III UK 62/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 62/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku G. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z

dnia 200 stycznia 2005 r. oddalił apelację ubezpieczonej G. K. od wyroku Sądu

Okręgowego w T. z dnia 18 października 2004 r., którym oddalone zostało jej

odwołanie od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R.,

wstrzymującej – po ponownym rozpatrzeniu uprawnień - wypłatę emerytury

przysługującej w związku z koniecznością sprawowania osobistej stałej opieki nad

dzieckiem.

Pełnomocnik ubezpieczonej wniósł kasację opartą na podstawie naruszenia

prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) w

związku z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w

sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się

dziećmi wymagającymi specjalnej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze zm.) oraz na

naruszeniu przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 145 § 1 pkt 5, art.

149 i art. 151 § 1 k.p.a. Wniosek kasacji obejmował uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.

Konieczność przyjęcia kasacji do rozpoznania skarżący uzasadniał potrzebą

dokonania wykładni pojęcia „nowe dowody”, ujętego w art. 114 ustawy emerytalnej,

w związku z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5

czerwca 2003 r., III UZP 5/03.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.

Potrzeba wyjaśnienia treści wskazanego w kasacji przepisu upadła w związku z

uchwałą z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), w

której

Sąd

Najwyższy

wprawdzie

uznał

za

oczywistą

niedopuszczalność

ponownego ustalenia prawa do świadczeń z tej tylko przyczyny, że organ rentowy

w wyniku ponownej oceny dowodu uzna go za niewiarygodny, lecz jednocześnie

wskazał na dopuszczalność wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie prawa

do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach po

ujawnieniu przez rentowy okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenia, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich

wysokość. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli w wyniku

pominięcia takich okoliczności zostanie przyznane świadczenie, do którego prawo

nie istniało, osoba pobierająca świadczenie nie może powoływać się na wyrażoną

w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa. Ochrona praw nabytych nie

obejmuje bowiem praw, które zostały nabyte niesłusznie.

W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozważeniu przesłanek określonych w §

1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania za uzasadnioną.