III UK 82/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 82/05

POSTANOWIENIE

Dnia 3 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku J. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o prawo do renty inwalidy wojennego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 czerwca 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 r. (III A Ua 209/04)

oddalił apelację wnioskodawcy – J. S. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 10 grudnia 2003 r. (VIII U …/01)

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w R. z dnia 26 stycznia 2001 r., mocą której odmówiono wnioskodawcy

prawa do renty wojennej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27

stycznia 2005 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie art. 233 § 1 i art.

233 § 2 k.p.c. „przez przekroczenie zasad wymienionych w tym przepisie i

nieuwzględnienie wniosku o wywołanie kolejnej opinii biegłych”, wywodząc przy tym

w uzasadnieniu kasacji, że: „Nie potrzeba wiedzy specjalistycznej, wystarczy

przeciętny poziom wiadomości, aby wiedzieć, że ciężkie przeżycia szczególnie typu

wojennego. Doznane przez młodego człowieka, pozostawiają trwały ślad w jego

psychice i skutkują na niezdolność do pracy.” Równocześnie, jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik wnioskodawcy

wskazał, iż „zachodzi potrzeba dokonania wykładni art. 233 § 1 i 2 k.p.c. pod kątem

rozszerzenia możliwości Sądów weryfikacji opinii biegłych w warunkach, gdy

dotychczasowe opinie budzą sprzeciw znajdujący oparcie w doświadczeniu

życiowym, jak i odczuciach społecznych.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany

został wniosek o „uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 10

grudnia 2003 r., sygn. akt VIII U …/01 i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania temu Sądowi.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła w życie z dniem 6

lutego 2005 r. (art. 6 tej ustawy): do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia

wydanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także do odmowy

przyjęcia kasacji do rozpoznania, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych przezeń

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie

nie czyni zadość sformułowanie w petitum kasacji

lakonicznego stwierdzenia, iż „zachodzi potrzeba dokonania wykładni art. 233 § 1 i

2 k.p.c. pod kątem rozszerzenia możliwości Sądów weryfikacji opinii biegłych w

warunkach, gdy dotychczasowe opinie budzą sprzeciw znajdujący oparcie w

doświadczeniu życiowym, jak i odczuciach społecznych.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1 w

związku z art. 393 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c.

sformułowanie w petitum kasacji lakonicznego stwierdzenia, iż „zachodzi

potrzeba dokonania wykładni art. 233 § 1 i 2 k.p.c. pod kątem rozszerzenia

możliwości Sądów weryfikacji opinii biegłych w warunkach, gdy dotychczasowe

opinie budzą sprzeciw znajdujący oparcie w doświadczeniu życiowym, jak i

odczuciach społecznych.”