III SZ 2/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SZ 2/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa H. S. i A. W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem B. K., M. G. i B. S.

o ochronę konkurencji,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2011 r.,

zażalenia powoda H. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 sierpnia 2010 r.,

1. oddala zażalenie.

2. zasądza od powoda H. S. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie powoda H. S. od decyzji Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 września 2005 r. i zasądził

od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prezesa UOKiK kwotę 720 zł. tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W dniu 4 sierpnia 2008 r. powód złożył wniosek o wydanie kserokopii wyroku

z 21 kwietnia 2008 r. z uzasadnieniem, a 7 sierpnia 2008 r. wniósł apelację od

wyroku Sądu Okręgowego oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia

wskazując, że do 31 lipca 2008 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie mógł

brać udziału w postępowaniu. Do wniosku zostały załączone kserokopie

zaświadczeń lekarskich, obejmujących okresy:

- 11 kwietnia 2008 – 24 kwietnia 2008 oraz 26 kwietnia 2008 – 5 maja 2008 zaświadczenie wystawione przez specjalistę psychiatrę,

- 12 maja 2008 – 23 maja 2008 - zaświadczenie wystawione przez

specjalistę reumatologa,

- 24 czerwca 2008 – 8 lipca 2008 - zaświadczenie wystawione przez

specjalistę chorób dziecięcych,

- 29 lipca 2008 – 31 lipca 2008 - wystawione przez lekarza medycyny oraz

zaświadczenie z dnia 19 marca 2008 r. wystawione przez lekarza psychiatrę

stwierdzające niezdolność do udziału w postępowaniu sądowym przez 3 miesiące.

Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia

14 października 2008 r. przywrócił powodowi termin do wniesienia apelacji.

Sąd Apelacyjny – badając dopuszczalność apelacji w postępowaniu

odwoławczym stosownie do art. 373 k.p.c. – postanowieniem z dnia 9 września

2009 r. odrzucił apelację powoda. Rozpoznając wskazaną przez powoda przyczynę

uchybienia terminu do wniesienia apelacji - chorobę trwającą do 31 lipca 2008 r. i

obejmującą także datę rozprawy, na której został wydany wyrok. Sąd Apelacyjny

ustalił, że z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, aby powód

przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 23 maja 2008 r. do 24 czerwca

2008 r. i od 8 lipca 2008 r. do 29 lipca 2008 r. Przeszkoda uniemożliwiająca

powodowi dokonanie czynności procesowej przez wniesienie apelacji ustała z

dniem 23 maja 2008 r. i od tej daty należało liczyć bieg tygodniowego terminu do

złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Powód zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010 r., III SZ 1/10,

uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Oceniając dołączoną do wniosku o przywrócenie terminu dokumentację lekarską

Sąd Najwyższy stwierdził, że w okresie od 19 czerwca (środa) do 24 czerwca

(poniedziałek) 2008 r. (pięć dni) brak było przeszkody do wniesienia przez powoda

apelacji z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednakże w terminie

otwartym do podjęcia tej czynności procesowej, tj. od dnia 24 czerwca 2008 r.

rozpoczyna się okres przebywania powoda na zwolnieniach lekarskich, który

kończy się z dniem 31 lipca 2008 r. Należy zatem przyjąć, że dopiero z tym dniem

ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia apelacji i od tego dnia rozpoczął

swój bieg siedmiodniowy termin do wniesienia przez powoda apelacji z wnioskiem

o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W konsekwencji tych ustaleń Sąd

Najwyższy uznał, że złożony przez powoda w dniu 7 sierpnia 2008 r. wniosek o

przywrócenie terminu (wraz z apelacją) został wniesiony z zachowaniem

tygodniowego terminu, o którym mowa w art. 169 § 1 k.p.c.

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Sąd Najwyższy nie

rozstrzygał o zachowaniu przez wnioskodawcę przesłanek przywrócenia terminu

określonych w art. 168 § 1 k.p.c. W tym zakresie uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego zawiera wskazania dotyczące interpretacji art. 168 § 1 k.p.c. i art. 169

§ 2 k.p.c. Z przepisów tych wynika, że uprawdopodobnienie przez stronę

okoliczności mających uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu może stanowić

podstawę do jego uwzględnienia dopiero wówczas, gdy dokonana przez sąd ocena

tych okoliczności wskazuje, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej

winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. Przyczyna taka zachodzi wówczas, gdy

dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również

w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było

oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy. Dlatego w każdym

przypadku przy ocenie braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu

uchybionego przez stronę należy uwzględniać wymaganie dołożenia należytej

staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne

sprawy. Inaczej rzecz ujmując, brak winy w uchybieniu terminowi powinien być

oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób

uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony

należycie dbającej o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień

spowodowanych

nawet

lekkim

niedbalstwem

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 9 sierpnia 1974 r., II CZ 149/74, OSPiKA 1975, nr 12, poz. 30).

