III UK 47/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 47/04

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku E. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 maja 2004 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 listopada 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z dnia

27 listopada 2003 r. oddalił apelację ubezpieczonego E. K. od wyroku Sądu

Okręgowego w R. z dnia 31 lipca 2003 r., którym oddalone zostało jego odwołanie

od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

, wstrzymującej – po

ponownym rozpatrzeniu uprawnień - wypłatę emerytury przysługującej w związku z

koniecznością sprawowania osobistej stałej opieki nad dzieckiem.

Pełnomocnik

ubezpieczonego

wniósł

kasację

opartą

na

podstawie

naruszenia prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z systemu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.

1118 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15

maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników

opiekujących się dziećmi wymagającymi specjalnej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze

zm.) oraz w związku z art. 32 Konstytucji. Kasacja opiera się także na naruszeniu

przepisów postępowania – art. 328 i 391 k.p.c. Wniosek kasacji zmierzał do

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

przez Sąd Apelacyjny.

Konieczność przyjęcia kasacji do rozpoznania skarżący uzasadniał potrzebą

dokonania wykładni pojęcia „nowe dowody”, ujętego w art. 114 ustawy emerytalnej,

w związku z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5

czerwca 2003 r., III UZP 5/03.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.

Potrzeba wyjaśnienia treści wskazanego w kasacji przepisu upadła w związku z

uchwałą z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), w

której

Sąd

Najwyższy

wprawdzie

uznał

za

oczywistą

niedopuszczalność

ponownego ustalenia prawa do świadczeń z tej tylko przyczyny, że organ rentowy

w wyniku ponownej oceny dowodu uzna go za niewiarygodny, lecz jednocześnie

wskazał na dopuszczalność wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie prawa

do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach po

ujawnieniu przez rentowy okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenia, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich

wysokość. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli w wyniku

pominięcia takich okoliczności zostanie przyznane świadczenie, do którego prawo

nie istniało, osoba pobierająca świadczenie nie może powoływać się na wyrażoną

w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa. Ochrona praw nabytych nie

obejmuje bowiem praw, które zostały nabyte niesłusznie.

W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozważeniu przesłanek określonych w §

1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania za uzasadnioną.