III UK 237/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 237/04

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku B. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w R. wyrokiem z dnia 2 lipca 2004 r. (III AUa …/04) oddalił

apelację wnioskodawczyni – B. B. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 11

marca 2004 r. (III U …/03) oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w R. z dnia 10 grudnia 2001 r. odmawiającej

wnioskodawczyni prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem

wymagającym stałej opieki.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 2 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.

„poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego skutkującego

oddaleniem apelacji (...) i nie uznaniem prawa do wcześniejszej emerytury na

podstawie przepisów § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja

1989

r. w sprawie

uprawnień

do

wcześniejszej

emerytury pracowników

opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki w związku z art. 186 ust. 3

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.”

Równocześnie,

pełnomocnik

wnioskodawczyni

oświadczyła:

„Rozpoznanie niniejszej kasacji przez Sąd Najwyższy uzasadnione jest tym, iż

zaskarżone orzeczenie zdaniem wnioskodawczyni wydane zostało z naruszeniem

przepisów postępowania, które miało wpływ na treść sentencji wyroku”, wnosząc o

„uchylenie

zaskarżonego

wyroku

i

przekazanie

sprawy

do

ponownego

rozpoznania.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej

sprawie ani w jej petitum, ani też w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały

przedstawione

tak

określone

okoliczności,

które

miałyby

uzasadniać

jej

rozpoznanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”

(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie

okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario)

względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.).