III UK 167/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 167/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Andrzej Wasilewski

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie z wniosku E. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w W.

z udziałem zainteresowanego M. W.

o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 25 listopada 2004 r.,

kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 27 lutego 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni E.B. i zainteresowany M.W. od 15 listopada 1993 r.

prowadzili działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej o nazwie "P." z

siedzibą w J.. Przedmiotem tej działalności były usługi rozrywkowe,

pielęgniarskie oraz stomatologiczno - ginekologiczne. Na zgodny wniosek stron,

zgłoszony 19 listopada 1999 r. nastąpiło wykreślenie powyższej działalności z

ewidencji działalności gospodarczej przez Urząd Miasta w J. od dnia

następnego tj. od 20 listopada 1999 r.

W czerwcu 1999 r. E.B. zaszła w ciążę. W związku z czasową

niezdolnością do pracy trwająca od 27 października - 25 listopada 1999 r.

przedłożyła na powyższy okres w ZUS Oddział w J. zaświadczenie o czasowej

niezdolności do pracy, konsekwencją czego było wypłacenie na jej rzecz zasiłku

chorobowego w kwocie 809,40 zł.

W tym samym dniu w którym nastąpiło wykreślenie z ewidencji

działalności gospodarczej prowadzonej przez strony działalności, M.W. zgłosił

samodzielne prowadzenie działalności w zakresie usług rozrywkowych " P. " z

siedzibą w W..

W tym samym dniu również E.B. zgłosiła się do lekarza ginekologa (który

wcześniej wydał jej zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy na wyżej

wskazany okres), z prośbą o wydanie zaświadczenia o odzyskaniu z tym dniem

zdolności do pracy. Leczący wnioskodawczynie lekarz wydał jej tego rodzaju

zaświadczenie stwierdzając, że od 20 listopada 1999 r. jest zdolna do

wykonywania pracy. Jeszcze tego samego dnia nastąpiło sporządzenie

pomiędzy stronami umowy o pracę, na podstawie której E.B. miała wykonywać

prace w pełnym wymiarze czasu pracy, polegającą na nadzorze salonów gier

na terenie całej Polski za wynagrodzeniem miesięcznym wynoszącym 4 tysiące

złotych. Jako datę rozpoczęcia pracy strony określiły dzień 22 listopada 1999 r.

Do ZUS Oddział w W. nastąpiło zgłoszenie wnioskodawczyni przez

zainteresowanego do ubezpieczenia społecznego od 26 listopada 1999 r., na

druku ZUS - ZUA wypełnionym 1 grudnia 1999r., następnie na kolejnych tego

typu drukach wypełnionych 21 stycznia i 26 czerwca 2000 r. jako datę objęcia

wnioskodawczyni ubezpieczeniem społecznym wskazany został dzień 22

listopada 1999 r.

Kolejne zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy E. B. uzyskała

na okres od 25 - 30 listopada 1999r. i dalej na następny okres trwający do 13

marca 2000 r. W dniu 24 lutego 2000 r. E.B. urodziła dziecko.

Decyzją wydaną 7 lutego 2000 r. ZUS Oddział w J. odmówił E. B. prawa

do zasiłku chorobowego za okres od 27 października - 25 listopada 1999 r.

wzywając ją jednocześnie do zwrotu wypłaconego zasiłku w kwocie 809,40 zł. a

to w związku z ustaleniem, że w dniu 22 listopada 1999 r. podjęła ona pracę w

pełnym wymiarze czasu pracy w Firmie "P." Usługi Rozrywkowe w W..

Decyzję tę zakwestionowała E.B. odwołaniem skierowanym do Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., który to wyrokiem

wydanym 21 listopada 2000 r., sygn. akt IV U …/00 zmienił kwestionowaną nim

decyzje poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 27

października - 25 listopada 1999 r.

Od wyroku powyższego obie strony złożyły apelacje do Sądu II instancji,

który to wyrokiem wydanym 11 września 2001 r. zmienił częściowo, zarówno

zaskarżony wyrok jak i poprzedzającą go decyzję organu rentowego z dnia 7

lutego 2000 r., poprzez przyznanie E.B. prawa do świadczenia - za okres od 27

października - 19 listopada 1999 r.

