III UZ 1/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UZ 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z wniosku S. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie wysokości kapitału początkowego oraz wysokości emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 19 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 19 grudnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego S. Ł. od wyroku

tego Sądu z dnia 26 lipca 2011 r.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że postanowieniem z dnia 16 listopada

2011 r. Sąd Apelacyjny zarządził sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego w sprawie o ustalenie wysokości kapitału początkowego oraz

wysokości emerytury, zakończonej wspomnianym wyrokiem. W związku z tym

wezwano pełnomocnika ubezpieczonego do wskazania metody wyliczenia owej

wartości przedmiotu zaskarżenia, oznaczonej przez skarżącego na kwotę 210.000

złotych oraz zwrócono się do organu rentowego o ustosunkowanie się do tychże

wyliczeń.

W

piśmie

procesowym

z

listopada

2011

r.

pełnomocnik

ubezpieczonego wyjaśnił, iż podana przez niego wartość przedmiotu zaskarżenia

odpowiada niepodlegającej denominacji różnicy w wysokości wynagrodzenia jego

mocodawcy, wynikającej z dokonanej przez Sąd Apelacyjny zmiany okresów

zaliczonych do obliczenia kapitału początkowego przez Sąd pierwszej instancji.

Natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych zakwestionował tak oznaczoną

wartość przedmiotu zaskarżenia twierdząc, że

w sprawach o wysokość

świadczenia wartość tę stanowi różnica w wysokości świadczenia ustalonego przez

organ rentowy, a żądanego przez wnioskodawcą, maksymalnie za okres jednego

roku.

Sąd Apelacyjny zważył, że w świetle art. 3984 § 2 k.p.c. w sprawach o prawa

majątkowe oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi wymaganie

formalne skargi kasacyjnej, podlegające uzupełnieniu w trybie art. 398 6 § 1 k.p.c. i

sprawdzeniu przez sąd drugiej instancji. Spełnienie obowiązku oznaczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia nie może ograniczać się jedynie do wskazania kwoty

przekraczającej kwotę decydującą o dopuszczalności skargi, lecz powinno być

rozumiane jako zobowiązanie do wykazania podstaw, na których opiera się

wyliczenie. Zgodnie z art. 398² § 1 k.p.c. zarówno w sprawie o ustalenie kapitału

początkowego jak i w sprawie o wysokość emerytury skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000

złotych. Wartość tę stanowi różnica wartości roszczeń dochodzonych w

postępowaniu kasacyjnym, określona przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o

wartości

przedmiotu

sporu. W

niniejszym

przypadku

wartość

przedmiotu

zaskarżenia w sprawie o ustalenie kapitału początkowego odpowiada różnicy

pomiędzy wysokością kapitału określoną w następstwie wyroku Sądu drugiej

instancji, a wysokością tego kapitału obliczoną przy uwzględnieniu jako okresów

składkowych – zgodnie z żądaniem skargi kasacyjnej – okresów pracy

ubezpieczonego od 13 lutego 1980 r. do 24 marca 1980 r. i od 13 kwietnia 1988 r.

do 30 maja 1988 r. Z kolei wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o wysokość

emerytury stanowi suma, za okres jednego roku, kwot będących różnicą pomiędzy

dochodzonym, a pobieranym świadczeniem. Wartością przedmiotu zaskarżenia nie

jest zatem kwota wynagrodzenia za nieuwzględniony do ustalenia kapitału

początkowego okres, ale kwota, o jaką kapitał początkowy wzrósłby w sytuacji

uwzględnienia tego okresu. Skoro więc decyzją z dnia 15 grudnia 2010 r. Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych ustalił kapitał początkowy ubezpieczonego na dzień 1

stycznia 1999 r. w wysokości 169.814,59 złotych, a decyzją z dnia 28 grudnia 2010

r. przyznał wnioskodawcy emeryturę w wysokości 2.084,89 złotych, to prawidłowe

wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia powinno nastąpić według powyższej

metody oraz z uwzględnieniem tych wielkości. Dopuszczalność skargi kasacyjnej

podlega przy tym odrębnej ocenie w każdej z wymienionych spraw, połączonych do

wspólnego rozpoznania w myśl art. 219 k.p.c. Brak wskazania sposobu ustalenia

wartości przedmiotu zaskarżania lub ustalenie jej wbrew obowiązującym przepisom

prawa jest równoznaczne z brakiem wskazania owej wartości i implikuje odrzucenie

skargi kasacyjnej z mocy art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 398² § 1 k.p.c.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem ubezpieczonego.

