III SW 489/95 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 2 grudnia 1995 r.

III SW 489/95

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Sędziowie SN: Walerian

Sanetra, Andrzej Wróbel,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1995 r. na rozprawie sprawy z

protestu Iwony B. przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przy

udziale przedstawicieli Państwowej Komisji Wyborczej Kazimierza Czaplickiego i

Zbigniewa Szonerta oraz Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Wyborczej w

Warszawie Mieczysława Bareji

postanowił:

uznać protest za zasadny z powodu naruszenia przepisów ustawy z dnia 27

września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67,

poz. 398 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik wyborów.

Uzasadnienie

Iwona B. w proteście przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

zarzuciła, że Obwodowa Komisja Wyborcza Nr 358 w Warszawie dopuściła się

naruszenia ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. Nr 67, poz. 398 ze zm.), gdyż pomimo dokonania do dnia 2 listopada

1995 r. wszelkich formalności wynikających ze zmiany miejsca zamieszkania, nie

została dopuszczona do głosowania, Komisja ta zarówno w I, jak i w II turze wyborów

nie wydała jej kart do głosowania twierdząc, że nie figuruje w spisie wyborców.

Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy zważył:

Zgodnie z art. 72 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o

wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67, poz. 398 ze zm.), zwanej

dalej Ordynacją, Sąd Najwyższy rozpoznaje protest wniesiony z powodu naruszenia

przepisów Ordynacji, albo z powodu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko

wyborom, jeżeli to naruszenie lub przestępstwo mogło wywrzeć wpływ na wynik

wyborów.

Na podstawie zeznań świadków Małgorzaty R. oraz Romualda R. Sąd Najwyższy

ustalił, że wnosząca protest zgłosiła się w OKW Nr 358 w Warszawie z zamiarem

głosowania zarówno w I jak i w II turze wyborów, jednakże nie otrzymała karty

wyborczej, ponieważ według informacji członka Komisji, jej nazwiska nie było w spisie

wyborców. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, są one logiczne, spójne i w niczym nie

budzą wątpliwości. Zeznania te ponadto znalazły potwierdzenie w zaświadczeniu

Urzędu Dzielnicy Śródmieście Gminy Warszawa-Centrum z dnia 27 listopada 1995 r., w

którym stwierdzono, że Iwona B. zarówno w I jak i w II turze wyborów prezydenckich w

dniach 5 i 19 listopada 1995 r. była umieszczona w dodatkowym spisie wyborców pod

poz. 12 w OKW Nr 358 w Warszawie. Informację tę potwierdził również,

przeprowadzony na rozprawie przed Sądem Najwyższym, dowód z odpowiedniego

fragmentu spisu wyborców. Tak więc zarzut naruszenia przez OKW Nr 358 w

Warszawie art. 51 Ordynacji okazał się w pełni uzasadniony.

Obecni na rozprawie: Zbigniew Szonert członek Państwowej Komisji Wyborczej i

jej sekretarz Kazimierz Czaplicki oraz Przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Wyborczej

Mieczysław Bareja uznali protest za zasadny.

Podniesiony w proteście zarzut naruszenia Ordynacji wyborczej jest więc

oczywisty, a - zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie - fakt pozbawienia

nawet jednej osoby prawa głosowania mógł mieć wpływ na wyników wyborów, jednakże

dopiero suma poszczególnych, pojedynczych naruszeń da odpowiedź na pytanie czy

naruszenia te miały, czy też nie miały wpływu na wybór Prezydenta, co nastąpi w

rozstrzygającej o ważności wyboru Prezydenta uchwale Sądu Najwyższego w składzie

całej Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, która zostanie podjęta w

trybie art. 76 Ordynacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy z mocy powołanych przepisów oraz

art. 75 Ordynacji i art. 516 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.