III SW 22/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SW 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2011 r.

sprawy z protestu wyborczego w sprawie K. C.

przeciwko ważności wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej,

postanawia:

1. Wyrazić opinię, że zasadny jest protest dotyczący

nieprawidłowego obliczania wyników głosowania do Senatu

przez Obwodową Komisję Wyborczą Nr […],

2. stwierdza, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na

wynik wyborów.

Uzasadnienie

K. C. złożył protest wyborczy, w którym zarzucił naruszenie ustawy z dnia 5

stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112 ze zm.) w

szczególności poprzez nieprawidłowe ustalenie wyników głosowania w Obwodowej

Komisji Wyborczej nr […], przeprowadzonych 9 października 2011 r. W jego

ocenie, powyższe stanowiło przestępstwo przeciwko wyborom z rozdziału XXXI

Kodeksu karnego.

W uzasadnieniu wnoszący protestu podniósł, że 9 października 2011 r. wziął

udział w wyborach do Sejmu i Senatu RP, głosując we wskazanej wyżej komisji.

Pobrał karty do głosowania, ale do urny wrzucił wyłącznie kartę do głosowania do

Sejmu. Kartę do głosowania do Senatu zabrał ze sobą, rezygnując z oddania głosu.

Według wyników głosowania — podanych w Obwieszczeniu Obwodowej Komisji

Wyborczej nr […] oraz prezentowanych na stronach internetowych Państwowej

Komisji Wyborczej – w wymienionej komisji wydano 1209 kart w wyborach do

Senatu i taką samą liczbę kart wyjęto z urny. W ocenie wnoszącego protesty wyniki

nie uwzględniają nieoddanego przez niego głosu w wyborach do Senatu i tym

samym podważają ich prawdziwość oraz mogą stanowić przesłankę podważenia

prawdziwości wyników głosowania w wyborach do Sejmu w komisji nr […]. Do

protestu dołączono, jako dowód, poświadczoną notarialnie kopie czystej karty do

głosowania w wyborach do Senatu RP, ostemplowaną pieczęcią Obwodowej

Komisji Wyborczej nr […].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 2 Konstytucji RP wyborcy przysługuje prawo

zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyborów do Sejmu

i Senatu na zasadach określonych w ustawie. Zasady wnoszenia protestów

wyborczych określa ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U.

z 2011 r. Nr 21, poz. 112 ze zm.). Zgodnie z jej art. 82 § ust. 1 tej ustawy przeciwko

ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu lub wyborowi określonej osoby

może być wniesiony protest z powodu: 1) dopuszczenia się przestępstwa

przeciwko wyborom, określonego w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego

wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników głosowania lub wyników

wyborów lub 2) naruszenia przepisów kodeksu dotyczących głosowania, ustalenia

wyników głosowania lub wyników wyborów, mającego wpływ na wynik wyborów.

Zgodnie z art. 270 § 1 kodeksu wyborczego ustalając wyniki głosowania

w obwodzie, obwodowa komisja wyborcza oblicza między innymi liczbę wyborców,

którym wydano karty do głosowania, jak i kart wyjętych z urny. Z przedstawionych

przez wnoszącego protest wyborczy dowodów wynika, że obwodowa komisja

podała nieprawidłowe wyniki wyborów do Senatu. W piśmie Okręgowej Komisji

Wyborczej z 18 października 2011 r. uznano, że komisja obwodowa popełniła błąd

przy liczeniu kart lub podpisów w spisie wyborców potwierdzających pobranie kart.

Ze względu na powyższe, Sąd Najwyższy wyraził opinię, że w Obwodowej Komisji

Wyborczej nr […] przy ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów do

Senatu doszło do naruszenia przepisów kodeksu wyborczego. W ocenie Sądu

Najwyższego naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik wyborów.

Oprócz powyższego zarzutu, wnoszący podniósł, że powyższe stanowi

jednocześnie przestępstwo przeciwko wyborom z rozdziału XXXI Kodeksu karnego,

nie wskazując jednak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie.

Zgodnie z art. 241 § 3 Kodeksu wyborczego wnoszący protest powinien

sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których

opiera swoje zarzuty. Innymi słowy protest wyborczy wymaga przedstawienia lub

wskazania dowodów, które rzeczywiście mogą potwierdzić stawiane zarzuty. Brak

takich dowodów powoduje pozostawienie protestu wyborczego bez rozpoznania

(postanowienie SN z 5 grudnia 2007 r., III SW 63/07 OSNP 2008/15-16/246).

Dowodami w sprawie z protestu wyborczego są takie środki, które świadczą

o istnieniu lub nieistnieniu pewnych faktów, i które zarazem umożliwiają

przekonanie,

że

zarzucane

w

proteście

działanie

lub

zaniechanie

jest

przestępstwem przeciwko wyborom w myśl przepisów Kodeksu karnego albo

postępowaniem sprzecznym z przepisami Kodeksu wyborczego dotyczącymi

głosowania, ustalania wyników głosowania i wyników wyborów. Nie stanowią

natomiast dowodu w rozumieniu art. 241 ust. 3 Kodeksu twierdzenia i zarzuty

osoby wnoszącej protest, oderwane od istoty przestępstwa przeciwko wyborom i od

naruszeń przepisów wskazanych w tej ustawie (postanowienie SN z 18 październik

2001 r., III SW 85/01, niepubl.).

W sprawie wnoszący protest, w zakresie zarzucanego popełnienia

przestępstwa, powinien był więc wskazać osoby, które dopuściły się tego

przestępstwa oraz przedstawić lub chociażby wskazać dowody uzasadniające jego

zarzut.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 242 w związku z art. 258

Kodeksu wyborczego orzeczono jak w sentencji postanowienia.