Żalący się zarzucił orzeczeniu naruszenie art. 22, art. 23¹ oraz art. 398 4 § 3 k.p.c. i

wniósł o zmianę postanowienia lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami

zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że przepisy części pierwszej, oddziału

2 Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują obowiązku oznaczenia wartości

przedmiotu sporu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Nie jest to luka

w prawie, którą można uzupełnić orzecznictwem sądowym. Sądy nie mogą

nakładać obowiązków powszechnych, przekraczających możliwości intelektualne

przeciętnego pracownika w wieku emerytalnym. Pracownik otrzymuje zresztą

comiesięczną informację o wysokości brutto i netto wynagrodzenia i może obliczyć

to wynagrodzenie w skali rocznej. Niniejszej sprawa jest bardziej skomplikowana.

Pełnomocnik skarżącego będąc zatrudniony w Powiatowym Urzędzie Pracy często

spotyka się z przykładami wtórnego analfabetyzmu ludzi starszych. Zakład

Ubezpieczeń Społecznych w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu

nieprzypadkowo nie podał podstawy prawnej swojego stanowiska, gdyż takowej nie

ma. Art. 22 k.p.c. dotyczy tylko roszczeń cywilnych i do niego nawiązuje art. 398 4 §

3 k.p.c. Sąd wydał zaś zaskarżone postanowienie w tym samym składzie co wyrok,

chociaż nie powinien być sędzią we własnej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew sugestiom żalącego się, sprawy z zakresu ubezpieczeń Społecznych

(czyli zgodnie z art. 476 § 2 i 3 k.p.c. sprawy z odwołań od decyzji organów

rentowych dotyczących m. in. emerytur i rent oraz sprawy wszczęte na skutek

niewydania przez te organy decyzji) są w świetle art. 1 k.p.c. sprawami cywilnymi w

znaczeniu formalnym, w których postępowanie sądowe normowane jest przepisami

tego aktu. Ich szczególny charakter uwzględniony został przez ustawodawcę w

przepisach Księgi pierwszej Tytułu VII DZIAŁU III k.p.c., regulujących postępowanie

odrębne w tej kategorii spraw i poza wynikającymi z tych unormowań

odrębnościami, do spraw tych mają zastosowanie pozostałe przepisu Kodeksu

postępowania cywilnego, w tym przepisy dotyczące instytucji skargi kasacyjnej. W

konsekwencji mają doń zastosowanie również przepisy art. 3984 k.p.c., określające

wymagania formalne skargi kasacyjnej (w tym odnośnie do wynikającego z § 3 tego

artykułu obowiązku oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o

prawa majątkowe) i art. 3986 § 1 i 2 k.p.c. określające sposób usuwania braków

formalnych skargi oraz skutki prawne niedopełnienia tego obowiązku. Oznaczenie

wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego ma istotne znaczenie dla oceny

dopuszczalności tego środka prawnego. W świetle art. 398 6 § 1 k.p.c. sąd drugiej

instancji ma zaś obowiązek skontrolowania dopuszczalności skargi kasacyjnej, co

wymaga między innymi zweryfikowania w trybie art. 25 § 1 k.p.c. wskazanej przez

pełnomocnika strony wartości przedmiotu zaskarżenia (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 34/06, LEX nr 200867 i orzeczenia tam

powołane).

Zgodnie z treścią art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawach gospodarczych - niższa niż

siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i

ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o

wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego. Wypada dodać, iż każda sprawa o emeryturę lub rentę, bez względu

na to, czy przedmiotem roszczenia jest w niej prawo do tych świadczeń, czy też ich

wysokość, jest sprawą o prawo majątkowe, gdyż żądanie ubezpieczonego zmierza

do realizacji prawa mającego bezpośredni wpływ na jego stosunki majątkowe (por.

np. uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR

909/59, OSPiKA 1962, nr 1, poz. 8).

