III UK 195/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 195/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z wniosku A. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w L.

o prawo do wcześniejszej emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca A. P. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 16 czerwca 2004 r. III

AUa

530/03 w sprawie o wcześniejszą emeryturę na podstawie § 1

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie uprawnień do

wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi

stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149 ze zm.). Kasację oparł na obu podstawach

wymienionych w art. 3931 k.p.c. i wskazał jako okoliczność uzasadniającą jej

rozpoznanie: „istnienie potrzeby rozstrzygnięcia istniejącego w sprawie

zagadnienia prawnego przez udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy osoba

której dziecko wymaga stałej opieki, pielęgnacji jak i pomocy przy czynnościach

samoobsługowych nabywa prawo do wcześniejszej emerytury w sytuacji, gdy

udowodniła na dzień 31.12.1998 r. wymagany prawem okres zatrudnienia i fakt

sprawowania osobistej opieki nad chorym dzieckiem ale zatrudnienie jej ustało

po tej dacie na skutek rozwiązania stosunku pracy z powodu ogłoszenia

upadłości zakładu pracy”.

Oceniając

podstawy

uzasadniające

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co

następuje. Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne

zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Powyższego

przepisu nie stosuje się z mocy § 2, jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania.

Wnoszący kasację sformułował zagadnienie w ten sposób, że

powołał się na spełnienie wymaganych przepisami prawa warunków za

wyjątkiem jednego – niemożności kontynuowania zatrudnienia na dzień 31

grudnia 1998 r. Nie jest to zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia.

Skoro przepisy wymagają jednoczesnego spełnienia wszystkich warunków, nie

można żądać udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy można je stosować także

wtedy, gdy jeden z warunków nie został spełniony. Ponieważ w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne ani nie zachodzą inne okoliczności

będące przeszkodą odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania, Sąd Najwyższy

na podstawie art. 393 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.