Przykładowo, o braku winy można mówić w wypadku choroby strony czy jej

pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i

skorzystanie z pomocy innych osób, w wypadku klęski żywiołowej, katastrofy, czy w

wypadku udzielenia stronie mylnej informacji przez pracownika sądu.

Sąd Najwyższy podkreślił, że nie każda udokumentowana zaświadczeniem

lekarskim choroba usprawiedliwia przekroczenie terminu, bowiem za taką może być

uznana tylko taka, która rzeczywiście uniemożliwia podjęcie czynności procesowej

(por. postanowienia: z dnia 27 października 1998 r., I PKN 385/98, OSNP

1999/23/753; z dnia 5 sierpnia 2005 r., II PZ 20/05, OSNP 2006/13-14/214; z dnia 5

stycznia 2006 r., I UZ 38/05, OSNP 2007/1-2/32). Podzielił przy tym pogląd

wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2005 r. II PZ 5/05 –

Lex Nr 532126) zgodnie z którym choroba może stanowić uprawdopodobnienie

okoliczności uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu procesowego (art. 169

§ 2 k.p.c.), ale uwzględnienie takiego wniosku wymaga jednoznacznych ustaleń, że

wskazana jednostka chorobowa i dotyczące jej leczenia zalecenia medyczne

stanowiły niedającą się usunąć przeszkodę w zachowaniu uchybionego terminu.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny– po ponownym

rozpoznaniu sprawy – na podstawie art. 373 k.p.c. odrzucił apelację powoda (pkt

1.); zasądził od powoda na rzecz pozwanego Prezesa UOKiK kwotę 450 zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym i

postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny

stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu wobec niewykazania braku winy,

o której mowa w art. 168 § 1 k.p.c. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być

oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób

uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony

dbającej należycie o swoje interesy. Według Sądu Apelacyjnego powód takiej

staranności nie zachował. Stan zdrowia powoda był niezmienny co najmniej od

kilku lat i powód miał świadomość wynikających stąd ograniczeń. Pomimo tego

powód nie podjął żadnych działań, które umożliwiłyby mu skuteczny udział w

postępowaniu – nie ustanowił pełnomocnika, w tym pełnomocnika profesjonalnego,

ani nie wystąpił do Sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. Powód

będący przedsiębiorcą prowadzącym działalność w szerokim zakresie, posiada

doświadczenie w prowadzeniu spraw urzędowych. Potrafi samodzielnie formułować

pisma procesowe, a równocześnie miał pełną świadomość swojej sytuacji

zdrowotnej, mógł i powinien był przewidzieć konieczność podjęcia stosownych

działań koniecznych do zapewnienia reprezentacji przed Sądem, jak też powinien

oceniać skutki zaniechania tych działań. Stan zdrowia powoda nie stanowił dla

niego takiego ograniczenia, które nie pozwalałoby na podjęcie wymaganych

czynności procesowych. Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że powód w trakcie

procesu podejmował korespondencję z Sądu, rozumiał treść kierowanych do niego

przez Sąd pism i w odpowiedzi na nie, podejmował stosowne działania, w

szczególności wystosowywał pisma procesowe, w których usprawiedliwiał wnioski

o odroczenie rozprawy, nadawał je w odpowiednim terminie do Sądu faxem i za

pośrednictwem poczty, a także telefonował do Sądu w celu ustalenia czy dotarła

tam jego korespondencja. Choroby powoda nie były tego rodzaju, że wyłączały

aktywność powoda. Nie był on chory obłożnie, nie był w stanie niepozwalającym

mu na nawiązanie świadomego kontaktu. W otwartym terminie do złożenia wniosku

o uzasadnienie wyroku lub też do złożenia apelacji powód wskutek ostrego

zapalenia tęczówki nie był zdolny do podróżowania. Z zaświadczenia lekarskiego z

dnia 17 kwietnia 2008 r. nie wynika, jak długo powód nie będzie mógł podróżować.

