III UK 183/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 183/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania P. P. i Przedsiębiorstwa Budowlano - Usługowego S. w S.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.

o zwrot nadpłaty zasiłku chorobowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego Przedsiębiorstwa Budowlano Usługowego S. w S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R.

z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt IV Ua (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R. na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację wnioskodawcy

Przedsiębiorstwa Budowlano – Usługowego „S.” S. J. w S. od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 5 listopada

2009 r. oddalającego odwołania wniesione przez P. P. i Przedsiębiorstwo

Budowlano – Usługowe „S.” S. J. w S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w R. z dnia 9 lipca 2002 r. stwierdzającej nadpłatę zasiłku

chorobowego wypłaconego pracownikowi P. P. przez płatnika PBU „S.” za okres od

11 maja 2001 r. do 2 października 2001 r.

Wnioskodawca - Przedsiębiorstwo Budowlano – Usługowe „S.” S. J. w S.

zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wskazując jako podstawy

skargi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego (art. 398 3 § 1

pkt 1 i 2 k.p.c.).

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniono występowaniem w

sprawie

następujących

zagadnień

prawnych.

Jako

pierwsze

wskazano

zagadnienie: “czy Sąd po wznowieniu postępowania na podstawie art. 403 § 2

k.p.c. może oprzeć swoje orzeczenie na innej podstawie prawnej, od tej która

stanowiła

podstawę

postępowania,

jeżeli

orzekania

nie

w

ramach

ulegają

zmianie

prawomocnie

ustalenia

zakończonego

faktyczne”.

Według

pełnomocnika wnioskodawcy art. 412 § 1 k.p.c. może być interpretowany w ten

sposób, że “granice zakreślone przez podstawę wznowienia wynikającą z art. 401 1

kodeksu postępowania cywilnego nie pozwalają Sądowi na pominięcie przepisu

zakwestionowanego

przez

Trybunał

Konstytucyjny

i

jednoczesne

oparcie

orzeczenia na innej podstawie prawnej, a także odmiennej ocenie tego samego

stanu faktycznego, który wcześniej stanowił podstawę do stosowania przepisu

zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny. W ramach postępowania o

wznowienie postępowania z uwagi na istnienie przesłanki z art. 401 1 kodeksu

postępowania cywilnego Sąd nie może uzasadniać oddalenie odwołania od decyzji

ZUS z powodu istnienia innej (alternatywnej) podstawy prawnej, której Trybunał

Konstytucyjny nie zakwestionował”.

Kolejne istotne zagadnienie prawne jest “związane z zastosowaniem art. 58

§ 2 kodeksu cywilnego w związku z art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w

stosunku do którego Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r.

SK 16/06, orzekł, iż przepis ten rozumiany w taki sposób, że w podstawie wymiaru

zasiłku chorobowego nie uwzględnia się wypłacanych pracownikowi - w okresie

przyjętym do jej ustalania — składników wynagradzania, od których pracownik ten

uiścił składkę na ubezpieczenie chorobowe, a które nie są mu wypłacane w okresie

pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub

zasiłku chorobowego, jest niezgodny z art. 67 ust. 1, w związku z art. 31 ust. 3

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako zamiennej podstawy prawnej i z niej

wywodzić zasadność poprzedniego orzeczenia”.

Ponadto, według pełnomocnika wnioskodawcy “poważne wątpliwości budzi

zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od

osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r.) do przyjęcia, iż premii oraz

nagrody nie uwzględnia się w podstawie ustalania wymiaru zasiłku chorobowego,

co w sposób istotny jest sprzeczne z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. Nr 161,

poz.

1106)

które

szczegółowo

wylicza,

które

przychody

pracownika

są

uwzględnianie w podstawie wymiaru składek a tym samym w podstawie ustalania

wysokości zasiłku chorobowego, poważne wątpliwości budzi brak zastosowania art.

38 ust. 1 w związku z art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( Dz. U.

z 2005 r. Nr 31, poz. 267) w związku z błędnym ustaleniem w zaskarżonym wyroku

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przez nieuwzględnienie tego przepisu, a

szczególnie przez pominięcie w tych ustaleniach samej umowy o pracę”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zagadnienia prawne, na które

powołuje się skarżący zostały przedstawione w formie twierdzeń skarżącego bez

odpowiedniego odniesienia się do orzecznictwa i piśmiennictwa prawniczego.

Wskazane zgadnienia nie zostały wsparte niezbędną argumentacją, która

wychodziłaby poza twierdzenia autora skargi. Brakuje analizy interpretacyjnej

przepisów, których dotyczą zgłoszone wątpliwości. Przede wszystkim jednak

twierdzenia autora skargi zostały przedstawione w formie określonych ocen, które

nie odnoszą się do zasadniczych ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Krytykując podstawę prawną wyroku autor skargi ignoruje zasadnicze

ustalenie faktyczne, na którym zakwestionowana ocena prawna się opiera, to jest,

że ubezpieczony będący pracownikiem i jego pracodawca zawarli porozumienie o

nagrodzie i jej wliczaniu do podstawy składki na ubezpieczenie społeczne bez

żadnego związku z umówioną pracą natomiast wyłącznie po to, ażeby sprzecznie z

zasadami

współżycia

społecznego

uzyskać

świadczenia

z

ubezpieczenia

społecznego. Jeżeli zaś chodzi o zakres ponownego rozpoznania sprawy (art. 412

§ 1 k.p.c.), to autor skargi wychodzi z błędnego założenia, że w ponownym

rozpoznaniu sprawy nie nastąpiło uzupełnienie postępowania dowodowego

stwarzającego podstawę do uzupełnienia ustaleń. Autor skargi błędnie wskazuje

zagadnienia prawne dotyczące orzekania w trybie art. 412 § 1 k.p.c., z zupełnym

pominięciem tego, że wyrok Sądu Okręgowego, którego skarga dotyczy, został

wydany już po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek, wydanego w trybie art.

412 § 1 k.p.c. wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 14 października 2008 r., sygn.

akt III Ua 39/08.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.