III UK 199/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 199/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z wniosku K. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 25 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca

K.

W. wniósł

kasację

od

wyroku

Sądu

Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 25 czerwca

2004 r. III AUa …/04 w sprawie o wcześniejszą emeryturę przyznaną na

podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie

uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi

wymagającymi stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149 ze zm.), do której prawa

następnie odmówiono w wyniku ponownego ustalenia prawa do świadczeń na

podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r.

Nr 39, poz. 353). Kasację oparł na obu podstawach wymienionych w art. 393 1

k.p.c. i wskazał następujące okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie:

nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.) polegająca na naruszeniu

przez organ rentowy przepisów k.p.a. o wznowieniu postępowania, potrzebę

rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, „a mianowicie czy istniejąca

w sprawie jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszorazowej

przez ZUS

dokumentacja medyczna w postaci karty historii choroby nie wymagana do

przedłożenia przez skarżącego, na której oparto zaświadczenie lekarskie

dołączone do wniosku emerytalnego jest, jak obecnie utrzymuje organ rentowy

ujawnioną obecnie dokumentacją, czy też dokumentacja już istniejącą w chwili

ustalania przez ZUS prawa do emerytury w świetle uchwały Sądu Najwyższego

z dnia 5 czerwca 2003 r. III UZP 5/03” oraz potrzebę wykładni przepisów

prawnych ze względu na rozbieżności w orzeczeniach sądów powołujących się

na tą samą uchwałę Sądu Najwyższego.

Oceniając

podstawy

uzasadniające

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co

następuje. Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne

zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Powyższego

przepisu nie stosuje się z mocy § 2, jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania.

Wnioskodawca zarzuca w kasacji nieważność postępowania,

jednak sam zarzut nie jest podstawą przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Powołany przepis używa bowiem sformułowania „zachodzi nieważność

postępowania”, co oznacza, że musi występować przynajmniej jedna z

okoliczności wymienionych w art. 379 k.p.c. Przepis ten dotyczy postępowania

przed sądem, zatem naruszenie przepisów postępowania przed organem

rentowym,

nawet

gdyby

miało

miejsce,

nie

powoduje

nieważności

postępowania w rozumieniu tego przepisu. Ponadto przepisy Kodeksu

postępowania administracyjnego w zakresie wznowienia postępowania przed

organem rentowym mają zastosowanie w ograniczonym zakresie – tylko w

sytuacjach wymienionych w art. 83a ust.2 ustawy z dnia 13 października 1998

r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) – a w

sprawach o ustalenie uprawnień do emerytur i rent i ich wysokości w ogóle nie

mają zastosowania (art. 83a ust. 4). Nie ma zatem podstaw do zastosowania

art. 393 § 2 k.p.c.

Przedstawione okoliczności wymagające zdaniem wnoszącego

kasacje wyjaśnienia, nie są zagadnieniem prawnym. Chodzi bowiem o ocenę

konkretnej dokumentacji lekarskiej, co jest elementem stanu faktycznego a nie

kwestią prawną. Nie istnieje także potrzeba wykładni przepisu art. 114 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku

powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r. III UZP

5/03 stwierdzającą, że odmienna ocena dowodów dołączonych do wniosku nie

daje organowi rentowemu podstawy do wszczęcia postępowania o ponowne

ustalenie prawa do świadczeń. Podstawą rozstrzygnięcia były ustalenia

faktyczne w konkretnej sprawie, pozwalające na stwierdzenie, że istniały inne

niż odmienna ocena dowodów okoliczności, uzasadniające ponowne ustalenie

prawa do świadczeń. Powoływanie się na rozbieżności w orzecznictwie sądów

w sprawach o odmiennym stanie faktycznym nie jest podstawą do przyjęcia

kasacji do rozpoznania.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.