Z treści tego zaświadczenia wynikało natomiast, że przewidywalny termin

wyleczenia okulistycznego to okres 1 – 2 miesiące. Z treści natomiast

zaświadczenia lekarskiego z dnia 19 marca 2008 r. (w części nieczytelnego)

wystawionego przez lekarza psychiatrę wynikają ograniczenia dla powoda do

udziału w postępowaniu sądowym przez 3 miesiące, przedłożone zaś przez

powoda zwolnienia lekarskie wskazują niezdolność powoda do pracy od 11 do 25

kwietnia 2008 r., od 26 kwietnia do 5 maja 2008 r. i od 12 do 23 maja 2008 r.

Jednakże w okresie od wystawienia zaświadczenia z dnia 19 marca 2008 r. i

zaświadczenia z dnia 17 kwietnia 2008 r. powód sporządził pismo procesowe z

dnia 21 marca 2008 r., przesłał je do Sądu wraz z zaświadczeniem lekarskim w

dniu 21 marca 2008 r. faksem, a następnie nadał je w tym samym dniu drogą

pocztową, odebrał w dniu 4 kwietnia 2008 r. wezwanie na rozprawę w dniu 21

kwietnia 2009 r. i w odpowiedzi na to wezwanie wysłał w dniu 18 kwietnia faksem

zaświadczenie lekarskie z dnia 17 kwietnia 2008 r., zaświadczenie to wysłał

również w dniu 18 kwietnia 2008 r. drogą pocztową. Jak wynika z treści wniosku o

przywrócenie terminu, powód dzwonił do Sądu Okręgowego zarówno w dniu 18, jak

też 21 kwietnia, aby upewnić się, że dotarły przesłane przez niego zaświadczenia

lekarskie.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego opisane w przedstawionych przez powoda

zaświadczeniach schorzenia nie stanowiły dla niego tego typu ograniczeń, które nie

pozwalałyby mu na podjęcie czynności, które umożliwiłyby mu zachowanie terminu

na wniesienie apelacji. Tymczasowe ograniczenie w możliwości podróżowania nie

ograniczało powoda w sporządzeniu pisma do Sądu, nadania go, wykonania

telefonu, czy też zatrudnienie pełnomocnika. Przedstawione przez powoda

zaświadczenie od psychiatry jest podobne w swojej treści do wcześniej

przedstawianych

zaświadczeń

mówiących

o

ograniczeniu

w

udziale

w

postępowaniu sądowym każdorazowo przez 3 miesiące, jednakże powód zarówno

w okresie obowiązywania poprzednich zaświadczeń, jak też zaświadczenia z 19

marca 2008 r. był w stanie podejmować różnego rodzaju czynności procesowe –

formułować pisma, wnosić do Sądu korespondencję, skutecznie podejmować

korespondencję. Powód wprawdzie nie mógł przyjechać w dniu 21 kwietnia 2008 r.

do Sądu, natomiast mógł uzyskać informację telefoniczną o stanie sprawy, to jest

nowym terminie lub ogłoszonym orzeczeniu. Stan zdrowia powoda pozwalał mu na

wystosowanie do Sądu pisma z zapytaniem o stan sprawy lub też zgłoszenie

wniosku o uzasadnienie. Stan zdrowia powoda pozwalał mu na to aby posłużyć się

innymi osobami, aby podjęły w jego imieniu stosowne czynności mające na celu

ustalenie stanu sprawy, złożenie wniosku o uzasadnienie lub też wniesienie

apelacji. Powód jest przedsiębiorcą – należy zatem do niego stosować zaostrzone

rygory dotyczące zachowania należytej staranności. Niniejsza sprawa wiąże się z

prowadzoną przez powoda działalnością gospodarczą; powód mógł w niej posłużyć

się choćby pracownikiem, lub też jako profesjonalista dbający należycie o swoje

sprawy zlecić prowadzenie jej profesjonalnemu pełnomocnikowi lub też zwrócić się

do Sądu o ustanowienie takiego pełnomocnika. Choroba powoda nie była tego

typu, żeby uniemożliwić mu samodzielnie lub też z pomocą innych osób podjęcie

czynności do skutecznego wniesienia apelacji.

Powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył zażaleniem,

wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie apelacji powoda

oraz o zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kosztów postępowania

zażaleniowego,

w

tym

kosztów

zastępstwa

procesowego,

według

norm

przepisanych. Zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania:

a)

art. 368 § 6 k.p.c. (powinno być 386 § 6 k.p.c.) w związku z art.

