III UK 233/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 233/04

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku M. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w P.

o zasiłek chorobowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 21 lipca 2004 r., sygn. akt VII Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 r.

oddalił apelację

wnioskodawcy – M. B. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 23 marca 2004 r.

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w P. z dnia 25 października 2002 r. odmawiającej wnioskodawcy

uwzględnienia w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego premii uznaniowej.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 233 § 1

k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów przez przyjęcie, że wypłacana

wnioskodawcy w ramach stosunku pracy premia nie wynikała z umowy o pracę,

pomimo że w umowie tej znalazło się postanowienie, iż pracownik ma dodatkowo

prawo do premii w wysokości nie przekraczającej wynagrodzenia prowizyjnego

komornika (wynagrodzenie prowizyjne), a premia ta była stałym składnikiem

wynagrodzenia; po drugie – art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60 poz. 636

ze zm.) oraz poprzednio obowiązującego § 10 rozporządzenia Ministra Pracy i

Polityki Socjalnej z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie zasad ustalania podstawy

wymiaru i obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego (Dz. U. Nr 19, poz. 95)

w związku z art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i

macierzyństwa przez nie uwzględnienie w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego

wszystkich składników wynagrodzenia otrzymanego przez wnioskodawcę okresie

od maja do października 2000 r., a w szczególności premii wypłaconej w

październiku 2000 r. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do

rozpoznania pełnomocnik wnioskodawcy wskazał zagadnienie prawne dotyczące

interpretacji art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i

macierzyństwa, wywodząc, że z treści tego przepisu wynika, iż przy ustalaniu

podstawy

wymiaru

zasiłku

chorobowego

nie

uwzględnia

się

składników

wynagrodzenia, jeżeli postanowienia układów zbiorowych pracy lub przepisy o

wynagradzaniu przewidują zmniejszenie ich za okres pobierania zasiłku. Sąd

Apelacyjny stanął na stanowisku, że w przypadku premii, jedynie tzw. premia

regulaminowa jest stałym składnikiem wynagrodzenia, a co za tym idzie może

podlegać wliczeniu do podstawy zasiłku chorobowego, zaś premia uznaniowa

takiemu wliczeniu nie podlega. Pozostaje pytanie, czy takie aprioryczne założenie

jest prawidłowe i czy Sąd Apelacyjny rozpoznając istotę sprawy, nie zajął się

zbytnio ustalaniem charakteru wypłacanej wnioskodawcy premii. Bowiem w opinii

skarżącego, powołany przepis ogólnie powołuje się na składniki wynagrodzenia,

zaś istotne jest to, czy pracownik w czasie choroby, zachowuje prawo do tego

składnika wynagrodzenia, czy też nie. Przepis ten przecież nie posługuje się

pojęciem stałego składnika wynagrodzenia. Premia regulaminowa, jak i uznaniowa

zawierają się w pojęciu składników wynagrodzenia. Dlatego, w opinii skarżącego,

Sąd powinien zbadać, czy w czasie choroby, wnioskodawca zachowywał prawo do

premii bez względu na jej nazwę. W konsekwencji, w kasacji sformułowany został

wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania i ‘zaliczenie kosztów postępowania

jako części kosztów w sprawie’ albo o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez

uwzględnienie odwołania i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3984 k.p.c.(do dnia 5 lutego 2005 r.: art. 3933 k.p.c.), w tym –

poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona

zawierać także „wniosek o przyjęcie kasacji do rozpoznania i jego uzasadnienie”

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 398 4 § 1 pkt. 3

KPC), które stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego.

Oznacza to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie,

której ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1

KPC – a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie”

(art. 393 § 1 pkt. 2 KPC – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 KPC).

Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści

jednego lub kilku ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie

nawiązać, jako do „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz

obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub

wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście

okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie

spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem

kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1

pkt 3 KPC, a to w konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do

rozpoznania. Temu formalnemu wymaganiu kasacji w żadnym razie nie czyni

zadość sformułowanie w petitum kasacji – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie –

jedynie szeregu pytań, jakie – w opinii skarżącego – wymagałyby odpowiedzi w

związku z interpretacją i stosowaniem art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999

r. o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60 poz.

636 ze zm.) i to tym bardziej, że w uzasadnieniu kasacji: po pierwsze – brak jest

jakiejkolwiek bliższej prawniczej egzegezy dyspozycji tego przepisu ustawowego; a

po drugie – w kontekście sugerowanego zagadnienia prawnego w ogóle pominięty

został przez skarżącego

utrwalony już dorobek orzecznictwa Sądu Najwyższego

dotyczący kluczowego dla wykładni art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach

pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa pojęcia normatywnego ‘składniki

wynagrodzenia’, pomimo że nawiązał do niego także Sąd Okręgowy w K. w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1 KPC

w związku z art. 393 § 1 pkt 3 KPC orzekł jak w sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC) sformułowanie w petitum

kasacji jedynie szeregu pytań, jakie – w opinii skarżącego – wymagałoby

odpowiedzi w związku z podejmowanym przez sąd rozstrzygnięciem w sprawie.