Decyzją wydaną 12 września 2000 r. ZUS Oddział w W. stwierdził, że

E.B. nie podlega od 22 listopada 1999 r. - ubezpieczeniom społecznym oraz

ubezpieczeniu zdrowotnemu. W uzasadnieniu organ rentowy podniósł, że wolą

stron nie było nawiązanie stosunku pracy, a czynność zawarcia umowy o pracę

„należy traktować w celu obejścia prawa". Dalej podał, że zawarta pomiędzy

stronami umowa była pozorna i jej celem było uzyskanie przez E.B. prawa do

zasiłku porodowego i macierzyńskiego w wyższej kwocie.

W odwołaniu skierowanym do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. złożonym, tak przez E.B. jak i M.W., strony

domagały się jej uchylenia, wskazując że od 22- 24 listopada 1999 r. na

podstawie zawartej umowy o pracę E.B. faktycznie pracę wykonywała,

dowodem czego jest potwierdzenie jej pobytu w M., B. i R.

W odpowiedzi na odwołanie, złożone przez E.B. pozwany organ rentowy

ZUS Oddział w W., wniósł o jego oddalenie.

W końcowym fragmencie

odpowiedzi na odwołanie organ rentowy zawarł wniosek o odrzucenie

odwołania złożonego przez M. W. „z uwagi iż nie jest stroną w sprawie".

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z

4 grudnia 2001 r. zmienił zaskarżoną decyzję ustalając, że E.B. podlega

ubezpieczeniu społecznemu oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu

zatrudnienia na podstawie umowy o pracę od dnia 22 listopada 1999 r. oraz

zasądził na jej rzecz od pozwanego ZUS Oddziału w W. tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa adwokackiego, kwotę 200 zł.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że E.B. podjęła zatrudnienie w Spółce "P." od

dnia 22 listopada 1999 r. i wykonywała pracę zgodnie z zawartą z M. W.

umową o pracę. Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie

sugestii zakładu, że powódka przekształcając swój status zatrudnienia miała

zamiar chorować, by następne uzyskać wyższy zasiłek chorobowy i

macierzyński i itd.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją przez ZUS - Oddział w W.,

zarzucając iż jego wydanie nastąpiło na skutek błędnej wykładni przepisów

prawa materialnego przy wskazaniu na art. 85 i 58 k.c. w zw. art. 300 k.p. i dalej

sprzecznych istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego jak i nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i

naruszenia przepisów postępowania, przy wskazaniu na art. 149, 233 i 328 § 2

k.p.c.; wniósł o jego „uchylenie i oddalenie odwołania" względnie uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2002 r., Sąd Apelacyjny uchylił

zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., jednocześnie

znosząc w całości postępowanie toczące się przed tym Sądem, stwierdzając

nieważność postępowania z przyczyny wymienionej wart. 379 pkt 5 k.p.c., w

sprawie bowiem toczącej się przed Sądem I instancji nie brał udziału

zainteresowany M.W., który zaskarżył opisaną na wstępie decyzję, niezależnie

od zakwestionowania jej przez E.B..

Sąd Apelacyjny wskazał Sądowi I instancji na konieczność ponowienia

wszystkich dotychczasowych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu

ewentualnych dalszych wniosków dowodowych stron.

Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji ponowił wszystkie

dowody, jednocześnie przeprowadzając dowód z przesłuchania, w charakterze

strony, zainteresowanego M. W.

Wyrokiem wydanym 17 czerwca 2003 r., Sąd I instancji oddalił

odwołanie. W uzasadnieniu wskazał na niekwestionowane przez strony

okoliczności dotyczące prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej w

ramach spółki cywilnej przez E.B. i M.W. do dnia 19 listopada 1999 r., jej

charakteru, osiąganych z tego tytułu dochodów i jej wyrejestrowaniu jak i

zawarciu pomiędzy stronami w dniu 20 listopada 1999 r. umowy o pracę. W

dalszej kolejności Sąd dokonał szczegółowych ustaleń na podstawie zeznań

świadków przesłuchanych w drodze pomocy sądowej przez Sąd Rejonowy w

Ż., R., K., jak również zeznań złożonych przez E.B. i M.W., dotyczących jej

pobytu w okresie od 22 do 24 listopada 1999 r. w Miejskim Domu Kultury w M.,

Gminnym Ośrodku Kultury w B., oraz w Miejskim Domu Kultury w R., wskazując

jednocześnie na dokument sporządzony osobiście przez nią, w którym to

nastąpiło potwierdzenie jej obecności, w powyższych miejscowościach w tym

okresie, wskazując jednocześnie na sposób zgłoszenia jej do ubezpieczenia

społecznego.