39821 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 §

3 k.p.c. przez nieuwzględnienie stanowiska Sądu Najwyższego

zawartego w postanowieniu z 14 kwietnia 2010 r., III SZ 1/10, że

wniosek o przywrócenie terminu wraz apelacją został złożony przez

powoda z zachowaniem terminu wskazanego w art. 169 § 1 k.p.c.;

b)

art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 379 ust. 5 k.p.c. (powinno być

art. 379 pkt 5 k.p.c.) w związku z art. 39811 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. i w związku z art. 214 § 1 k.p.c. przez

nieuwzględnienie

z

urzędu

nieważności

postępowania

w

postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, polegającej na

pozbawieniu powoda możności obrony jego praw, przez nie

odroczenie rozprawy pomimo usprawiedliwionej nieobecności

powoda;

c)

art. 373 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. w związku z art. 168 § 1

k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. przez niezasadne przyjęcie,

że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowi

dowodu

uprawdopodabniającego

okoliczności

uzasadniające

wniosek o przywrócenie powodowi terminu do wniesienia apelacji

w niniejszej sprawie i niezasadne przyjęcie, że do uchybienia przez

powoda

terminowi

do

wniesienia

apelacji

skutkującego

jej

odrzuceniem w trybie ponownego badania warunków formalnych

apelacji przez Sąd Apelacyjny w trybie art. 373 k.p.c. doszło z

przyczyn oczywiście przez niego zawinionych, w sytuacji, gdy

zgromadzony

w

sprawie

materiał

dowodowy

wskazuje

na

niezawinione uchybienie terminowi z art. 369 § 1 k.p.c. Żalący się

wskazał,

że

stanowisko

sprzeczne

z

poglądem

zaskarżonego

Sądu

postanowienia

Najwyższego

wyrażonym

jest

w

postanowieniu z dnia 23 marca 2007 r., V CZ 16/07 – Lex nr

442631.

W odpowiedzi na zażalenie strona przeciwna – pozwany Prezes UOKiK

wniósł o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego

kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie zażaleniowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty zażalenia są bezzasadne.

Zarzut naruszenia art. 378 § 1 w związku z art. 379 ust. 5 (powinno być art.

379 pkt 5 k.p.c.) w związku z art. 39811 w związku z art. 3941 § 3 i w związku z art.

214 § 1 k.p.c., dotyczy zaskarżonego apelacją wyroku Sądu Okręgowego. Zarzut

nieważności postępowania zakończonego wyrokiem nie może być podnoszony w

postępowaniu w zakresie dopuszczalności apelacji od wyroku. Rozpoznanie tego

zarzutu musiałoby polegać na rozpoznaniu apelacji, a ta przecież została

odrzucona ze względu na wniesienie jej po upływie przepisanego terminu.

Wbrew zarzutom zażalenia, Sąd drugiej instancji ponownie rozpoznając

sprawę - jak to przedstawiono we wstępnej części niniejszego uzasadnienia – nie

naruszył oceny prawnej Sądu Najwyższego zawartej w postanowieniu III SZ 1/10.

Zgodnie ze wskazaniami Sądu Najwyższego Sąd Apelacyjny ustalił, że powód

zachował przewidziany w art. 169 § 1 k.p.c. tygodniowy termin do wniesienia

wniosku o przywrócenie terminu i zgodnie ze wskazaniami dotyczącymi wykładni

art. 168 § 1 i art. 169 § 2 k.p.c. ustalił, że powód nie wykazał uprawdopodobnienia

tego, że nie zachował terminu do wniesienia apelacji bez swojej winy.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 373 k.p.c. w związku z art. 370

k.p.c. w związku z art. 168 § 1 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c.

Postępowanie

wstępne

przed

sądem

odwoławczym,

dotyczące

dopuszczalności apelacji, jest postępowaniem kontrolnym w stosunku do

postępowania przeprowadzonego wcześniej przez sąd pierwszej instancji, do

którego wnosi się apelację. Zgodnie z art. 373 k.p.c., sąd drugiej instancji w

zakresie rozpatrywania dopuszczalności apelacji pod kątem zachowania terminu do

jej wniesienia, poddaje w tym zakresie ocenie postanowienia wydane przez sąd

pierwszej

instancji

w

toku

postępowania

międzyinstancyjnego,

dotyczące

przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia apelacji (uchwała SN z 30

stycznia 1968 r., III CZP 77/67, OSNCP 1968 nr 12, poz. 202). W razie

stwierdzenia braku podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia apelacji przez

sąd pierwszej instancji, sąd drugiej instancji odrzuca apelację. W granicach kontroli

zachowania

warunków

formalnych

apelacji,

którą

sąd

drugiej

instancji

przeprowadza na podstawie art. 373 k.p.c., mieści się zatem sprawdzenie

zasadności

przywrócenia

uchybionego

terminu

do

wniesienia

apelacji

(postanowienie SN z 4 marca 1997 r., I CKN 45/97, OSNC 1997, Nr 9, poz. 122;

postanowienie SN z 21 maja 1998 r., III CKN 471/97, OSP 1999, Nr 4, poz. 83;

postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1156/00, niepubl.).

