III UZ 15/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UZ 15/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku E. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o przeliczenie świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lipca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 marca 2011 r., /09,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy E. C. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w T. z dnia 23 września 2009 r. oddalającego odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia

27 stycznia 2009 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do przeliczenia

świadczenia emerytalnego z zastosowaniem aktualnie obowiązującej kwoty

bazowej.

Od powyższego wyroku wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r., III UK 114/10, Sąd Najwyższy

zwrócił akta sprawy Sądowi Apelacyjnemu w celu wezwania skarżącego do

wskazania sposobu wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia oraz sprawdzenia

przez Sąd Apelacyjny tej wartości pod kątem dopuszczalności skargi kasacyjnej.

W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2011 r. pełnomocnik wnioskodawcy,

(wykonując wezwanie Sądu Apelacyjnego), wskazała, że wartość przedmiotu

zaskarżenia stanowi kwota 56.161 zł., stanowiąca różnicę między wysokością

świadczenia emerytalnego, jaką wnioskodawca powinien otrzymywać od dnia 30

lipca 2001 r., a otrzymywaną emeryturą.

Postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art.

3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 2 k.p.c. i art. 3982 § 1 k.p.c. odrzucił skargę

kasacyjną jako niedopuszczalną. Sąd Apelacyjny uznał, że przedmiotem sporu w

sprawie wnioskodawcy jest różnica pomiędzy świadczeniem w wysokości

wyliczonej przez wnioskodawcę a wysokością świadczenia emerytalnego ustaloną

przez organ rentowy. Wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawie jest suma - za

okres

jednego

roku

-

kwot

stanowiących

miesięczne

różnice

pomiędzy

świadczeniem dochodzonym a pobieranym (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 24 czerwca 2009 r., II UZ 19/09 – LEX nr 519958; z dnia 15 kwietnia 2010 r.,

II UZ 5/10 – Lex nr 621341).

W konsekwencji Sąd Apelacyjny przyjął, że skoro skarżący wskazał, że

różnica pomiędzy świadczeniem pobieranym, a dochodzonym za jeden miesiąc to

kwota 497,06 zł., to wartość przedmiotu zaskarżenia – ustalona jako suma tych

kwot za okres jednego roku – nie przekracza 10 tys. zł, a w konsekwencji skarga

kasacyjna jest niedopuszczalna stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył zażaleniem wnioskodawca;

zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 i art. 3984 § 2 k.p.c. wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu jego skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu

zażalenia wskazano, że wnioskodawca, składając odwołanie do sądu, nie tylko

domagał się prawidłowego wyliczenia jego świadczenia emerytalnego od dnia 30

lipca 2001 r., ale także wnosił o wyrównanie tego świadczenia za okres 9 lat i 4

miesięcy co stanowi kwotę 56.161 zł. W ocenie żalącego, nawet gdyby przyjąć

zgodnie z art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, że

wnioskodawcy należy się wypłata zaległego świadczenia za okres 3 lat

poprzedzających bezpośrednio miesiąc w którym zgłoszono wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy a przyznanie niższych świadczeń było następstwem błędu

organu rentowego to i tak wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiłaby: 497,06 zł. x

36 miesięcy co daje kwotę 17.894,16 zł. i w konsekwencji

skarga kasacyjna

spełnia wymagania określone w art. 3982 § 1 k.p.c.

Żalący powołał pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 lutego 2011 r., III UZ 16/10, że “sprawdzenie wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia następuje według wielkości

lub wartości spornych elementów sprawy i kwot żądanych przez stronę odwołującą

się, choćby następnie dokonany merytorycznie osąd spornych okoliczności nie

potwierdził zasadności podstaw prawnych i wysokości spornych elementów

sprawy”.

Powołując się na powyższy pogląd żalący wskazał, że Sąd Apelacyjny w

zaskarżonym postanowieniu w sposób nieuprawniony orzekł co do jednego z

istotnych elementów przedmiotu sporu wynikającego z odwołania i przedmiotu

zaskarżenia a więc żądanie przeliczenia świadczenia na dzień 30 lipca 2001 r. oraz

wypłatę wyrównania od tej daty, na wstępnym etapie postępowania wywiedzionego

ze skargi kasacyjnej, które powinno być ograniczone do sprawdzenia jedynie

wartości przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie nie było kwestionowane prawo do emerytury a jedynie jej

wysokość zależna od przeliczenia świadczenia emerytalnego z zastosowaniem

aktualnie obowiązującej kwoty bazowej. Zasadnie przyjął Sąd Apelacyjny w

zaskarżonym rozpatrywanym zażaleniem postanowieniu, że przedmiot sporu i w

konsekwencji zaskarżenia dotyczył wysokości emerytury (art. 398 2 § 1 k.p.c.).

Żądanie ustalenia wysokości emerytury przy zastosowaniu nowej kwoty bazowej do

wyliczenia tego świadczenia zmierza do jego podwyższenia, a przedmiotem sporu

jest różnica między świadczeniem w wysokości wyliczonej przez wnioskodawcę a

należnością ustaloną przez organ rentowy. W takiej sytuacji wartością przedmiotu

zaskarżenia jest suma za okres jednego roku kwot stanowiących miesięczne

różnice pomiędzy świadczeniem dochodzonym a pobieranym. Pogląd ten jest

jednolicie utrwalony w judykaturze Sądu Najwyższego (por. między innymi

postanowienia z dnia 8 stycznia 1997 r., II UKN 40/96, OSNAPiUS 1997 nr 16, poz.

301, z dnia 18 października 2000 r., II UZ 123/00, OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 370,

z dnia 18 marca 2008 r., II UZ 4/08, OSNP 2009 nr 11-12, poz. 163, z dnia 14

kwietnia 2008 r., II UZ 8/08, Lex nr 470962), natomiast przytoczone przez skarżącą

w zażaleniu postanowienie Sądu Najwyższego nie odnosi się do powyższej kwestii.

Podkreślić należy, ze przedmiotem sprawy poczynając od postępowania

przed organem rentowym było żądanie o przeliczenie świadczenia emerytalnego.

Nie było natomiast wyodrębnionego

do żądania o przeliczenie świadczenia,

osobnego żądania o “zaległe świadczenia”. Wynika to także z odwołania w którym

odwołujący określił zakres odwołania “z powodu odmowy ponownego wyliczenia

wysokości świadczenia emerytalnego w/g obecnie obowiązującej kwoty bazowej”.

Nie byłio więc przedmiotem sprawy rozpoznawanie jakiegokolwiek innego

roszczenia, którego wartość mogłaby podlegać uwzględnieniu na podstawie art. 21

k.p.c.

Z powyższych względów – uznając bezzasadność zażalenia – Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji, stosownie do art. 398 14 k.p.c. w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c.