III UK 11/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III UK 11/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania M. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w

dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa;

uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia

podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi wskazał, że występuje

istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do wykładni art. 106 ustawy o

powszechnym obowiązku Obrony Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 21 listopada

1967 r. - czy 30-dniowy okres od zwolnienia ze służby wojskowej do zgłoszenia

powrotu do zakładu pracy (…), należy zaliczyć do okresu pracy w szczególnych

warunkach w rozumieniu § 4 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie wyżej

wymienionego wniosku nie zawiera wywodu jurydycznego dla wykazania

konieczności zaangażowania się Sądu Najwyższego w udzielenie odpowiedzi na

postawione pytania, ponadto nie wskazuje, czy przepisy w ogóle nie zostały przez

Sąd Najwyższy zinterpretowane, czy też dokonana wykładnia jest niejednolita, co

powoduje rozbieżności w orzecznictwie.

Wykładnia wskazanych przepisów oraz zasady ich stosowania nie są w

niniejszej sprawie potrzebne, Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w wyroku

z dnia 10 lutego 2012 r., II UK 125/11 (Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór

Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2013 nr 1-2,

poz. 18) – stwierdzając, że przewidziany w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21

listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

(jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm. - w brzmieniu pierwotnym)

trzydziestodniowy okres, w którym pracownik miał zgłosić powrót do pracy u

pracodawcy zatrudniającego go przed służbą wojskową, nie jest ani okresem

służby wojskowej, ani okresem pracy i nie podlega zaliczeniu do okresu

zatrudnienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.