Skoro mowa o wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia wypada zauważyć,

że przepis art. 476 § 2 i 3 k.p.c. wyjaśnia ustawowe pojęcie spraw z zakresu

ubezpieczeń społecznych, stanowiąc w § 2 pkt 2, iż należą do nich między innymi

sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących

emerytur i rent. Zakres rozpoznania i orzeczenia (przedmiot sporu) w tych

sprawach wyznaczony jest zatem w pierwszej kolejności przedmiotem decyzji

organu

rentowego

zaskarżonej

do

sądu

ubezpieczeń

społecznych

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS

2000 nr 15, poz. 601), a w drugim rzędzie - przedmiotem postępowania sądowego,

określonego zakresem odwołania od decyzji organu rentowego do sądu (por.

postanowienie z dnia 11 kwietnia 2006 r., II UZ 1/06, niepublikowane). Oznacza to,

że roszczenie niebędące przedmiotem decyzji organu rentowego oraz rozpoznania

sądu nie może podlegać uwzględnieniu przy ocenie dopuszczalności skargi

kasacyjnej ani stanowić podstawy określenia wartości przedmiotu zaskarżenia

skargą kasacyjną (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2001 r., II

UZ 25/01, niepublikowane oraz z dnia 8 lutego 2002 r., II UKN 45/01, OSNP 2003

nr 22, poz. 553).

W niniejszym przypadku skarga kasacyjna wniesiona została w sprawie, w

której rozpoznawano i rozstrzygano o odwołaniach ubezpieczonego S. Ł. od dwóch

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych– z dnia 15 grudnia 2010 r., ustalającej

wysokość kapitału początkowego wnioskodawcy oraz z dnia 28 grudnia 2010 r.,

przyznającej mu prawo do emerytury. Jest to zatem sytuacja, gdy sąd, kierując się

względami

ekonomiki

procesowej,

łączy

do

wspólnego

rozpoznania

(rozstrzygnięcia) kilka spraw, w których występują po obydwu stronach te same

podmioty (art. 219 k.p.c.). W rzeczywistości mamy do czynienia z jedną sprawą

wyłącznie w znaczeniu formalnym (technicznym). Mimo zatem, że skargę

kasacyjną wniesiono od jednego wyroku, to skarga kasacyjna, jako jedno pismo

procesowe, dotyczy w istocie dwóch różnych odrębnych przedmiotów rozpoznania i

rozstrzygnięcia, które są połączone w jednej sprawie tylko w sposób formalny.

Zaskarżenie wyroku w odniesieniu do dwóch różnych przedmiotów sporu, choćby

było dokonane w jednym piśmie procesowym (jednym dokumencie w znaczeniu

technicznym), oznacza wniesienie dwóch środków zaskarżenia wobec odrębnych

rozstrzygnięć zamieszczonych w jednym orzeczeniu. W

takim przypadku

dopuszczalność skargi kasacyjnej należy oceniać według wartości przedmiotu

zaskarżenia osobno w stosunku do każdego z zaskarżonych rozstrzygnięć.

Odnośnie

do

poszczególnych

przedmiotów

sporu

i

zaskarżenia

występujących w niniejszej sprawie godzi się przypomnieć, że już w poprzednio

obowiązującym stanie prawnym, określający wówczas dopuszczalność kasacji art.

3921 § 1 k.p.c., zawierający w zdaniu drugim regulację tożsamą z cytowanym wyżej

art. 3982 § 1 k.p.c., a w zdaniu pierwszym różniący się od niego tylko wartością

przedmiotu

zaskarżenia,

był

wielokrotnie

przedmiotem

wykładni

Sądu

Najwyższego. W postanowieniu z dnia 17 stycznia 2001 r., II UZ 145/00 (OSNP

2002 nr 19, poz. 474) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych, poza sprawami o przyznanie i wstrzymanie emerytury

lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, dopuszczalność

kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 392 1 k.p.c. w brzmieniu

nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji,

Dz.U. Nr 48, poz. 554). Analogiczne stanowisko Sąd Najwyższy zajął również w

postanowieniu z dnia 23 marca 2001 r., II UKN 706/00 (OSNP 2002 nr 24, poz.

609), wskazując tam, że na podstawie art. 392 1 k.p.c. tylko w sprawach o

przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia

społecznego

kasacja

przysługuje

niezależnie

od

wartości

przedmiotu zaskarżenia, w pozostałych sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych kasacja nie przysługuje, jeżeli wartość ta, ustalona stosownie do art.

22 k.p.c., jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Z kolei w postanowieniu z dnia 25

maja 2001 r., II UZ 30/01 (OSNP 2003 nr 6, poz. 161) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że

sprawa o podwyższenie (przeliczenie podstawy wymiaru) emerytury nie jest sprawą

o przyznanie lub wstrzymanie prawa do emerytury, w której kasacja przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 zdanie drugie k.p.c.).