Dokonując oceny zawartej pomiędzy stronami umowy o pracę, Sąd stwierdził,

że miała ona charakter fikcyjny i „nie spowodowała stosunku pracy", jej celem

była chęć uzyskania przez wnioskodawczynię ubezpieczenia pracowniczego

korzystniejszego od posiadanego przez nią ubezpieczenia z tytułu prowadzenia

pozarolniczej działalności gospodarczej.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją przez zainteresowanego

M.W., jak i wnioskodawczynię E.B..

Obydwie apelacje zawierały jednobrzmiące wnioski o uchylenie zaskarżonego

wyroku, zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że powódka podlega

ubezpieczeniom społecznym od 22 listopada 1999 r., względnie jego uchylenie i

przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak i

zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z

dnia 27 lutego 2004 r. Sygn. III AUa ../03 oddalił apelacje.

W ocenie tego Sądu, zaskarżony wyrok jest trafny i odpowiadający prawu, zaś

w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie występują przesłanki zaskarżenia,

mogące wyrok ten wzruszyć.

Według Sądu Apelacyjnego, kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej

sprawie było, czy zawarta w dniu 20 listopada 1999 r. umowa o pracę pomiędzy

M.W., a E. B. wywołuje skutek w postaci powstania pomiędzy stronami

zobowiązania pracowniczego, od wyjaśnienia bowiem tej kwestii uzależnione

było ustalenie czy wnioskodawczyni podlega pracowniczemu ubezpieczeniu

społecznemu jak i jego pochodnym, tj. chorobowemu i wypadkowemu, na

podstawie wyżej przywołanych przepisów, czy też umowa powyższa nie

wywołuje tego rodzaju skutku (czego ustalenia domaga się pozwany organ

rentowy).

Według Sądu Apelacyjnego, rozstrzygając kwestię sporną Sąd I instancji

prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie

wyciągnął wnioski, które doprowadziły do dokonania z kolei trafnego ustalenia,

że zawarta pomiędzy stronami w dniu 20 listopada 1999 r. umowa o pracę w

istocie sprowadzała się do formalnie wyrażonej woli stron określających ją jako

zobowiązanie pracownicze w sytuacji, kiedy faktycznie nie nastąpiło nawiązanie

stosunku pracy. Zgłoszenie przez zainteresowanego, wnioskodawczyni do

ubezpieczenia społecznego miało charakter fikcyjny. Prawidłowo zatem Sąd I

instancji ustalił, że zawarta pomiędzy stronami umowa o pracę nie może

wywołać skutku w postaci podlegania wnioskodawczyni ubezpieczeniom

społecznym.

Od powyższego wyroku wnioskodawczyni wniosła kasację, w której

zarzuciła:

-

nieważność postępowania przed Sądem II instancji w powtórzonym

postępowaniu w sprawie o sygn. akt III AUa …/02, oraz Sądem I instancji w

powtórzonej sprawie o sygn. akt IV U ../02 poprzez uchybienie przepisowi art 89

§ 1 k.p.c. i prowadzenie sprawy pomimo braku umocowania pełnomocnika

wnioskodawczyni.

- na podstawie art 379 pkt 5 k.p.c. nieważność postępowania przed Sądem II

Instancji w sprawie o sygn. akt III AUa …/03 poprzez pozbawienie

wnioskodawczyni prawa do obrony i wydanie przez Sąd I instancji wadliwego

postanowienia w sprawie ustanowienia dla powódki pełnomocnika z urzędu do

sporządzenia kasacji i prowadzenia sprawy apelacyjnej, oraz rozpatrzenie

zażalenia na to postanowienie w dniu rozprawy apelacyjnej i prowadzenie tejże

w tym samym dniu, oraz wydanie na niej wyroku.

