III SW 36/03 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 14 maja 2003 r.

III SW 36/03

Termin do wniesienia skargi na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej o odmowie wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do

specjalnego udziału w kampanii referendalnej (art. 48 ust. 6 ustawy z dnia 14

marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym, Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) nie

może być przedłużony w trybie przewidzianym dla terminów procesowych.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja

2003 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia „Łomżyński Klub Prawicy” na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 5 maja 2003 r. odmawiającą wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach

radiowych i telewizyjnych.

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Państwowa Komisja Wyborcza uchwałą z dnia 5 maja 2003 r. odmówiła Stowarzyszeniu „Łomżyński Klub Prawicy” wydania zaświadczenia o przysługiwaniu

uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych w formie audycji referendalnych, argumentując, iż

zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum

ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57, poz. 507) podmioty uprawnione mogą najpóźniej w 40

dniu przed dniem referendum zawiadomić Państwową Komisję Wyborczą o zamiarze

skorzystania z tego uprawnienia. Termin do dokonania tej czynności upłynął zatem w

dniu 29 kwietnia 2003 r., tymczasem zawiadomienie skarżącego wpłynęło do Państwowej Komisji Wyborczej dopiero w dniu 5 maja 2003 r. Państwowa Komisja Wyborcza podkreśliła, iż sposób jej zawiadomienia jest dowolny, istotne jest natomiast

dotrzymanie ustawowego terminu wniesienia zawiadomienia. W uchwale stwierdzono ponadto, że w ustawie o referendum ogólnokrajowym - wraz z odpowiednio

stosowanymi przepisami Ordynacji wyborczej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i

do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej - w sposób pełny określono procedurę postępowania, bez określenia daty wysłania dokumentu pocztą, jako daty doręczenia tego

dokumentu organowi wyborczemu. W konsekwencji Państwowa Komisja Wyborcza

stwierdziła, że Stowarzyszenie nie jest podmiotem uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych,

a może jedynie uczestniczyć w tej kampanii na zasadach ogólnych.

W skardze na tę uchwałę Stowarzyszenie „Łomżyński Klub Prawicy” zarzuciło

zaskarżonej uchwale obrazę przepisów dotyczących obliczania terminów w postępowaniu przed Państwową Komisją Wyborczą, a mianowicie odrzucenie zasad obliczania terminu do złożenia zawiadomienia określonych w art. 57 § 5 zdanie 1 KPA.

Ponadto Stowarzyszenie „Łomżyński Klub Prawicy” wniosło „o przywrócenie

terminu do złożenia zażalenia na Uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 5

maja 2003 r. w sprawie odmowy wydania Stowarzyszeniu „Łomżyński Klub Prawicy”

zaświadczenia o przysługiwaniu mu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej

w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew zarzutom przedstawionym w skardze, stanowisko Państwowej Komisji

Wyborczej jest zgodne z prawem, w szczególności z art. 48 ust. 2 powołanej ustawy

o referendum ogólnokrajowym. Należy tu wskazać po pierwsze, że z powyższego

przepisu wynika jasno, że o zamiarze skorzystania z uprawnienia w zakresie kampanii referendalnej, o którym jest mowa w tym przepisie, Państwowa Komisja Wyborcza

powinna zastać zawiadomiona „najpóźniej w 40 dniu przed dniem referendum”. Termin ten jest elementem tzw. kalendarza wyborczego (por. uchwałę Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. - Dz.U. Nr 66, poz. 613) i nie może być

przedłużony w ramach indywidualnych czynności określonych podmiotów. Po drugie

- jak to prawidłowo przedstawiła PKW w uzasadnieniu swej uchwały - przepisy

ustawy o referendum, a także podlegające odpowiedniemu zastosowaniu przepisy

Ordynacji wyborczej, nie przewidują możliwości uznawania, że zawiadomienie Pań-

stwowej Komisji Wyborczej następuje według daty wysłania zawiadomienia w formie

przesyłki pocztowej.

Jeżeli z kolei chodzi o prawo wniesienia do Sądu Najwyższego skargi na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej, to - stosownie do art. 48 ust. 6 i art. 96

pkt 6 ustawy o referendum - warunkiem tego „prawa” jest zachowanie określonego

terminu. Nie jest to termin, który mógłby być przesuwany w trybie właściwym dla

przywrócenia terminu czynności procesowych (por. art. 168 § 1 KPC).

Z powyższych przyczyn, wobec bezzasadności zarzutów skargi, podlegała

ona oddaleniu (art. 48 ust. 7 ustawy o referendum).