III SW 315/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SW 315/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z protestu H. G.

przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

postanawia:

pozostawić protest bez dalszego biegu.

Uzasadnienie

H. G. wniosła protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej,

zarzucając naruszenie przez Państwową Komisję Wyborczą „przepisu art. 29

ustawy o wyborze Prezydenta, a także § 14 ust. 5 Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji z dnia 28 sierpnia 2000 r., w sprawie spisu wyborców (...)”, w

wyjaśnieniu zamieszczonym na swojej stronie internetowej, dopuszczającym

uwzględnianie przedkładanych przez wyborców zaświadczeń o prawie do

głosowania, także wówczas gdy były one pozbawione pieczęci urzędowej organu

sporządzającego spis „w górnym lewym rogu”. W jej ocenie, wyjaśnienie PKW

pozostaje „w rażącej sprzeczności z treścią art. 29 ustawy (...) a także § 14 ust. 5

Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 sierpnia 2000 r. (...)” a

„umożliwienie posługiwania się wyborcom zaświadczeniami nie odpowiadającymi

urzędowemu wzorowi, stanowi naruszenie ustawy i to w sposób, który mógł mieć

wpływ na wynik wyborów (...)”.

Państwowa Komisja Wyborcza wyraziła stanowisko, że zarzuty protestu są

bezzasadne, stwierdzając że wnosząca protest nie wskazała, że kwestionowane

przez nią stanowisko PKW miało wpływ na wynik wyborów, nie przedstawiła także

dowodów, „ani nawet nie uprawdopodobniła, że wpływ taki mieć mogło.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 129 ust. 2 Konstytucji RP wyborcy przysługuje prawo

zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta

Rzeczypospolitej na zasadach określonych w ustawie. Ustawa z dnia 27 września

1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z

2010 r. Nr 72, poz. 467 zwana dalej ustawą) stanowi, że wnoszący protest powinien

sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których

opiera swoje zarzuty (art. 73 ust. 3). Przedmiotem zarzutów może być naruszenie

przepisów niniejszej ustawy lub dopuszczenie się przestępstwa przeciwko

wyborom, jeżeli to naruszenie lub przestępstwo miało wpływ na wynik wyborów (art.

72 ust. 1 ustawy).

Podniesiony w proteście zarzut, nie tyle dotyczy wyboru konkretnego

kandydata na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej, co naruszenia art. 29 (powinno

być 33 ustawy), przewidującego możliwość wydawania przez urząd gminy

zaświadczenia: o prawie do głosowania w dniu pierwszego głosowania oraz o

prawie do głosowania w dniu ponownego głosowania. Nie odnosząc się do

trafności i zgodności z prawem przedstawionego przez składającą protest

wyjaśnienia PKW w tej kwestii, trzeba przypomnieć, że podstawą protestu może

być naruszenie przepisów niniejszej ustawy, jeżeli to naruszenie miało wpływ na

wynik wyborów oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których opiera swoje

zarzuty. Oznacza to, że nie jest wystarczające powoływanie naruszenia przepisu,

ale konieczne jest wskazanie dowodów, że naruszenie to faktycznie doprowadziło

do dopuszczenia do udziału w głosowaniu konkretnie wskazanych osób

posługujących się niewłaściwym (sprzecznym z prawem) zaświadczeniem przez

konkretną obwodową komisje wyborczą. Wobec braku przedstawienia dowodów w

tym zakresie uznać należy, że wnosząca protest konstruuje swoiste domniemanie

faktyczne (art. 231 k.p.c.), sprowadzające się do konstatacji, że wyjaśnienie PKW

doprowadziło

do

dopuszczenia

do

głosowania

osób

posługujących

się

niewłaściwymi zaświadczeniami urzędów gminy, co mogło wpłynąć na wynik

wyborów. Samo kwestionowane wyjaśnienie PKW nie uprawnia do konstruowania

domniemania faktycznego zgodnego z twierdzeniem wnoszącej protest, i już z tego

powodu nie można uznać stawianego zarzutu za wykazany. Samo przeświadczenie

wnoszącej protest, że tak było, nie jest wystarczające i nie stanowi dowodu, o

którym mowa we wskazanym wyżej przepisie.

Tym się kierując orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 74 ust. 1

ustawy.