III UK 56/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 56/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania T. G.

od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w R.

o stwierdzenie nieważności decyzji, wysokość emerytury i wypłatę wyrównania

świadczenia za okres wsteczny wraz z odsetkami za zwłokę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 29 grudnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. Wojskowe Biuro Emerytalne odmówiło T.

G. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o

waloryzacji świadczenia emerytalnego wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Drugą

decyzją z tego samego dnia organ rentowy odmówił T. G. ponownego ustalenia

wysokości świadczenia emerytalnego po 1 stycznia 1999 r. oraz wypłaty odsetek.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R. oddalił odwołania wnioskodawcy od powyższych decyzji organu

rentowego (pkt I.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 60

zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II.).

Powyższy wyrok zaskarżył apelacją wnioskodawca T. G.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 §

3 w związku z art. 355 § 1 k.p.c. uchylił pkt I zaskarżonego wyroku w części

dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych i w tej części umorzył

postępowanie (pkt I.); dalej idącą apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt

II.); zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł. tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości skargą kasacyjną

wnioskodawca. Skarżący powołując się na art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art.

3984 § 1 pkt 2 zarzucił:

„1. Nieważność postępowania, przez to, że strona nie miała zdolności

procesowej (legitymacji biernej) – art. 379 pkt 2 k.p.c.

2. Nieważność postępowania, przez to, że pełnomocnik strony nie był

należycie umocowany – art. 379 pkt 2 k.p.c.,

3. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie – art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.,

4. Naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienie to mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy – art. 389 § 1 pkt 2 k.p.c.”.

Skarżący powołując się na art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1

k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania i wskazał na „następujące

okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania:

a) istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na

rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy,

- czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie odwołania od decyzji

Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającego, na podstawie art. 31, art. 32 ust.

2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. w związku z art. 156 k.p.c., wydania decyzji o

stwierdzeniu nieważności decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego podjętych po

dniu 1 stycznia 1999 r.,

- czy właściwym do merytorycznej kontroli decyzji wymienionych wyżej jest

sąd powszechny czy sąd administracyjny.”

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi

oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestie związane z zarzuconą w skardze nieważnością postępowania

zostały wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2010 r., I UZP

2/10. Zgodnie z tą uchwałą w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych

pełnomocnik strony – organu rentowego – Dyrektora Wojskowego Biura

Emerytalnego, nie jest obowiązany do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej

czynności

procesowej

dokumentu

potwierdzającego

powierzenie

funkcji

Dyrektorowi (art. 89 § 1 k.p.c. w związku z art. 477 11 § 1 k.p.c. i z art. 476 § 4 pkt 3

k.p.c.).

Sąd Najwyższy podzielając wskazaną uchwałę nie stwierdza nieważności

postępowania sądowego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje zagadnienie

prawne. Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przyczyny

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Istotne zagadnienie prawne jako przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania – stosownie do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – musi występować w sprawie.

Skarga nie może powoływać się na kwestie prawne oderwane od podstaw

zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Tak właśnie czyni skarżący

przedstawiając zagadnienie dotyczące dopuszczalności drogi sądowej w sprawie z

odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej stwierdzenia nieważności

decyzji tego organu. Postawione w tym przedmiocie w skardze pytania dotyczą

kwestii, która nie mieści się w zakresie podlegającym rozpoznaniu przez Sąd

Najwyższy bo nie dotyczą podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej, żaden z

przepisów, na które skarżący wskazuje w postawionych pytaniach nie został

podany w podstawach skargi kasacyjnej (por. art. 398 13 § 1 k.p.c.). W

zaskarżonym wyroku Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w części dotyczącej

stwierdzenia

nieważności decyzji organu

rentowego

z tego

powodu, że

wnioskodawca nie złożył odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej mu

wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji

jego świadczenia emerytalnego. Wobec tego Sąd Apelacyjny nie rozpoznał bo nie

zachodziła taka potrzeba – żadnej z kwestii dotyczących trybu zaskarżenia decyzji

odmawiającej stwierdzenia nieważności; z kolei w podstawach skargi kasacyjnej

nie ma zarzutów w powyższym zakresie, a w uzasadnieniu skargi znajduje się

potwierdzenie przesłanki rozstrzygnięcia, że skarżący nie wniósł odwołania od

decyzji w tym przedmiocie.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

398 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.