III UK 220/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 220/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z wniosku K. Mi.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy kasacja jest oczywiści bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu

uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

W kasacji pełnomocnik wnioskodawcy wskazał na następujące zagadnienie

prawne: „Czy dopuszczalne jest wydanie decyzji przez ZUS o uchyleniu

prawomocnej decyzji tegoż organu rentowego na podstawie orzeczenia lekarskiego

stwierdzającego brak schorzenia u dziecka, którego rodzic nabył prawo do

wcześniejszej emerytury, jeżeli orzeczenie to wydane zostało po uchyleniu decyzji

o jej przyznaniu i odmowie świadczenia. Zatem, czy wznowienie postępowania na

podstawie art. 114 ustawy o FUS mogło wywołać negatywne skutki prawne jeżeli

podstawą jego wydania były jedynie wątpliwości organu co do stanu zdrowia

dziecka”.

Przedstawione

zagadnienie

nie

jest

odpowiednie

do

podstaw

zaskarżonego wyroku.

Na podstawie art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z FUS, w wyniku ujawnienia okoliczności istniejących przed wydaniem

decyzji, albo w sytuacji, gdy zostaną przedstawione nowe dowody, które mają

wpływ na prawo do świadczeń, prawo to ulega ponownemu ustaleniu. Jeżeli organ

rentowy błędnie ustalił prawo do świadczenia na skutek pominięcia ustalenia

jednego z warunków uprawniających do świadczenia, uczynił to w stopniu

niedostatecznym,

uzyskał

nowe

dowody

lub

uzyskał

wiedzę

o

nowych

okolicznościach mających wpływ na istnienie prawa do świadczenia, może on na

podstawie zacytowanego powyżej przepisu ponownie rozpatrzyć przedmiot sprawy.

Niedopuszczalne byłoby natomiast ponowne rozpoznanie tej samej sprawy

wyłącznie na podstawie ponownej oceny tego samego dowodu. W rozpatrywanej

sprawie ponowne rozpatrywanie sprawy ustalenia prawa do wcześniejszej

emerytury, wynikało w związku z nieprzeprowadzeniem przez ZUS postępowania

dowodowego

w

niezbędnym

zakresie

dla

ustalenia

materialno-prawnych

przesłanek prawa do wcześniejszej emerytury. Organ rentowy przyznał prawo do

świadczenia na podstawie zaświadczenia lekarskiego, z którego nie wynikało

spełnienie warunków do świadczenia. Natomiast późniejsze orzeczenie lekarza

orzecznika, stanowi pierewszą ocenę stanu zdrowia dziecka w odniesieniu do

wymaganych przesłanek w oparciu o które organ rentowy mógł orzec o prawie do

świadczenia.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił odmówić przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 3937 § 1 w związku z art. 393 k.p.c.).