III SW 11/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SW 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 31 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

w sprawie ze skargi Komitetu Wyborczego Wyborców R. D.

na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 24 sierpnia 2011 r., nr [...] w

sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o utworzeniu Komitetu Wyborczego

Wyborców R. D.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 31 sierpnia 2011 r.,

oddala skargę.

Uzasadnienie

Państwowa Komisja Wyborcza uchwałą z dnia 24 sierpnia 2011 r.

postanowiła odmówić przyjęcia zawiadomienia o utworzeniu Komitetu Wyborczego

Wyborców R. D. w celu zgłaszania kandydatów na posłów i kandydatów na posłów

i kandydatów na senatorów w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do

Senatu Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych na dzień 9 października 2011 r. z

powodu

dokonania

uzasadnieniu

zawiadomienia

postanowienia

po

Państwowa

upływie

Komisja

terminu

ustawowego.

Wyborcza

podała,

W

że

zawiadomienie o utworzeniu Komitetu Wyborczego Wyborców R. D. wpłynęło 24

sierpnia 2011 r. Nadeszło przesyłką pocztową nadaną 23 sierpnia 2011 r. Termin

na dokonanie zawiadomienia o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców upłynął

22 sierpnia 2011 r. (co wynika z art. 204 § 6 Kodeksu wyborczego). Do zgłoszenia

dołączone było potwierdzenie przybycia przedstawiciela Komitetu Wyborczego do

siedziby Państwowej Komisji Wyborczej 22 sierpnia 2011 r. tj. przed upływem

terminu na złożenie zawiadomienia, jednakże zawiadomienie nie zostało wówczas

złożone.

W skardze na to postanowienie R. D. działający jako pełnomocnik Komitetu

Wyborczego Wyborców R. D. zarzucił, że uchwała Państwowej Komisji Wyborczej

została wydana „z rażącym naruszeniem prawa”. Podniósł, ze 22 sierpnia 2011 r. o

godzinie 15.25 osobiście przedłożył urzędnikowi Państwowej Komisji Wyborczej

„oryginał zawiadomienia Komitetu Wyborczego Wyborców R. D. wraz z

oświadczeniem”. Urzędnik „zajmował się komputerem a powinien przyjąć

zawiadomienie wraz z oświadczeniem, sporządzić protokół przyjęcia i ewentualnie

wezwać na piśmie do uzupełnienia braków”.

W odpowiedzi na skargę Państwowa Komisja Wyborcza wniosła o jej

oddalenie.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Skarżący nie podejmuje polemiki z tezą postanowienia Państwowej Komisji

Wyborczej o uchybieniu terminowi na zawiadomienie Komisji o utworzeniu Komitetu

(art. 204 § 6 Kodeksu wyborczego). Twierdzi jedynie, że termin ten został

zachowany dlatego, że z winy urzędnika Komisji zawiadomienie nie zostało złożone

w terminie. Zgodnie z art. 204 § 6 Kodeksu wyborczego pełnomocnik wyborczy

zawiadamia Państwową Komisję Wyborczą o utworzeniu komitetu wyborczego

wyborców „po zebraniu co najmniej 1.000 podpisów obywateli mających prawo

wybierania do Sejmu, popierających utworzenie komitetu”. Do zawiadomienia

dołącza się, między innymi wykaz co najmniej 1.000 obywateli zawierający ich

imiona, nazwiska, adresy zamieszkania oraz numery ewidencyjne PESEL a także

własnoręcznie złożone podpisy (art. 204 § 7 pkt 3 Kodeksu wyborczego). Z

przepisów tych wynika, że zebranie co najmniej 1.000 podpisów musi poprzedzać

czynność

zawiadomienia

o

utworzeniu

Komitetu.

Niedołączenie

wykazu

zawierającego wystarczająca liczbę prawidłowo złożonych podpisów nie stanowi

wady zawiadomienia, która może być usunięta. Dokonanie zawiadomienia nie

może nastąpić przed zebraniem odpowiedniej liczby podpisów. Taki pogląd wyraził

Sad Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 września 2002 r. (III SW 28/02, OSNP

2003 nr 4, poz. 89). Pogląd ten został wyrażony na tle przepisów ustawy z dnia 16

lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatu i sejmików

wojewódzkich (Dz.U. Nr 95, poz. 602 ze zm.) Ponieważ przepisy te zawierały

analogiczne normy do obecnie analizowanych, należy go podzielić.

Skarżący nie twierdzi, ze w otwartym terminie na dokonanie zawiadomienia

o utworzeniu Komitetu Wyborczego Wyborców R. D. stawił się w siedzibie

Państwowej Komisji Wyborczej z wykazem co najmniej 1.000 obywateli, których

podpisy zebrał zgodnie z powołanymi przepisami Kodeksu wyborczego. Twierdzi

jedynie, że usiłował złożyć zawiadomienie wraz z oświadczeniem.

Ta okoliczność przesądza o niezasadności skargi, wobec czego podlegała

ona oddaleniu (art. 205 § 2 Kodeksu wyborczego).