III UK 31/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 31/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania A.G.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N.‎o emeryturę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 grudnia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w [...], wyrokiem z dnia 19 września 2019 r., oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 marca 2018 r., mocą którego zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w N. i przyznano A.G. prawo do emerytury.Zdaniem Sądu Apelacyjnego, odwołujący się wykazał niezbędne przesłanki do uzyskania emerytury w myśl art. 184 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1383, dalej ustawa emerytalna).Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego złożył pełnomocnik organu rentowego, zaskarżając go w całości.

Jednocześnie w skardze kasacyjnej został sformułowany wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości prawne (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). W ocenie skarżącego, w sprawie brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni pojęcia prac udostępniających lub eksploatacyjnych związanych z urabianiem minerałów skalnych, przez objęcie tym zakresem również czynności związanych z nadzorem, a tym samym uznaniu, że te osoby spełniają warunek określony w art. 49 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2018 r., poz. 1924).W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołujący się, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien zatem wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wskazana we wniosku podstawa z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest kompatybilna z przedmiotem sporu, bowiem Sąd drugiej instancji wyrokował na podstawie ustawy emerytalnej a nie ustawy o emeryturach pomostowych.

Ten rozdźwięk prowadzi do puenty, że o ile w ustawie emerytalnej praca w dozorze (wykaz A, dział II i XIV poz. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej rozporządzenie) uprawnia o emerytury, o tyle na gruncie emerytury pomostowej już nie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2020 r., III UK 210/19, niepublikowany). Oczywiste jest, że potrzeba wykładni przepisów prawa musi odnosić do problemów prawnych występujących w sprawie, to jest tych norm, które zastosował – wadliwe zadaniem skarżącego - Sąd drugiej instancji.

Na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwe dokonywanie zabiegów wydobywczych w odniesieniu do zamiaru i woli pomiotu skarżącego, a skarga kasacyjna powinna cechować odpowiednia doza profesjonalizmu.Natomiast nie jest zasadny wniosek odwołującego się wskazujący na konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej, bowiem spełnia ona wymogi formalne, jakie temu pismu stawia art. 3984 § 1-3 k.p.c. To zaś, że w treści pisma pojawiają się oczywiste omyłki pisarskie (oczywiste niedokładności) nie zmienia oceny, na podstawie całokształtu treści pisma, iż zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, choć w zakresie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania nie są one zasadne.

Tym samym nie ma też podstaw do przyznania odwołującemu się zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, skoro żądał ich tylko w razie odrzucenia skargi kasacyjnej.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.