III UK 59/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 59/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Tyszel

SSN Andrzej Wasilewski

Protokolant Małgorzata Beczek

w sprawie z wniosku T. Z.

przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziałowi

Regionalnemu w R.

o prawo do renty inwalidzkiej rolniczej,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 października 2004 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 22 stycznia 2004 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r., Sąd Apelacyjny inie oddalił apelację

wnioskodawcy T. Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R. w sprawie przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego Oddziałowi Regionalnemu w R., o prawo do renty inwalidzkiej

rolniczej, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji oparte na opiniach biegłych

lekarzy; neurologa, otolaryngologa, ortopedy oraz internisty, według których

schorzenia rozpoznane u wnioskodawcy nie powodują długotrwałej niezdolności do

pracy w gospodarstwie rolnym. W tej sytuacji wnioskodawca nie spełnił przesłanek

z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym

rolników (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. nr 7 poz. 25 ze zm.). Sąd wskazał, że

wyrokiem z dnia 22 marca 1994 r.,

Sąd Wojewódzki w W. ustalił prawo

wnioskodawcy do renty inwalidzkiej rolniczej, nie oznaczając, iż świadczenie ma

charakter stały, stąd też wykonanie tego wyroku przez organ rentowy, który uznał,

że jest to renta stała, nie było właściwe i nie rodziło przeszkód w skierowaniu

wnioskodawcy na badania kontrolne dla ustalenia czy stan jego zdrowia nie uległ

poprawie. Skoro w świetle zgromadzonych dowodów głuchota wnioskodawcy nie

stanowiła przeszkody w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a w tym zakresie stan

zdrowia nie uległ zmianie, brak podstaw do orzekania dalszej długotrwałej

niezdolności do pracy.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie

prawa materialnego – art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o

ubezpieczeniu społecznym rolników oraz

§ 2, § 5 pkt 3 i § 6 rozporządzenia

Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 21 października 1991 r. w

sprawie ustalania prawa do renty inwalidzkiej rolniczej oraz zgłaszania i ustalania

okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy rolniczej (Dz. U. nr 103 poz. 449 ze

zm.) „przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie”, wniósł o jego zmianę

i uwzględnienie apelacji lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania. Zdaniem wnioskodawcy nawet zakładając, że przyznane świadczenie

miało charakter okresowy, brak podstaw do przyjęcia aby doszło do poprawy stanu

zdrowia (upłynęło 10 lat), brak więc też przesłanek do odmowy przyznania

świadczenia w dalszym ciągu.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 39311 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

kasacji, co oznacza, że jest wiązany jej podstawami i kierunkiem wniosków, a z

urzędu bierze jedynie pod uwagę nieważność postępowania .

Jedyną podstawą kasacji w niniejszej sprawie był zarzut naruszenia prawa

materialnego, a więc nie została podważona podstawa faktyczna sprawy (ustalenia,

które

były podstawą

rozstrzygnięcia). W

orzecznictwie

kasacyjnym

Sądu

Najwyższego nie jest kwestionowany pogląd, że w przypadku gdy kasacja nie

zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bądź gdy zarzut taki okaże

się nieuzasadniony, Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym sprawy

stanowiącym

podstawę

wydania

zaskarżonego

wyroku

(art.

393 15

k.p.c.).Stanowisko takie zawierają między innymi wyroki z dnia 6 listopada 1996 r.,

II UKN 6/96 oraz II UKN 9/96 (OSNAPiUS 1997/11/199 i 201) oraz z dnia 12

października 1999 r., II UKN 140/99 (OSNAPiUS 2001/1/28 – notka i orzecznictwo

tam wskazane), według których Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym

sprawy, będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku, przy jednoczesnym

braku zarzutu naruszenia konkretnego przepisu postępowania.

W rozpoznawanej sprawie, jedyną podstawą kasacji było naruszenie prawa

materialnego, zaś jej uzasadnienie w istocie sprowadzało się do zakwestionowania

ustaleń faktycznych Sądu poczynionych na podstawie opinii biegłych lekarzy.

Oznacza to, że nie zostało podważone w sposób prawem przewidziany ustalenie

Sądu, że wnioskodawca nie jest długotrwale niezdolny do pracy, stąd też odmienne

twierdzenia kasacji nie mogą zostać podzielone. W takiej sytuacji zarzut naruszenia

przepisów prawa materialnego jest oczywiście nieuzasadniony, bowiem przy

ustalonym braku niezdolności do pracy rolniczej, brak podstaw do przyznania

świadczenia.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 39315 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.