III UK 143/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 143/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania A. O.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G.

o przywrócenie renty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)

z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt III AUa (...),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w (...) oddalił apelację A. O. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19

września 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, Oddział w G. z dnia 23 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania

prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podstawę orzeczenia stanowiło

ustalenie na podstawie opinii biegłych, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w

całości i zawierająca wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania albo uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, została

oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki w nim przewidziane, oraz

niezastosowaniu art. 12 ust. 2 tej ustawy, mimo orzeczenia o umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności i rozpoznania licznych schorzeń, powodujących w całokształcie

niezdolność skarżącego do pracy, nawet po przekwalifikowaniu.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się

na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymagającego

rozstrzygnięcia, czy osoba „która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy z powodu zmian zwyrodnieniowych odcinka szyjnego i

lędźwiowego kręgosłupa z ograniczeniem ruchomości, niezborności w kończynach

dolnych oraz zaburzenia równowagi oraz na dzień wyrokowania legitymuje się

orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i ma potwierdzone w

postępowaniu sądowym liczne schorzenia, w tym utrzymujące się te same

dolegliwości,

na

bazie

których

otrzymała

wcześniej

świadczenie

rentowe,

potwierdzające brak poprawy stanu zdrowia oraz na utratę zdolności do pracy

zarobkowej w wyuczonym zawodzie, jako kierowca - mechanik, która ma

przeciwwskazania do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, dźwigania znacznych

ciężarów w trybie ciągłym, spełnia przesłankę wskazaną w art. 57 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i powinna być

traktowana jako osoba częściowo niezdolna do pracy?”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność

postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

występowanie w sprawie zagadnienia, które określił jako istotne zagadnienia prawne,

lecz które nie odpowiada warunkom przyjmowanym w judykaturze, jako powołanie się

na przyczyny kasacyjne ujęte w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi

problem prawny powinien być wywiedziony i uzasadniony w sposób zbliżony do

obowiązującego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia

Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).

Wymagana jest niezbędność oczekiwanej odpowiedzi dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz

nie jej rozstrzygnięcie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia

2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203 oraz z dnia 27 maja 2010 r., III

CZP 32/10, niepubl., z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZP 10/09, niepubl. i z dnia 17

listopada 2009 r., III CZP 85/09, niepubl.).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).