III UK 64/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 64/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku A. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w S.

o prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji organu rentowego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w .

z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. (III AUa 1485/03), w

wyniku apelacji wnioskodawcy – A. C. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego

w S.z dnia 30 października 2003 r. (IV U …/01) i zasądził od Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych – Oddział w S. na rzecz wnioskodawcy kwotę 12.474 zł tytułem

jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 8 grudnia

2004 r. pełnomocnik strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w S. zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) „i uznanie, że

w sprawie niniejszej nie ma podstaw do przypisania wnioskodawcy naruszenia

przepisów prawa o ruchu drogowym”; po drugie – art. 286 k.p.c. „poprzez

zaniechanie

wywołania

dodatkowych

opinii

biegłego

z

dziedziny

techniki

samochodowej i ruchu drogowego (...)”; po trzecie – art. 328 § 2 k.p.c. „poprzez

brak wskazania w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd Apelacyjny

odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wersji i opinii biegłego (...)”; po czwarte –

art. 233 k.p.c. „poprzez przekroczenie zasady swobody oceny dowodów i brak

wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie.” W konsekwencji,

w kasacji sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w L. do ponownego rozpoznania przy

uwzględnieniu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, ewentualnie o

orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie odwołania wnioskodawcy oraz

zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania za

wszystkie instancje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej

sprawie ani w jej

przedstawione

tak

petitum, ani też w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały

określone

okoliczności,

które

miałyby

uzasadniać

jej

rozpoznanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”

(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie

okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario)

względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.).