III UK 223/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 223/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku I.P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 16 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu

uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

W kasacji pełnomocnik wnioskodawczyni jako okoliczność uzasadniającą

przyjęcie kasacji do rozpoznania powołuje konieczność wykładni art. 114 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący

nie ma racji. Zgodnie z art. 114 cytowanej wyżej ustawy organ rentowy może

ponownie ustalić prawo do świadczenia w sytuacji ujawnienia okoliczności

istniejących przed wydaniem decyzji lub też w sytuacji, gdy zostaną przedstawione

nowe dowody, które mają wpływ na prawo do tego świadczenia. Decyzja bowiem w

sprawie świadczeń nie ma charakteru ostatecznego i nie korzysta z przymiotu

powagi rzeczy osądzonej. Pełnomocnik skarżącego powołuje się na wyrok SN z

dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), który dotyczy

sytuacji, w której organ rentowy dokonał wyłącznie odmiennej oceny tych samych

dowodów po uprawomocnieniu się decyzji o przyznaniu świadczenia. W

rozpatrywanej sprawie nie chodzi jednakże o problem odmiennej oceny dowodów

dokonanej przez organ rentowy, lecz o nowe dowody dotyczące uprawnienia

wnioskodawczyni

do

przyznanego

jej

wcześniej

świadczenia.

Dowody

przeprowadzone po ustaleniu, że poprzednio organ rentowy orzekał bez

wyjaśnienia materialno-prawnych przesłanek prawa do wcześniejszej emerytury na

podstawie zaświadczenia, z którego te przesłanki nie wynikały i bez rozpatrzenia

dokumentacji leczenia. W tej sytuacji organ rentowy miał prawo do ponownego

ustalenia na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS prawa

wnioskodawczyni do wcześniejszej emerytury. Za bezzasadny uznać należy

również zarzut naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady ochrony praw

nabytych. Zasada ochrony praw nabytych nie obejmuje bowiem praw nabytych

niesłusznie. Jeżeli w wyniku błędu organu rentowego okoliczności mające wpływ na

prawo do świadczeń nie zostały uwzględnione i w konsekwencji zostało

bezpodstawnie przyznane świadczenie, to osoba pobierająca świadczenie nie

może powoływać się na zasadę ochrony praw nabytych (zob. uzasadnienie do

cytowanego już wyroku SN z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił odmówić przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 3937 § 1 w związku z art. 393 k.p.c.).