Taki sam kierunek wykładni art. 3921 k.p.c. został zaprezentowany w kolejnych

orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. postanowienia: z dnia 13 marca 2001 r., II

UZ 13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47, z dnia 13 marca 2001 r., II UZ 15/01, OSNP

2003 nr 2, poz. 49, z dnia 28 listopada 2001 r., II UZ 80/01, OSNP 2003 nr 18, poz.

449, czy też z dnia 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, LEX nr 54791). Zachował on

aktualność również w obecnym stanie prawnym, czego przykładem może być

postanowienie z dnia 13 stycznia 2006 r., I UZ 47/05 (OSNP 2006 nr 3-4, poz. 56)

oraz postanowienie z dnia 11 kwietnia 2006 r., II UZ 1/06 (niepublikowane), w

którym Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli prawo do emerytury nie jest

kwestionowane w postępowaniu sądowym, w którym chodzi o wysokość tego

prawa, to o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu

zaskarżenia określona w art. 3982 § 1 k.p.c. oraz postanowienie z dnia 6 listopada

2008 r., II UZ 48/08 (LEX nr 686064), zgodnie z którym jeśli przedmiotem sporu nie

jest prawo do emerytury lub renty, lecz jedynie jego wysokość, to dopuszczalność

zaskarżenia wyroku sądu drugiej instancji uzależniona jest od wartości przedmiotu

zaskarżenia obliczonej w oparciu o przepis art. 22 k.p.c. i stanowi ona różnicę

między wysokością świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, a wysokością

świadczenia żądanego przez ubezpieczonego w skali jednego roku (por. także

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 listopada 2010 r., II UZ 30/10, LEX nr

707896 oraz z dnia 17 listopada 2010 r., II UZ 31/10, LEX nr 707897).

Podzielając w pełni zaprezentowane poglądy judykatury, Sąd Najwyższy

stwierdza zatem, że nie jest tak, nawet iż w przypadku, w którym dojdzie do

zakwestionowania decyzji organu rentowego wydanej w następstwie rozpoznania

wniosku o emeryturę lub rentę (o prawo do któregoś z tych świadczeń), skarga

kasacyjna wniesiona od wyroku sądu drugiej instancji będzie dopuszczalna

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zd. 2 k.p.c.). O

dopuszczalności skargi kasacyjnej, również w takich sprawach, musi bowiem

decydować rzeczywisty przedmiot sporu, a następnie przedmiot zaskarżenia,

określony w odwołaniu wszczynającym postępowanie sądowe, stosownie do treści

art. 468 § 2 pkt 1 i 3 k.p.c. Jeśli więc przedmiotem tym będzie tylko wysokość

emerytury lub renty (wysokość prawa do jednego z tych świadczeń) wynikająca z

uwzględnienia elementów mających wpływ na ową wysokość, to taką sprawę

należy traktować jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 zdanie

1 k.p.c.

Również drugi przedmiot niniejszego sporu, tj. kapitał początkowy, chociaż

nie jest żadnym ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia

emerytalnego, ma swój majątkowy wymiar. Zgodnie z art. 173 i następnych ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) kapitał

początkowy jest bowiem pewną wartością pieniężną zaewidencjonowaną na koncie

ubezpieczonego, dla którego został obliczony. Można nazwać go hipotetyczną

emeryturą za okresy składkowe i nieskładkowe osób ubezpieczonych do 31 grudnia

1998 r., gdyby od dnia 1 stycznia 1999 r. nabyły do niej uprawnienia (uzasadnienie

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r., II UK 294/03, OSNP 2004 nr

22, poz. 391 oraz uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego

2008 r., SK 82/06, OTK – 2008 nr 1, poz. 3). Kapitał jest wszakże obliczany dla

każdego ubezpieczonego urodzonego po dniu 31 grudnia 1948 r. a przed dniem 1

stycznia 1969 r., opłacającego składkę na ubezpieczenie społeczne lub za którego

składkę opłacał płatnik składek, stanowiąc rodzaj rozliczenia z systemem

ubezpieczeń społecznych obowiązującym przed 1999 rokiem. Kwota kapitału

początkowego oraz kwota składek na ubezpieczenie społeczne wpłacona po dniu

31 grudnia 1998 r. będą stanowiły bazę obliczenia emerytury przysługującej w

przyszłości osobom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r., spełniającym warunki

do jej przyznania po 2006 roku. Z tych też względów Sąd Najwyższy w

postanowieniach z dnia 27 lutego 2007 r., II UZ 67/06 (OSNP 2008 nr 9 – 10, poz.