- na podstawie art. 380 k.p.c. oraz art. 82 k.p.c. naruszenie prawa materialnego

przez błędną wykładnię art. 47711 § 1 k.p.c. w wydanym w dniu 19 listopada

2002r przez Sąd II instancji postanowieniu o sygn. akt III AUa …/02, gdyż

pracodawca

wnioskodawczyni brał czynny udział (z własnej woli)

w

postępowaniu administracyjnym, a zapadły wyrok przed Sądem I instancji był

korzystny zarówno dla wnioskodawczyni jak i jej pracodawcy. Twierdzenie, że

był pozbawiony możliwości obrony swych praw na etapie postępowania przed

Sądem I instancji wobec przystąpienia do sprawy po stronie wnioskodawczyni

w postępowaniu apelacyjnym i możliwością obrony swych praw w dalszym

postępowaniu jest krzywdzące dla wnioskodawczyni.

- na podstawie art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 473 k.p.c. naruszenie przepisów

postępowania przez Sąd I instancji w powtórzonym postępowaniu w sprawie o

sygn. akt IV U …/02 poprzez oddalenie wniosku zainteresowanego popartego

przez

wnioskodawczynię

przedstawiciela

o

pozwanego

dopuszczenie

Zakładu

na

dowodu

z

okoliczność

przesłuchania

podjęcia

przez

wnioskodawczynię pracy w firmie „P.” i sprzecznych z zasadami współżycia

społecznego działaniami ZUS wobec niej.

- na podstawie art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. naruszenie prawa materialnego przez

błędną wykładnię art. 83 § 1 k.c. poprzez bezpodstawne stwierdzenie, iż miało

miejsce oświadczenie woli złożone drugiej stronie dla pozoru, oraz na

podstawie art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c. naruszenie przepisów art. 227, 244, 245,

246, 473 k.p.c. poprzez nie uwzględnienie zgłaszanych wniosków dowodowych

ze świadków i z dokumentów.

Rozpoznanie niniejszej kasacji przez Sąd Najwyższy uzasadnione jest

według skarżącej

koniecznością interpretacji założeń podstaw konstrukcji

prawa postępowania cywilnego, czy w tym konkretnym przypadku jego

rozwiązania zastosowane przez Sądy obu instancji zrealizowały najpełniej

ochronę praw wnioskodawczyni i jej pracodawcy i czy na podstawie jego

przepisów wydano prawidłowe i słuszne - zgodne z przepisami prawa rozstrzygnięcia? Chodzi o rozstrzygnięcie dwu zagadnień prawnych:

1. czy

przy

korzystnym

dla

wnioskodawczyni

i

jej

pracodawcy

rozstrzygnięciu przed Sądem I instancji, w sytuacji gdy od zapadłego

wyroku odwoływał się jedynie ZUS, a na etapie apelacji do sprawy po

stronie

wnioskodawczyni

przystąpił

z

interwencją

uboczną

jej

pracodawca nabywając identyczne prawa co zainteresowany, Sąd II

instancji prawidłowo zastosował wykładnię art. 47711 k.p.c.

2. czy działania ZUS wobec wnioskodawczyni polegające na próbie

wywiedzenia dwu diametralnie różnych skutków prawnych z faktu

podjęcia przez nią pracy w P. były zgodne z zasadami współżycia

społecznego i czy w związku z powyższym wydana decyzja z dnia 12

września 1999.r. jest ważna i podlega ochronie prawnej?

Rozpoznanie niniejszej kasacji przez Sąd Najwyższy uzasadnione jest również

tym iż zaskarżone orzeczenie wydane jest z naruszeniem prawa materialnego

jak i procesowego.

W związku z powyższym wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji

ZUS z dnia 12 września 2000r - znak WUS 951/2000 - jako wydanej z

naruszeniem zasad współżycia społecznego i w oparciu o art. 58 § 2 k.c., jej

zmianę i orzeczenie iż wnioskodawczyni podlega ubezpieczeniu społecznemu

od dnia 22 listopada 1999.r. z jednoczesnym zniesieniem postępowania

toczącego się do tej pory przed Sądami I i II instancji w całości na podstawie

odwołania wnioskodawczyni z dnia 6 listopada 2000 r.

