III UK 133/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 133/13

POSTANOWIENIE

Dnia 4 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S.

o odszkodowanie z tytułu wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt VII Ua (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S. – w sprawie z odwołania M. M. przeciwko Szefowi Wojewódzkiego

Sztabu Wojskowego w S. o odszkodowanie z tytułu wypadku pozostającego w

związku ze służbą wojskową – oddalił apelację odwołującego od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 25 stycznia 2012

r., oddalającego odwołanie M. M. od decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu

Wojskowego w S. z dnia 10 sierpnia 2011 r., odmawiającej odwołującemu

jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu wypadku pozostającego w

związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej z dnia 23 maja 2009 r.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego odwołujący się zaskarżył skargą

kasacyjną. Skargę oparto na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.)

i zarzucono naruszenie art. 378 § 1 w związku z art. 386 § 4 k.p.c.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 398 9 § 1

pkt 4 k.p.c. Wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, ponieważ:

„skarżący został pozbawiony realnego rozpoznania sprawy przez Sądy dwóch

instancji. Nieuchylenie wyroku przez Sąd II instancji doprowadziło do tego, że sprawa

została merytorycznie rozpoznana tylko przez jedną instancję”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a

jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący

wykazał „oczywistą zasadność” jego skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.)

– jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby

przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz

argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona.

Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub

procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9 maja

2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie stan taki nie występuje.

Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej wskazaną w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania – jej oczywistą zasadność opiera na deklaracji o pozbawieniu

skarżącego „realnego” rozpoznania sprawy przez Sądy obydwu instancji; wskazuje

przy tym, że nieuchylenie wyroku przez Sąd drugiej instancji doprowadziło do

merytorycznego rozpoznania sprawy tylko przez jedną instancję. Zasadnicza

wadliwość tak ujętego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania polega na braku powiązania przedstawionej kwestii z przepisami prawa.

Brakuje

ponadto

przekonujących

argumentów,

że

dwuinstancyjna

analiza

dokumentacji medycznej doprowadziłaby lub chociaż mogłaby doprowadzić do

odmiennej konkluzji dotyczącej skutków uszczerbku na zdrowiu.

Nie wskazuje również merytorycznej zasadności prawa wnioskodawcy do

odszkodowania.

Autor

skargi

poza

przedstawionym

wyżej

ogólnikowym

twierdzeniem nie przedstawił rzeczowej jurydycznej argumentacji, którą wykazałby,

że jego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu przepisu

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Wypada przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.) podlegają rozpoznaniu na etapie „przedsądu”,

natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero

po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego

rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione,

oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Sąd Najwyższy w ramach „przedsądu”

bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do

rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie Sądu

Najwyższego z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328).

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.