III UK 9/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 9/14

POSTANOWIENIE

Dnia 15 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania W. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 15 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w

dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa;

uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia

podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi wskazał, że występuje

potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 32 ust. 1 i 2 w związku z § 2 ust. 1 i § 4

ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w związku z postanowieniami działu

XIV pkt 24 wykazu A stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia w zakresie

zawartych w nim definicji, w szczególności pojęcia „sprawowanie bezpośredniego

nadzoru”.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie wyżej

wymienionego wniosku nie zawiera wywodu jurydycznego dla wykazania

konieczności zaangażowania się Sądu Najwyższego w udzielenie odpowiedzi na

postawione pytania, ponadto nie wskazuje, czy przepisy w ogóle nie zostały przez

Sąd Najwyższy zinterpretowane, czy też dokonana wykładnia jest niejednolita, co

powoduje rozbieżności w orzecznictwie.

Wykładnia wskazanych przepisów oraz zasady ich stosowania nie są w

niniejszej sprawie potrzebne, Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w wyroku

z dnia 4 października 2007 r., I UK 111/07, LEX nr 375689 – stwierdzając, że

zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze

zm.) w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., zaliczenie do

okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od którego zależy przyznanie

prawa do emerytury w niższym od powszechnego wieku emerytalnym, jest możliwe

tylko wtedy, gdy praca jest (była) wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy obowiązującym na danym stanowisku. Łączne odczytanie § 2 ust. 1 i pkt 24

działu XIV wykazu A rozporządzenia z 1983 r. prowadzi do wniosku, że praca

polegająca na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz

dozorze inżynieryjno-technicznym może być uznana za pracę w szczególnych

warunkach, jeżeli pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym

na danym stanowisku pracy sprawował taką kontrolę lub dozór na oddziałach i

wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace określone w

wykazie A, czyli kwalifikowane jako praca w szczególnych warunkach. Z

dokładnego brzmienia pkt 24 działu XIV wykazu A do rozporządzenia z 1983 r.

wynika, że warunkiem zakwalifikowania tego rodzaju kontroli i dozoru jako pracy

wykonywanej w warunkach szczególnych jest to, aby na oddziałach i wydziałach,

na których są one wykonywane, jako podstawowe wykonywane były prace

wymienione w wykazie. Oznacza to, że objęcie takim nadzorem lub kontrolą także

innych niż wymienione w wykazie prac nie wyłącza zakwalifikowania samego

nadzoru lub kontroli jako pracy w szczególnych warunkach, jeżeli te inne

(podlegające dozorowi lub kontroli) prace nie są na danym oddziale lub wydziale

podstawowe.

Wszystko to wskazuje, że skarżącemu chodzi w istocie o zajęcie przez Sąd

Najwyższy stanowiska co do zarzutów przedstawionych zaskarżonemu wyrokowi w

ramach kasacyjnej podstawy naruszenia prawa materialnego i procesowego. Taka

okoliczność nie stanowi jednak ustawowej przesłanki przyjęcia skargi do

rozpoznania, bowiem nie jest możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie

oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie

stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Skarżący powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone

orzeczenie, obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia,

widocznego „od razu” przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.