151) oraz z dnia 5 sierpnia 2009 r., II UZ 28/09 (OSNP 2011 nr 7 – 8, poz. 113)

uznał, że sprawa o wysokość kapitału początkowego jest sprawą o prawa

majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi różnica pomiędzy

wysokością kapitału początkowego ustaloną przy uwzględnieniu okresów, których

włączenia do podstawy tego kapitału domaga się ubezpieczony, a wysokością

kapitału początkowego ustaloną w decyzji organu rentowego.

Odnosząc powyższe zasady ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wskazany przez

autora skargi kasacyjnej sposób ustalenia tej wartości, jako niepodlegającej

denominacji różnicy w wysokości wynagrodzenia z okresów, których uwzględnienia

przy obliczaniu podstawy kapitału początkowego domagał się ubezpieczony, a

wynagrodzenia z okresów faktycznie przyjętych do tychże obliczeń, nie odpowiada

ustawowym wymaganiom.

Warto nadmienić, że z mocy art. 3984 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna – poza

innymi wymaganiami, jakie stawiane są przez ustawodawcę pismom procesowym powinna zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia, a Sąd

Najwyższy nie jest władny ani zwolnić strony z tego obowiązku, ani też dopuścić

skargę kasacyjną o wartości zaskarżenia niższej, niż tego wymaga przepis prawa

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2001 r., II UKN 706/00,

OSNP 2002 nr 24, poz. 609; z dnia 25 czerwca 2002 r., II UZ 39/02, OSNP - wkł.

2003 nr 1, poz. 9; z dnia 21 kwietnia 2005 r., I UZ 76/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz.

66; z dnia 18 stycznia 2006 r., II UZ 74/05, OSNP 2007 nr 7-8, poz. 116).

Dopełnienie tej powinności musi nastąpić najpóźniej w piśmie procesowym

złożonym przez pełnomocnika skarżącego na wezwanie sądu drugiej instancji do

usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Uczynienie zadość temu

obowiązkowi polega zaś na wskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia oraz

podaniu podstawy i sposobu jej wyliczenia. Nie jest wykonaniem owego

zobowiązania pozorne przedstawienie podstaw i sposobu wyliczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, dokonane w oderwaniu od obiektywnych

kryteriów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1999 r., I PKN 6/99,

niepublikowane; z dnia 13 maja 2005 r., II UZ 25/05, OSNP 2005 nr 23, poz. 383; z

dnia 27 lutego 2007 r., II UZ 67/06, niepublikowane; z dnia 6 kwietnia 2007 r., II PZ

12/07, OSNP 2008 nr 11 – 12, poz. 169; z dnia 13 października 2009 r., II UK

234/08, LEX nr 553692).Stwierdzenie pełnomocnika, że dokonanie takich wyliczeń

jest niemożliwe lub przedstawienie wyliczeń zupełnie oderwanych od realiów

oznacza, że nie nastąpiło wykonanie zarządzenia wzywającego do uzupełnienia

braku formalnego skargi kasacyjnej. To zaś z mocy art. 3986 § 2 k.p.c. obliguje sąd

drugiej instancji do odrzucenia tegoż środka zaskarżenia.

Odnosząc się do niesprawiedliwych i zgoła obraźliwych dla starszych osób

dywagacji autora zażalenia na temat ich możliwości intelektualnych i wtórnego

analfabetyzmu warto zauważyć, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, obwarowanym licznymi wymaganiami formalnymi i merytorycznymi,

decydującymi o dopuszczalności tego środka prawnego i możliwości przyjęcia go

do rozpoznania. Stąd też ustawodawca przypisał prawo sporządzenia i wniesienia

skargi kasacyjnej profesjonalnym pełnomocnikom, ustanawiając w art. 87¹ k.p.c.

przymus adwokacko – radcowski do zastępowania stron w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym. Racjonalny prawodawca tak zaś określił przesłanki formalne

dopuszczalności skargi kasacyjnej, że ich spełnienie nie powinno przekraczać

możliwości intelektualnych profesjonalnego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 39814 k.p.c. w związku z art. 394¹ §

3 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.