Lub o stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem II instancji

oraz Sądem II instancji w powtórzonym procesie; chylenie wyroku Sądu I

instancji w powtórzonym procesie jako wydanego z naruszeniem przepisów

postępowania, co doprowadziło do pozbawienia strony możliwości obrony

swych praw, wraz ze zniesieniem postępowania toczącego się przed tym

sądem i przekazanie sprawy o sygn. Akt IV U …/00 Sądowi II instancji do

dalszego rozpoznania, rozpoznanie postanowienia Sądu z dnia 19 listopada

2002 r., o sygn. Akt III AUA …/02 jego uchylenie i przekazanie sprawy o sygn.

Akt IV …/00 sądowi II instancji do dalszego rozpoznania.

Ewentualnie z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku,

oraz zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego, uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu II instancji w całości a także wyroku Sądu II instancji o sygn. Akt

IV U …/02 i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Skarżąca wniosła także o zasądzenie od pozwanego ZUS na rzecz

wnioskodawczyni zwrot kosztów procesu.

Nadto o dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu niniejszej

kasacji na okoliczności tam powołane.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać na niedostrzeżony przez wnoszącego

kasację przepis art. 392 k.p.c., zgodnie z którym „od wydanego przez sąd

drugiej instancji wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu

albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie przysługuje

kasacja do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.”

Przedmiotem zaskarżenia niniejszą kasacją jest wyrok Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 27 lutego 2004 r. III AUa …/03, a zatem w skardze kasacyjnej można

podnosić zarzuty przeciwko temu wyrokowi i przeciwko postępowaniu przed

tym Sądem. Tymczasem wbrew temu przepisowi wnoszący kasację podnosi

wiele zarzutów przeciwko wcześniejszym orzeczeniom Sądów obu instancji, w

tym zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 477 11 §

1 k.p.c. przeciwko postanowieniu Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 19 listopada

2002 r. III AUa …/02W i zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd

Okręgowy w K. w sprawie IV.U. …/02; zarzuty te są zatem bezskuteczne. Z

tych samych przyczyn bezzasadny jest zarzut nieważności postępowań przed

tymi Sądami poprzez uchybienie przez Sądy przepisowi art. 89 § 1 k.p.c.

Należy ponadto przypomnieć, że ze względu na charakter kasacji, która jest

środkiem odwoławczym od orzeczeń Sądu drugiej instancji, Sąd Najwyższy nie

jest uprawniony do badania w ramach bezpośredniej kontroli instancyjnej, czy

postępowanie przed Sądem pierwszej instancji jest dotknięte nieważnością.

Takie badanie - mające jednak charakter pośredni - byłoby natomiast możliwe,

gdyby skarżący w ramach drugiej podstawy z art. 393 1 k.p.c. zarzucił sądowi

odwoławczemu obrazę art. 386 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie nieważności

postępowania przed Sądem pierwszej instancji ( wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 14 grudnia 2001 r. V CKN 556/00).

Nie

jest

trafny

zarzut

nieważności

postępowania

zakończonego

zaskarżonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 27 lutego 2004 r. III

AUa …/03. Prawa strony do obrony ( art. 379 pkt 5 k.p.c.) nie narusza bowiem

rozpoznanie przez Sąd drugiej instancji zażalenia na postanowienie sądu

pierwszej instancji odmawiające ustanowienia dla niej obrońcy z urzędu i

utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w tym samym dniu, w którym

odbyła się rozprawa apelacyjna, na której zapadł zaskarżony wyrok. W wyroku

Sadu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r.

II

UKN

418/98

(OSNAPiUS

2000/9/359) trafnie bowiem przyjęto, że odmowa uwzględnienia wniosku o

ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 117 § 1 k.p.c.) nie pozbawia

strony możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.) i nie narusza art. 6

Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284).

Nie jest trafny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 83

§ 1 k.p.c., bowiem zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

1996 r. II UKN 9/96 (OSNAPiUS 1997/11/201) ustalenie treści, a także wad

oświadczenia woli (pozorności) jest ustaleniem faktycznym i nie podlega

kontroli kasacyjnej. Jeżeli ponadto Sąd drugiej instancji ustalił, że „zawarcie

umowy o pracę nastąpiło dla pozoru i zamiarem obu stron było uzyskanie

świadczeń z ubezpieczenia społecznego przez wnioskodawczynię, z chwilą

urodzenia dziecka”, a wnoszący kasację nie podważył skutecznie tego ustalenia

przez przedstawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., to również z tej

przyczyny zarzut naruszenia art. 83 § 1 k.p.c. jest nieusprawiedliwiony.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.