III UK 88/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 88/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt

w sprawie z odwołania B. Ś.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 29 marca 2007 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej w postępowaniu

kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Ubezpieczona B. Ś. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 29 marca 2007 r. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny oddalił jej apelację od wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalającego jej

odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, odmawiającej prawa do

renty.

W

podstawach kasacyjnych skarżąca zarzuciła naruszenie

art. 5 k.p.c.

poprzez uznanie, że jest osobą zdolną do pracy, w sytuacji gdy: ”wobec nierzetelnej

opinii

biegłych

sądowych,

na

której

Sąd

oparł

swoje

rozstrzygnięcie,

wnioskodawczyni nie była w stanie skutecznie dochodzić prawa do przyznania

renty”. Wniosła o „uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznane

wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy” i o zasądzenie na

rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustalenie dotyczące

zdolności

ubezpieczonej do pracy nastąpiło w oparciu o dowód z opinii biegłych sądowych. W

ocenie skarżącej opinia ta była nierzetelna, gdyż Sąd nie rozpatrzył zgłaszanych

przez nią zarzutów, dotyczących błędnej oceny stanu jej zdrowia. Stąd wywiodła

wniosek, że oddalenie jej odwołania narusza zasady współżycia społecznego,

albowiem pozbawiona została prawa do renty z powodu nierzetelnej opinii biegłych,

która nie została uzupełniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć na

następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, (2) naruszeniu przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast

§ 3 tego przepisu podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. Art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje

expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z

ustalaniem

faktów

i

przeprowadzaniem

oceny

dowodów,

nie

może

być

przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak

wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c. Wszakże ten właśnie przepis określa

kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyrok SN z dnia 26 kwietnia

2006r. V CSK 11/06 LEX nr 230204). Skarżąca w podstawach kasacyjnych

wskazała wprawdzie na naruszenie prawa materialnego – art. 5 k.c., lecz

jednocześnie, wypełniając treścią tę podstawę, zakwestionowała stanowisko Sądu

Apelacyjnego, z którego wynika, iż jest ona osobą zdolną do pracy, negując

wartość dowodową opinii sądowo – lekarskiej, stanowiącej podstawę tego

ustalenia.

W

istocie

zatem,

pod

pozorem

naruszenia

przepisów

prawa

materialnego, skarżąca - poprzez polemikę z wartością dowodową opinii sądowo –

lekarskiej - kwestionuje ocenę tego dowodu i w konsekwencji ustalenia faktyczne

Sądu Apelacyjnego. Ustrojową funkcją Sądu Najwyższego jest sprawowanie

nadzoru judykacyjnego, w tym zapewnianie jednolitości orzecznictwa sądów

powszechnych. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na

celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod

pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów

prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine

niedopuszczalny, a jeżeli skarga oparta jest tylko na takich zarzutach, podlega

odrzuceniu. ( por. wyrok SN z dnia 4 stycznia 2007 r. V CSK 364/06 LEX nr

238975).

Wniesienie kasacji niespełniającej podstawowych wymagań procesowych,

stawianych skardze kasacyjnej, co prowadzi do jej odrzucenia, nie upoważnia do

skutecznego domagania się przez adwokata z urzędu przyznania kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999/6/123; z dnia 31 października 2005 r.

IV CSK 385/05 LEX nr 186855).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c.

orzekł jak w sentencji postanowienia.

.