III UK 154/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 154/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z odwołania J. O. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. ‎o prawo do renty,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację ubezpieczonego J. O. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 września 2013 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w L. z dnia 26 lipca 2012 r., odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniach sądów meriti na podstawie zgodnych opinii biegłych przyjęto, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł ubezpieczony, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 232, art. 233 § 1, art. 278, art. 286 oraz art. 378 § 1 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego lub naukowo-badawczego w zakresie medycyny w celu ustalenia niezdolności do pracy ubezpieczonego.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony istnieniem potrzeby dokonania prawidłowej wykładni przepisów art. 278 i 290 k.p.c., ponieważ mimo bogatego orzecznictwa nadal istnieją wątpliwości co do ich wykładni.

W ocenie skarżącego potrzeba wykładni powyższych przepisów sprowadza się do odpowiedzi na pytania, czy w przypadkach gdy opinie biegłych przeprowadzone w sprawie nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności sąd nie powinien zażądać opinii odpowiedniego instytutu oraz czy uzasadnienie opinii biegłych w sprawach dotyczących niezdolności do pracy powinno zawierać ustosunkowanie się do dolegliwości zgłaszanych przez ubiegającego się o świadczenie z tytułu niezdolności do pracy?

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjmuje się, że odwołanie się do przyczyny istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Powołując się na tę przesłankę, skarżący ma zatem obowiązek nie tylko określenia przepisów wymagających owej wykładni, ale również wskazania poważnych wątpliwości związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto należy powyższe opisać, wskazując argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 marca 2013 r., III SK 32/12, niepubl., z dnia 10 października 2013 r., II UK 235/13, niepubl., czy też z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 25/13, niepubl.).

Dodatkowo należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów, a także jej wpływ na rozstrzygnięcie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., III SK 33/13, niepubl.). Jednak przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego będzie sam przepis prawa ze względu na poważne wątpliwości w jego wykładni, a nie jego zastosowanie w indywidualnej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20.10.2013 r., II PK 146/13, niepubl.).Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania nie spełniał powyższych wymogów, gdyż nie wykazano w nim żadnych rozbieżności interpretacyjnych dotyczących przepisów, których miałaby dotyczyć potrzeba wykładni.

Ponadto sformułowane we wniosku zagadnienia również nie zostały poparte rozbieżnymi ocenami wynikającymi z poglądów doktryny, czy rozbieżnością w orzecznictwie sądowym, a podkreślenia wymaga także, że nie można mówić o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i równocześnie - wykorzystując ten sam przepis prawa oraz problem prawny - powoływać się na występowanie wątpliwości oraz rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym rodzących potrzebę dokonania wykładni przepisu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III SK 39/12, niepubl. oraz z dnia 28 maja 2013 r., III SK 52/12, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).