Legislator Case Law & Legislation
III UK 286/19 AI generated

III UK 286/19 · Sąd Najwyższy

Case Number III UK 286/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 14 listopada 2018 r. oddalił apelację wnioskodawczyni K. R. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 22 maja 2018 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z 3 listopada 2017 r., stwierdzającej podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od 1 maja 2014 r. i określającej wysokość podstawy wymiaru składek. Ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w kraju. 1 maja 2014 r. zawarła z firmą M. s.r.o. na Słowacji umowę o pracę na czas nieokreślony jako promotor usług i produktów na 10 godzin miesięcznie za 40 euro.

Legislator headnote

AI generated

art. 365 § 1 k.p.c, art. 233 § 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 366 k.p.c, art. 39813 § 2 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c; III UK 286/19 · Sąd Najwyższy: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Przyjmuje błędne założenie, że na etapie przedsądu ocenia się podstawy kasacyjne („w świetle zgłoszonych zarzutów kasacyjnych”). Podstawy kasacyjne stanowią odrębną część skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) i podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia. Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Keywords

AI generated
labor jurisdictional conflict occupational disability pension lex loci laboris principle multiple employment social security for migrant workers holding of two jobs

Cited Legislation

AI generated
art. 365 § 1 k.p.c
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu oddalenia apelacji potwierdził, że decyduje rozstrzygnięcie w poprzedniej sprawie, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 12 listopada 2015 r., III AUa (…) (art. 365 § 1 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c
prawa procesowego – art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 366 k.p.c
365 § 1 k.p.c., art. 366 k.p.c.).
art. 39813 § 2 k.p.c
dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr (…) w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego).Po wtóre w ocenie podstawy przedsądu wiążą ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III UK 286/19 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania K. R. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. ‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym i wysokość podstawy wymiaru składek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od skarżącej K. R. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 14 listopada 2018 r. oddalił apelację wnioskodawczyni K. R. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 22 maja 2018 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z 3 listopada 2017 r., stwierdzającej podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od 1 maja 2014 r. i określającej wysokość podstawy wymiaru składek. Ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w kraju. 1 maja 2014 r. zawarła z firmą M. s.r.o. na Słowacji umowę o pracę na czas nieokreślony jako promotor usług i produktów na 10 godzin miesięcznie za 40 euro.

Pozwany Zakład (organ rentowy) decyzją z 8 października 2014 r. stwierdził, że właściwym dla wnioskodawczyni ustawodawstwem z zakresu zabezpieczenia społecznego jest ustawodawstwo polskie, wobec ustalenia, po uprzednim wyczerpaniu wymaganej procedury, że praca wnioskodawczyni na terenie Słowacji ma charakter marginalny. Odwołanie wnioskodawczyni od tej decyzji zostało oddalone i Sąd Najwyższy postanowieniem z 28 lutego 2017 r. odmówił przyjęcia do rozpoznania jej skargi kasacyjnej. Po zakończeniu tego postępowania pozwany wydał decyzję z 3 listopada 2017 r., rozpoczynającą postępowanie w obecnej sprawie.

Wnioskodawczyni zarzucała, że nie podlegała ustawodawstwu polskiemu z uwagi na umowę o pracę z pracodawcą słowackim. Sąd Okręgowy oddalił jej odwołanie, gdyż powoływała się na okoliczności, które były już przedmiotem rozpoznania w poprzedniej sprawie. Natomiast w zakresie podstawy wymiaru składek skarżąca nie złożyła żadnych zarzutów. Nie przedstawiła też dokumentu, który miałby świadczyć o kontynuowaniu zatrudnienia za granicą w innym wymiarze czasu pracy niż dotychczasowy. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu oddalenia apelacji potwierdził, że decyduje rozstrzygnięcie w poprzedniej sprawie, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 12 listopada 2015 r., III AUa (…) (art. 365 § 1 k.p.c.).

Nie zawisła natomiast sprawa w przedmiocie rozstrzygnięcia, któremu ustawodawstwu podlegała ubezpieczona od 1 maja 2015 r., bowiem nie domagała się we właściwym trybie, aby było to ustawodawstwo inne niż polskie. Ubezpieczona nadal prowadzi działalność gospodarczą w kraju. Nie było więc potrzeby ustalania po raz kolejny ustawodawstwa właściwego za dalszy okres, skoro nie zaistniał spór w tym zakresie W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:I. prawa materialnego:

a) art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 8 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawczyni posiada zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, mimo nierozstrzygnięcia kwestii obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym;

b) art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego niezastosowanie co skutkowało nierozpoznaniem istoty przez Sąd drugiej instancji i w konsekwencji pominięcie wyjaśnienia czy wnioskodawczyni, mimo podlegania ustawodawstwu polskiemu podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w niniejszej sprawie;II. prawa procesowego – art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niedokonanie przez Sąd drugiej instancji wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez pominięcie niezachowania wymaganego trybu przez organ rentowy w postaci wszczęcia postępowania o podleganie przez wnioskodawczynię obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, wypadkowym, co skutkowało uznaniem przez Sąd drugiej instancji, iż decyzja z 3 listopada 2017 r. stanowiła konsekwencję ustalenia polskiego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczeń społecznych w związku z zatrudnieniem skarżącej na terenie Słowacji na rzecz M. s.r.o. oraz prowadzenia działalności gospodarczej.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że jest oczywiście uzasadniona.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „uzasadnia w świetle zgłoszonych zarzutów kasacyjnych, oczywista zasadność tego środka odwoławczego.

