III UK 145/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 145/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania Z. D.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B.

o prawo do renty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. przyznaje adw. T. N. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

w (…) kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o kwotę podatku

od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

wykonywanej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego

rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nie spełnia

obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na

jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do

rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753). Jako okoliczność

mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący – z

powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – wskazał, że oczywista zasadność

nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynika z faktu, że na skutek oddalenia wniosków

dowodowych pełnomocnika wnioskodawcy na etapie postępowania apelacyjnego

strona została pozbawiona możliwości udowodnienia zasadności dochodzonego

roszczenia o przyznanie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

Chodzi bowiem o dowód z dokumentów w postaci wyciągu z książki Protokołów Rady

Pedagogicznej Szkoły Podstawowej w K. z dn. 21.06.1982, Protokołu Nr (…) oraz

arkusza

ocen

Z.

D. (na

okoliczność

anormalnych

zachowań

i

zaburzeń

obserwowanych u wnioskodawcy przez pedagogów już w wieku szkolnym), z opinii

innych biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii w ramach instytucji naukowej, którzy

po przeprowadzeniu wszystkich szczegółowych badań wypowiedzą się, czy możliwe

jest ustalenie niezdolności do pracy przed 27 kwietnia 2000 r. (protokół rozprawy przed

Sądem Okręgowym z dnia 3 grudnia 2012 r., apelacja), a także o przesłuchanie w

charakterze świadka Zenona Miczacha (na okoliczność problemów wychowawczych z

wnioskodawcą). Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie drugiej

podstawy kasacyjnej tj.: naruszenia prawa procesowego - art. 217 § 1 i § 2 k.p.c., 227

k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 473 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art.

382 k.p.c. i art. 381 k.p.c.

Powołane przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają – w ocenie Sądu

Najwyższego – przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z orzecznictwa Sądu

Najwyższego wynika, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej musi

zawierać odpowiedni wywód prawny zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy

przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy

na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V

CSK 75/06, LEX nr 1102817). Skarga nie wskazuje w dostatecznym stopniu

„oczywistości” naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego

wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i

prawną rozstrzygnięcia, wobec czego nie można zarzucić „oczywistości” naruszenia

postrzeganej jako prima facie. Ponadto nie jest możliwe, przy uzasadnianiu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego

uzasadnienie stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Podkreślenia wymaga także okoliczność, że niniejsza skarga nie kwestionuje

naruszenia przepisów prawa materialnego, w tej sytuacji Sąd Najwyższy nie wie jakie

przepisy „oczywiście” zostały naruszanie w wyroku Sądu drugiej instancji. Nie

występuje w niniejszej sprawie także potrzeba dokonania wykładni art. 286 k.p.c.,

zaaprobować należy dokonaną przez Sąd drugiej instancji ocenę, że apelacja nie

dostarczyła żadnych nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na ocenę

zaskarżonego wyroku. Ponadto Sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych

wniosków dowodowych strony tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę i

pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNAPiUS 1998 nr

1, poz. 24).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.