedmiotu

zaskarżenia skargą kasacyjną (która w niniejszej sprawie jest równa wartości

przedmiotu sporu) wylicza się w ten sposób, że od kwoty stanowiącej wysokość

świadczenia, do której zdaniem odwołującej się powinno ono zostać wyrównane,

odejmuje się kwotę świadczenia aktualnie otrzymywanego i następnie obliczoną w

stosunku miesięcznym różnicę, stosownie do zasad określonych w art. 22 k.p.c.,

określa się w stosunku rocznym.

Wbrew wyrażonemu w zażaleniu poglądowi, niniejsza sprawa jest sprawą o

prawa majątkowe, tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być

niższa niż kwota warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 398 2 § 1

k.p.c.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

art. 39814 w związku z 3941 § 3 k.p.c.