Nieprawidłowa była ocena Sądu II instancji, że przeprowadzone przez organ postępowanie poprzedzające wydanie decyzji z 3.11.2017 r. wskazuje, że od wynagrodzenia wnioskodawczyni uzyskiwanego na terenie Słowacji odprowadzane są składki na ubezpieczenia społeczne, i w oparciu o wyżej wskazaną decyzję wnioskodawczyni została zobligowana do odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od prowadzonej działalności gospodarczej do polskiego systemu. Wskazuję, iż podleganie dwóm systemom prawnym jest niedopuszczalne w myśl dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, które sformułowało zakaz podwójnego obciążania pracowników migrujących składkami wynikającymi z systemów zabezpieczenia społecznego różnych państw (por. orzeczenie z dnia 15 lutego 2000 r., C-34/98 Komisja vs.

Francja). Sąd II instancji w istocie oparł się wyłącznie na tym, iż postępowanie w zakresie ustalenia właściwego ustawodawstwa w związku ze zbiegiem tytułów do ubezpieczenia społecznego kilku państw członkowskich zostało zakończone, mimo iż zarówno organ rentowy jak i Sąd nie podjęły żadnych czynności o zweryfikowanie stanu sprawy skarżącej przed słowackimi organami właściwymi w zakresie ubezpieczeń społecznych. Brak jakichkolwiek dowodów świadczących, iż organ rentowy przeprowadził postępowania wyjaśniającego z instytucją słowacką, w zakresie ustalenia statusu ubezpieczonego na Słowacji wobec nieprzerwanego świadczenia pracy na rzecz M. s.r.o., świadczy o wadliwości postępowania organów rentowych, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji”.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Przyjmuje błędne założenie, że na etapie przedsądu ocenia się podstawy kasacyjne („w świetle zgłoszonych zarzutów kasacyjnych”). Podstawy kasacyjne stanowią odrębną część skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) i podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia. Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Oznacza to, że skarżąca w tej podstawie przedsądu powinna samodzielnie (czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia oczywistej wadliwości wyroku objętego skargą. Wniosek tego nie czyni.W obecnej sprawie znaczenie miało przede wszystkim sądowe rozpoznanie odwołania od poprzedniej decyzji z 8 października 2014 r. o podleganiu przez wnioskodawczynię polskiemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w kraju. Wynika z niego, że o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu w kraju nie decydowało zatrudnienie na umowę o pracę na Słowacji, gdyż było marginalne.

Na tej podstawie słowacki organ nie zgodził się z tymczasowym ustaleniem przez pozwany organ słowackiego ubezpieczenia dla skarżącej. Pozwany mógł zatem ustalić podleganie przez wnioskodawczynię ubezpieczeniom społecznym w kraju z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Takie są zasadnicze ustalenia i oceny w poprzedniej sprawie, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 12 listopada 2015 r., III AUa (…). Sąd Najwyższy postanowieniem z 28 lutego 2017 r., II UK 253/16 odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania.Przedmiot decyzji z 3 listopada 2017 r. i zakres obecnej sprawy nie wymagał zatem ponownego badania czy skarżąca od 1 maja 2014 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym w kraju z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Kwestia ta została już przesądzona w pierwszej sprawie. Poprzednia decyzja i prawomocny wyrok wiążą w obecnej sprawie (art. 365 § 1 k.p.c., art. 366 k.p.c.). Decydował zatem marginalny charakter zatrudnienia pracowniczego za granicą, który nie wyłączał ubezpieczenia społecznego w kraju z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest to zatem sytuacja, w której spełniają się przesłanki do jednoczesnego podlegania ubezpieczeniom społecznym w kraju i za granicą, gdyż praca marginalna nie stanowi wówczas takiego tytułu (art. 14 ust. 5b rozporządzenia nr (…) z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr (…) w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego).Po wtóre w ocenie podstawy przedsądu wiążą ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c. ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu).

Skarżąca nie kwestionowała pierwotnego ustalenia, że umowa o pracę obejmowała tylko 10 godzin pracy w miesiącu za wynagrodzeniem 40 euro. Nie twierdzi we wniosku, że w nastąpiła w tym zakresie zmiana i wykonywała pracę w większym wymiarze czasu pracy, co dopiero mogłoby otworzyć rozważania i ocenę, że nie była to już praca marginalna. Taki zaś zakres pracy może łączyć się z odprowadzaniem składek na Słowacji, jednak poprzestanie we wniosku na odwołaniu się do ogólnych twierdzeń nie jest wystarczające do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.