Warunkiem zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania

czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę, że pomimo

odpowiedniej staranności nie mogła czynności dokonać w terminie, a więc, że

zachodziła niezależna od niej przeszkoda. Brak winy w uchybieniu terminu podlega

ocenie na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem

obiektywnego miernika staranności, jakiej można i należy wymagać od osoby

należycie dbającej o swoje interesy (postanowienia SN z 4 marca 1999 r., I PKN

596/98, OSNAPiUS 2000 r., nr 8, poz. 15, z 12 lutego 1999 r., II UKN 667/98,

OSNAPiUS 2000 r., nr 12, poz. 488).

Zażalenie nie dostarcza argumentacji na rzecz prezentowanej w nim - w

opozycji do stanowiska zaskarżonego postanowienia - tezy o niezawinionym

niedotrzymaniu terminu do wniesienia apelacji. Żalący się – uzasadniając ten zarzut

– powołuje się na zaświadczenie sporządzone przez lekarza sądowego J. P. wskazujące na niemożność stawiennictwa na rozprawie w ciągu dwóch miesięcy, a

także na kolejne określone zwolnienia lekarskie. Zażalenie nie jest zasadne, bo

powołane w nim dokumenty zostały uwzględnione w niebudzącej zastrzeżeń ocenie

stanu zdrowia powoda, że nie wyłączał on możliwości wykonania niezbędnych

czynności procesowych. Ocena i ustalenia Sądu w tym zakresie opierają się - jak to

wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - na prawidłowej analizie wielu

okoliczności faktycznych dotyczących stanu zdrowia powoda i skutków jakie

wywołują jego choroby w odniesieniu do prowadzonej działalności gospodarczej

oraz możliwości wniesienia apelacji.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2010 r. wyjaśnił, że nie

każda choroba może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniającej

przywrócenie terminu procesowego, potrzebne jest ustalenie czy określona

choroba i dotyczące jej leczenia zalecenia medyczne stanowiły niedającą się

usunąć przeszkodę w zachowaniu terminu procesowego. Stanowisko to uwzględnił

Sąd Apelacyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zasadnicza w tym

przedmiocie ocena opiera się na analizie ustaleń m.inn. dotyczących sytuacji, że

stan zdrowia powoda od lat pozwalał mu na prowadzenie działalności gospodarczej

w szerokim rozmiarze, samodzielne podejmowanie w toczącym się postępowaniu

czynności

procesowych

–

formułowanie

i

wnoszenie

pism

procesowych

zawierających wnioski procesowe, odbiór korespondencji sądowej, kontaktowanie

się telefoniczne z sądem. Choroby powoda nie były tego rodzaju, że zupełnie

ograniczały aktywność powoda. Nie był on chory obłożnie, nie był w stanie

niepozwalającym

mu

na

nawiązanie

świadomego

kontaktu.

Opisane

w

przedstawionych przez powoda zaświadczeniach schorzenia nie stanowiły dla

niego tego typu ograniczeń, które nie pozwalałyby mu na podjęcie czynności, które

umożliwiłyby mu zachowanie terminu na wniesienie apelacji. Tymczasowe

ograniczenie w możliwości podróżowania nie ograniczało powoda w sporządzeniu

pisma do Sądu, nadania go, wykonania telefonu, czy też zatrudnienie

pełnomocnika.

Nie ma także racji skarżący zarzucając sprzeczność postanowienia ze

stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 marca

2007 r. , V CZ 16/07, zgodnie z którym: uznanie przez Sąd drugiej instancji, że

przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej od apelacji przez Sąd pierwszej

instancji było wadliwe, nie może być jedynie wynikiem odmiennego poglądu, co do

istnienia przyczyn usprawiedliwiających opóźnienie w dokonaniu czynności prawnej

Sąd Apelacyjny – uwzględniając powyższe stanowisko – oparł swe orzeczenie na

podstawie całego zespołu ustalonych okoliczności, że zachodziła uzasadniona

podstawa weryfikacji postanowienia Sądu pierwszej instancji o przywróceniu

powodowi terminu do wniesienia apelacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił bezzasadne zażalenie

na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. Rozstrzygnięcie o

kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę w § 12 ust. 2 pkt 2 w

związku z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).