III USK 46/23 · Sąd Najwyższy

III USK 46/23 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Renata Żywicka w sprawie z odwołania M. F.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Poznaniu‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 stycznia 2024 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt III AUa 1106/20, odrzuca skargę kasacyjną. (J.K.)

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. oddalił odwołanie M.F. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, I Oddziału w Poznaniu z 21 lutego 2019 r. stwierdzającej, że M.F. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu od 7 lipca 2015 r. do 30 kwietnia 2018 r. i dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 7 lipca 2015 r. do 30 kwietnia 2018 r. (pkt 1), a ponadto nie obciążył odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego (pkt 2).Na skutek apelacji M.F. od powyższego orzeczenia, Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 marca 2022 r. w pkt 1 zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 i poprzedzającą go decyzję o tyle, iż stwierdził, że odwołująca się M.

F. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 20 września 2016 r. do 30 kwietnia 2018 r.; w pkt 2 zmienił zaskarżony wyrok w pkt 2 i koszty zastępstwa procesowego zniósł między stronami wzajemnie; w pkt 3 w pozostałym zakresie apelację oddalił; w pkt 4 zasądził od pozwanego organu rentowego na rzecz odwołującej się kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem drugiej instancji.W wywiedzionej od powyższego orzeczenia skardze kasacyjnej odwołująca się zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w części, tj. co do pkt 3 – w zakresie w jakim Sąd odwoławczy oddalił wniesioną przez nią apelację.Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2022 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2022 r. i zmianę wyroku Sąd Okręgowy w Poznaniu z dnia 23 lipca 2020 r. oraz poprzedzającej go decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, I Oddziału w Poznaniu z dnia 21 lutego 2019 r. przez stwierdzenie, że M.F., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. oraz zasądzenie na rzecz odwołującej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej należy m.in. wskazanie, czy orzeczenie, od którego jest wniesiona skarga, zostało zaskarżone w całości czy w części (pkt 1), a także sformułowanie wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).Bezwzględnym wymogiem formalnym skargi kasacyjnej jest, aby zakres zaskarżenia i wniosek o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia były ze sobą ściśle skorelowane, przy czym brak tej korelacji skutkuje odrzuceniem skargi (zob.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 października 2007 r., V CSK 309/07; z 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12; z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 64/13; z 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13; z 24 sierpnia 2016 r., V CSK 112/16; z dnia 22 września 2022 r., I CSK 3819/22).Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w oznaczonej części (co do pkt 3 – w zakresie w jakim Sąd odwoławczy oddalił jej apelację), ale wniosła o jego uchylenie w całości formując także wniosek ewentualny o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i zmianę wyroku Sąd Okręgowy w Poznaniu z dnia 23 lipca 2020 r. oraz poprzedzającej go decyzji organu rentowego z dnia 21 lutego 2019 r. przez stwierdzenie, że M.F., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r., a więc niewątpliwie także w zakresie już uwzględnionym przez Sąd pierwszej instancji.Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie spełnia zatem podstawowego wymogu korelacji między zakresem zaskarżenia a zakresem wniosku kasacyjnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia konstrukcyjnych wymagań przewidzianych w art. 398 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c., co prowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. (J.K.)[as]