III SPP 49/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SPP 49/16 ZARZĄDZENIE Dnia 4 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski w sprawie ze skargi J. J.‎na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w […]w sprawie I ACa […], z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w […]‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 marca 2016 r., zarządza zwrot skargi. UzasadnienieZgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.

Nr 179, poz. 1843 ze zm.), jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym - właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy (art. 8 ust. 2 tej ustawy). Obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu cywilnym (art. 871§ 1 k.p.c.) obowiązuje przed Sądem Najwyższym w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania sądowego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 71 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r., I CSP 2/12, LEX nr 1228581).

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia braków, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 130 § 5 k.p.c.). Nie można uznać, aby co do skargi na przewlekłość postępowania ustawa stanowiła inaczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, LEX nr 584755; z dnia 30 stycznia 2007 r., IV CZ 116/06, LEX nr 609973 oraz z dnia 6 listopada 2008 r., III CZ 35/08, LEX nr 484724).

Skarga na przewlekłość nie jest bowiem zażaleniem ani żadnym innym środkiem zaskarżenia a odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu zażaleniowym oznacza, że ma do niej wprost zastosowanie art. 130 § 5 k.p.c., za czym przemawiają również względy funkcjonalne. Skoro obowiązkowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych dotyczy czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871 § 1 k.p.c.), to zwrot skargi na przewlekłość postępowania sporządzonej z naruszeniem tego przepisu powinien nastąpić już w postępowaniu przed tym sądem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2005 r., III CZ 99/05, LEX nr 677763 oraz z dnia 7 listopada 2008 r., II CZ 77/08, Monitor Prawniczy 2010 nr 10-dodatek, s. 32, z komentarzem R.

Roszkowskiego). Przyjęcie odmiennego stanowiska, zgodnie z którym skargę na przewlekłość postępowania sporządzoną osobiście przez stronę może zwrócić dopiero Sąd Najwyższy, powodowałoby, że wszystkie skargi dotknięte takim brakiem, musiałyby być przedstawiane Sądowi Najwyższemu w celu dokonania ich zwrotu. Biorąc pod uwagę wykładnię celowościową i postulat racjonalności ustawodawcy należy taki pogląd odrzucić (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CZ 30/06, LEX nr 1104887).

Powyższe prowadzi do konkluzji, że skarga na przewlekłość postępowania, do rozpoznania której właściwy jest Sąd Najwyższy (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.), sporządzona z naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega zwrotowi przez sąd apelacyjny bez wzywania do usunięcia braków (art. 130 § 5 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.). Ponieważ Sąd Apelacyjny nie dokonał tej czynności, na podstawie art. 130 § 5 k.p.c. zarządzono jak na wstępie. aw