III UK 235/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 235/04

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku U. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 lutego 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 16 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w R. wyrokiem z dnia 16 lipca 2004 r. (III AUa …/04) oddalił

apelację wnioskodawczyni – U. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 17

marca 2004 r. (III U …/03) oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w R. z dnia 14 sierpnia 2002 r. uchylającej

decyzję z dnia 9 marca 2001 r., na podstawie której wnioskodawczyni przyznane

zostało prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem

wymagającym stałej opieki.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 16 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 114

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), a w konsekwencji o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego w T. z dnia 17 marca 2004 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej

sprawie ani w jej petitum, ani też w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały

przedstawione

tak

określone

okoliczności,

które

miałyby

uzasadniać

jej

rozpoznanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”

(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie

okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario)

względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.).