III UK 7/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z wniosku J. Ś.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

J. Ś. zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 30

sierpnia 2005 r., III AUa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 14 czerwca 2004 r., VIII

U …/03, oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w L. z dnia 26 marca 2003 r., odmawiającej prawa do

wcześniejszej emerytury. Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie

prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji i art. 2 ust.

1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr

112, poz. 979 ze zm.) – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „osobie

zawodowo

wykonującej w ramach prowadzonej przez siebie

działalności

gospodarczej pracę nie przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu

pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze”, jego pełnomocnik

wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i jego zmianę poprzez przyznanie

Wnioskodawcy [...] prawa do emerytury na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.” Jego zdaniem, rozpoznanie

skargi

kasacyjnej uzasadnia występowanie istotnego zagadnienia prawnego, a

mianowicie „czy rzemieślnik wykonujący osobiście w swoim zakładzie pracę w

szkodliwych warunkach korzysta z uprawnienia do wcześniejszej emerytury”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena, czy J. Ś. spełnia warunki

przewidziane w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

Powołana przez skarżącego okoliczność nie uzasadnia rozpoznania skargi

kasacyjnej. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które stanowiłoby

problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe dla innych

podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Sąd ten wielokrotnie

wypowiadał się w kwestii prawa ubezpieczonych do wcześniejszej emerytury.

Wyraził

pogląd,

że

nie

może

nabyć

go

osoba

objęta

ubezpieczeniem

niepracowniczym (por. wyrok z dnia 7 grudnia 2001 r., II UKN 846/00, OSNP 2003

nr 18, poz. 445, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II UK 77/02,

OSNP 2004 nr 6, poz. 105, oraz niepublikowane dotychczas postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 lutego 2005 r., III UZP 3/05). Podkreślał również, że

przedstawione w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych ograniczenie prawa do wcześniejszej emerytury jedynie do wypadków

świadczenia pracy w charakterze pracownika nie jest niezgodne z konstytucyjną

zasadą równego traktowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2005 r., I

UK 142/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 272).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.