III UK 43/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 43/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z wniosku W. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 marca 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni W. P. wniosła kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 2 grudnia 2004 r. III AUa

…/04 w sprawie o wcześniejszą emeryturę przyznaną na podstawie § 1

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie uprawnień do

wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi

stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149 ze zm.), do której prawa następnie odmówiono

w wyniku ponownego ustalenia prawa do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353). Kasację oparła na

podstawie naruszenia prawa materialnego a jako okoliczności uzasadniające jej

rozpoznanie przedstawiła następujące zagadnienia prawne: „czy przed wszczęciem

z urzędu postępowania w sprawie prawa do emerytury organ rentowy winien

udokumentować w aktach rentowych lub w inny sposób uzyskanie nowych

dowodów lub ujawnienie okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji

mających wpływ na prawo do świadczeń, o których mowa w art. 114 ust. 1 ustawy

o emeryturach i rentach, w jaki sposób te okoliczności winny być udokumentowane

i jakie są skutki prawne wadliwości w tym zakresie, a w szczególności czy ulegają

one konwalidacji w wyniku ustaleń dokonanych w toku wadliwie wszczętego

postępowania; czy organ rentowy w decyzji o wszczęciu z urzędu postępowania i

ponownego ustalenia prawa do emerytury winien wskazać konkretne dowody lub

ujawnione okoliczności, o których mowa w art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach i jakie są skutki prawne wadliwości w tym zakresie”.

Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania

lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art.

393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania

jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. W

tym przypadku skarżąca przedstawiła problem stanowiący jej zdaniem istotne

zagadnienie prawne. Nie jest to jednak zagadnienie prawne wymagające

rozstrzygnięcia, gdyż dotyczy zasad postępowania przed organem rentowym.

Naruszenie przepisów postępowania przez organ rentowy nie może być nawet

podstawą kasacji, gdyż określoną w art. 3931 pkt 2 k.p.c. podstawą kasacji jest

naruszenie

przepisów

postępowania

cywilnego,

które

są

stosowane

w

postępowaniu sądowym a nie w postępowaniu przed organem rentowym. Tym

bardziej nie może być przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie dotyczące

postępowania przed organem rentowym w sytuacji, gdy ewentualne wadliwości

tego postępowania są badane przez sąd przy rozpoznawaniu odwołania.

Ewentualne nieprawidłowości w postępowaniu rentowym nie mają wpływu na

rozstrzygnięcie sądu,

który ma obowiązek

samodzielnego dokonania ustaleń

faktycznych jak i oceny prawnej. Skoro przedstawiony w kasacji problem nie jest

związany z rozstrzygnięciem Sądu, należało przyjąć, że w sprawie nie występuje

istotne zagadnienie prawne.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.