III UK 45/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 45/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z wniosku H. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad chorym dzieckiem,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 marca 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni H. P. wniosła kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 24 listopada 2004 r. III AUa

…/04 w sprawie o wcześniejszą emeryturę przyznaną na podstawie § 1

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie uprawnień do

wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi

stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149 ze zm.), do której prawa następnie odmówiono

w wyniku ponownego ustalenia prawa do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353). Kasację oparła na

obu podstawach wymienionych w art. 3931 k.p.c. i wskazała następujące

okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie: 1. „zaskarżony wyrok został wydany z

naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z naruszeniem przez organ rentowy na

etapie wznawiania postępowania z urzędu w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.”, 2.

„potrzeba rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie czy

istniejąca w sprawie, jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszorazowej przez ZUS

dokumentacja medyczna w postaci Karty Historii Choroby nie wymagana do

przedłożenia przez skarżącego, na której oparto zaświadczenie lekarskie

dołączone do wniosku emerytalnego jest, jak obecnie utrzymuje organ rentowy

ujawnioną obecnie dokumentacją, czy tez dokumentacją już istniejąca w chwili

ustalenia przez ZUS prawa do emerytury w świetle w/w Uchwały SN z dnia

5.06.2003 r. sygn. Akt III UZP 5/03”, 3. „potrzeba wykładni przepisów prawnych z

uwagi na ujawniające się rozbieżności w orzecznictwie sądów”.

Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania

lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art.

393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania

jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z

mocy art. 393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność

postępowania.

Przy przedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji

skarżąca nie używając określenia „ nieważność postępowania” powołała się na

naruszenie art. 379 pkt 5 k.p.c., stanowiącego o nieważności postępowania.

Jednakże z uzasadnienia naruszenia tego przepisu wynika wprost, że nie chodzi o

nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, a tylko

nieważność

postępowania sądowego jest przedmiotem regulacji art. 379 k.p.c. Natomiast

naruszenie przepisów w postępowaniu przed organem rentowym nie uzasadnia

zarzutu

nieważności

postępowania.

Podniesienie

zarzutu

nieważności

postępowania przed organem rentowym nie jest przeszkodą do odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania.

W

sprawie

nie

występuje

także

istotne

zagadnienie

prawne.

Sformułowane w kasacji pytanie nie dotyczy kwestii prawnej lecz oceny

konkretnych dokumentów będących podstawą ustaleń faktycznych. Nie istnieje

również potrzeba wykładni prawa. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku powołał

się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r. III UZP 5/03

stwierdzającą, że odmienna ocena dowodów dołączonych do wniosku nie daje

organowi rentowemu podstawy do wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie

prawa do świadczeń. Podstawą rozstrzygnięcia nie było odmienne stanowisko

prawne Sadu Apelacyjnego lecz ustalenia faktyczne w konkretnej sprawie,

pozwalające na stwierdzenie, że istniały inne niż odmienna ocena dowodów

okoliczności, uzasadniające ponowne ustalenie prawa do świadczeń. Powoływanie

się na rozbieżności w orzecznictwie sądów w sprawach o odmiennym stanie

faktycznym nie jest podstawą do przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 i 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.