III UK 205/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 205/13

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z odwołania D. Ł.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G.

o przywrócenie renty socjalnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. rad.pr. M. W. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego w (…) 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w

postępowaniu kasacyjnym, przy czym kwotę tę należy zwiększyć

o stawkę obowiązującego podatku VAT.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 18 czerwca 2013 r. oddalił apelację

skarżącego wnioskodawcy D. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 12 grudnia

2012 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji pozwanego z 9 listopada 2011

r., odmawiającej mu prawa do renty socjalnej. Komisja lekarska ustaliła, że nie jest

całkowicie niezdolny do pracy. Na tej podstawie pozwany odmówił prawa do renty

socjalnej. Podstawę prawną stanowiły przepisy art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy z 27

czerwca 2003 r. o rencie socjalnej w związku z art. 12 i 107 ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z

opinii biegłych i na podstawie zebranego materiału nie stwierdził, że ubezpieczony

jest całkowicie niezdolny do pracy zgodnej z wykształceniem, jak i do

kontynuowania nauki oraz podjęcia docelowo pracy umysłowej. Sąd Apelacyjny

rozstrzygnięcie to uznał za prawidłowe. Na podstawie art. 381 k.p.c. pominął

wniosek apelującego o przeprowadzenie dowodu z kolejnych opinii biegłych jako

spóźniony.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 381 k.p.c. Wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na podstawie z art. 398 9 § 1 pkt

4 k.p.c. Wskazano, że „Skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż na skutek

pominięcia wniosków dowodowych, które zostały niesłusznie potraktowane jako

spóźnione, doszło do wydania orzeczenia bez uwzględnienia całego istotnego dla

sprawy materiału dowodowego”.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia

zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.

Zarzut naruszenia art. 381 k.p.c. nie uzasadnia stwierdzenia, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nawet gdyby próbować uznać, że nie było

podstaw do stosowania tego przepisu, to nie każde naruszenie przepisów

postępowania jest równoznaczne z oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Wszak nawet w przypadku rozpoznania zarzutów podstawy kasacyjnej, znaczenie

ma kwalifikowane naruszenie przepisów postępowania, czyli gdy uchybienie im

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). O wyniku

sprawy decyduje prawo materialne, gdyż to ono wyznacza, jakie ustalenia

faktyczne są w sprawie konieczne dla dostatecznego wyjaśnienia spornych

okoliczności i czy przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy

istotne znaczenie (art. 217 § 3 i 227 k.p.c.). Zasadniczy mankament wniosku

polega więc na tym, że nie zarzuca naruszenia prawa materialnego, czyli nie

wskazuje jaki wpływ na naruszenie przepisów o rencie socjalnej miało

zastosowanie art. 381 k.p.c. Wówczas (wcześniej) należałoby ocenić, czy Sąd

prawidłowo zastosował art. 381 k.p.c., gdyż podana w uzasadnieniu wyroku

argumentacja nie jest bez racji. Ponadto Sąd nie prowadzi każdego dowodu

zgłoszonego

przez

stronę,

jeżeli

uznaje,

że

sprawa

została

wyjaśniona

dostatecznie do rozstrzygnięcia. Innymi słowy skarżący nie zarzuca naruszenia art.

217 § 3 k.p.c., zgodnie z którym Sąd pomija twierdzenia i dowody, jeżeli są

powoływane jedynie dla zwłoki lub okoliczności sporne zostały już dostatecznie

wyjaśnione. W sprawie został zgromadzony materiał dowodowy, w tym oceny

medyczne komisji lekarskiej oraz biegłych sądowych. Nie bez znaczenia były też

dalsze okoliczności, a więc ukończenie szkoły i nauka na studiach. Wykracza to

poza potrzebę argumentacji, gdyż wystarcza stwierdzenie, że wniosek nie wykazał

naruszenia prawa, które bez wątpliwości prowadziłoby do stwierdzenia, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 9 § 2 k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie § 2 ust. 3, § 11 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.