III UK 12/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 12/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania T. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.

o emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w

dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa;

uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia

podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi wskazał, że występuje

istotne zagadnienie prawne polegające na ustaleniu, czy sprawowanie nadzoru nad

pracownikami, których pracy nie można zaliczyć do pracy w szczególnych

warunkach, oraz w tym samym czasie nad pracownikami wykonujących pracę w

szczególnych warunkach, wyklucza zakwalifikowanie nadzoru lub kontroli jako

pracy w szczególnych warunkach.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie wyżej

wymienionego wniosku nie zawiera wywodu jurydycznego dla wykazania

konieczności zaangażowania się Sądu Najwyższego w udzielenie odpowiedzi na

postawione pytania, ponadto nie wskazuje, czy przepisy w ogóle nie zostały przez

Sąd Najwyższy zinterpretowane, czy też dokonana wykładnia jest niejednolita, co

powoduje rozbieżności w orzecznictwie.

Wykładnia wskazanych przepisów oraz zasady ich stosowania nie są w

niniejszej sprawie potrzebne, Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w wyroku

z dnia 4 października 2007 r., I UK 111/07, LEX nr 375689 – stwierdzając, że

zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze

zm.) w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., zaliczenie do

okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od którego zależy przyznanie

prawa do emerytury w niższym od powszechnego wieku emerytalnym, jest możliwe

tylko wtedy, gdy praca jest (była) wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy obowiązującym na danym stanowisku. Łączne odczytanie § 2 ust. 1 i pkt 24

działu XIV wykazu A rozporządzenia z 1983 r. prowadzi do wniosku, że praca

polegająca na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz

dozorze inżynieryjno-technicznym może być uznana za pracę w szczególnych

warunkach, jeżeli pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym

na danym stanowisku pracy sprawował taką kontrolę lub dozór na oddziałach i

wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace określone w

wykazie A, czyli kwalifikowane jako praca w szczególnych warunkach. Z

dokładnego brzmienia pkt 24 działu XIV wykazu A do rozporządzenia z 1983 r.

wynika, że warunkiem zakwalifikowania tego rodzaju kontroli i dozoru jako pracy

wykonywanej w warunkach szczególnych jest to, aby na oddziałach i wydziałach,

na których są one wykonywane, jako podstawowe wykonywane były prace

wymienione w wykazie. Oznacza to, że objęcie takim nadzorem lub kontrolą także

innych niż wymienione w wykazie prac nie wyłącza zakwalifikowania samego

nadzoru lub kontroli jako pracy w szczególnych warunkach, jeżeli te inne

(podlegające dozorowi lub kontroli) prace nie są na danym oddziale lub wydziale

podstawowe.

Wszystko to wskazuje, że skarżącemu chodzi w istocie o zajęcie przez Sąd

Najwyższy stanowiska co do zarzutów przedstawionych zaskarżonemu wyrokowi w

ramach kasacyjnej podstawy naruszenia prawa materialnego i procesowego. Taka

okoliczność nie stanowi jednak ustawowej przesłanki przyjęcia skargi do

rozpoznania, bowiem nie jest możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie

oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie

stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.