III SPP 4/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SPP 4/14

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie ze skargi H. U.

na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w […]

w sprawie V ACz […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 lutego 2014 r.,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

H.U. wniósł do Sądu Najwyższego skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki,

domagając się w niej stwierdzenia przewlekłości postępowania toczącego się przed

Sądem Apelacyjnym w […] pod sygnaturą akt V ACz […], przyznania od Skarbu

Państwa sumy pieniężnej w wysokości 20.000 złotych oraz zasądzenia kosztów

postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że postępowanie, którego dotyczy

niniejsza skarga, zostało zainicjowane protestem złożonym przez skarżącego w

dniu 13 lipca 2012 r. w trybie ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum

lokalnym (Dz.U. Nr 88, poz. 985 ze zm.) do Sądu Okręgowego w S.

(sygn. akt: I Ns […]), rozpatrywanym następnie przez Sąd Apelacyjny w […]

(sygn. akt: V ACz […]).

W toku wymienionego postępowania, skarżący w dniu 20 lipca 2012 r. złożył

wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie oznaczonej sygnaturą I Ns […],

toczącej się przed Sądem Okręgowym w S., 3 sędziów Sądu Okręgowego.

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił wniosek,

w związku z czym skarżący w dniu 6 sierpnia 2012 r. wniósł zażalenie na to

postanowienie. Sąd Apelacyjny w […] postanowieniem z dnia 18 października

2012 r., wydanym w sprawie V ACz […], oddalił z kolei zażalenie skarżącego.

W dniu 1 listopada 2012 r. (data wpływu do Sądu: 6 listopada 2012 r.)

skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 października 2012 r., wnosząc

jednocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika

z urzędu. W dniu 26 listopada 2012 r., Sąd Apelacyjny w […] odrzucił jednak

wnioski skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie

pełnomocnika z urzędu oraz odrzucił wymienioną skargę. Postanowienia Sądu

Apelacyjnego w […] z dnia 26 listopada 2012 r. nie zawierały uzasadnienia.

W dniu 10 grudnia 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na te postanowienia

Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 listopada 2012 r., wnosząc ponownie

o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu

oraz sporządzenie i doręczenie uzasadnień tych postanowień. W dniu 16 stycznia

2013 r. Sąd Apelacyjny w […] odrzucił zażalenie i wnioski skarżącego z dnia

10 grudnia 2012 r. Postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 stycznia

2013 r. również nie zawierały uzasadnienia.

W dalszym toku postępowania, skarżący złożył jeszcze 5 zażaleń wraz z

wnioskami o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z

urzędu, które były kolejno odrzucane przez Sąd Apelacyjny.

Skarżący podkreślił, iż istotne jest, że w dniu 30 września 2013 r. Sąd

Apelacyjny w […] przesłał do niego swoje postanowienie z dnia 26 listopada

2012 r., na mocy którego Sąd ten odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego

z

dnia

18 października 2012 r. Postanowienie to zostało doręczone wraz z uzasadnieniem

i pouczeniem o prawie do jego zaskarżenia.

W dniu 10 października 2013 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów

sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek skarżącego z dnia 10

października 2013 r. został uwzględniony przez Sąd Apelacyjny na mocy

postanowienia z dnia 25 października 2013 r.

Skarżący stwierdził, że postępowanie jest nadal w toku, w szczególności

przysługuje mu zażalenie na postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia

26 listopada 2012 r. W ocenie skarżącego, postępowanie w tej sprawie, wskutek

bezczynności sądu, trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności

faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. w niniejszej

sprawie doszło do przewlekłości postępowania w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy.

Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że postępowanie, którego dotyczy

niniejsza skarga, trwa już przeszło rok. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 listopada 2012 r., na mocy którego Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 18 października

2012 r., zostało doręczone skarżącemu wraz z uzasadnieniem i pouczeniem

o prawie do zaskarżenia dopiero po upływie niemal roku od jego wydania

(pismo przewodnie Sądu Apelacyjnego jest datowane na dzień 30 września

2013 r.). Uprzednio Sąd Apelacyjny odmawiał natomiast prawa do uzasadnienia

tego postanowienia oraz prawa do jego zaskarżenia. Sąd Apelacyjny w […]

wielokrotnie odmawiał też w niniejszej sprawie zwolnienia skarżącego od kosztów

sądowych i ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Jest to o tyle

niezrozumiałe, że postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. Sąd Apelacyjny

w […] uwzględnił jeden z wniosków skarżącego i w zakresie wskazanym

w tym postanowieniu ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu oraz zwolnił go

od kosztów sądowych.

Zdaniem H. U., przewlekłość opisanego w niniejszej skardze postępowania

miała i ma nadal negatywny wpływ na sprawność przebiegu całego postępowania

w sprawie protestu złożonego przez skarżącego w dniu 13 lipca 2012 r. w trybie

ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym do Sądu Okręgowego

w S., rozpatrywanego następnie przez Sąd Apelacyjny w […]. Należy także zwrócić

uwagę, że do przewlekłości postępowania doszło już na etapie rozpatrywania

zażalenia H. U. z dnia 6 lipca 2012 r., skierowanego do Sądu Apelacyjnego w […],

którego przedmiotem było postanowienie Sądu Okręgowego w S. (sygn. akt

I Ns […]), oddalające wniosek złożony w trybie art. 35 ustawy z dnia 15 września

2000 r. o referendum lokalnym.

Reprezentujący

Skarb

Państwa

Prezes Sądu

Apelacyjnego

w

[…]

w pisemnej odpowiedzi na skargę zgłosił swój udział w sprawie oraz wniósł

o oddalenie skargi.

Uzasadniając swoje stanowisko, Prezes Sądu uzupełnił wywody skarżącego

o informację, że w dniu 5 grudnia 2013 r. do Sądu Apelacyjnego w […] wpłynęło

zażalenie H. U. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 listopada

2012 r., V ACz […], odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w […].

Zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego, tok postępowania przed Sądem

Apelacyjnym w […] przeczy tezie skarżącego o przewlekłości postępowania przed

tym Sądem. Czynności Sądu Apelacyjnego w […] w sprawie, której dotyczy skarga,

były bowiem podejmowane szybko i sprawnie. Opóźnienie dotyczy jedynie

sporządzenia

oraz

doręczenia

skarżącemu

uzasadnienia

postanowienia

Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 listopada 2012 r., odrzucającego skargę H. U.

o

stwierdzenie

niezgodności

Jednakże okoliczność

ta

nie

z

prawem

może

prawomocnego

uzasadniać

orzeczenia.

uwzględnienia

skargi

na przewlekłość postępowania, gdyż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia dotyczyła postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 października 2012 r., V ACz […], którym oddalono zażalenie H. U.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lipca 2012 r., I Ns […],

oddalające jego wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Okręgowego w S.

od rozpoznania sprawy.

Prezes Sądu Apelacyjnego w […] zwrócił również uwagę, że skoro zgodnie

z art. 4241 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem jedynie

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, względnie wyroku sądu pierwszej

instancji kończących postępowanie w sprawie, a w postępowaniu nieprocesowym,

zgodnie z art. 5191 k.p.c., prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu

drugiej lub pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, to skargę

odrzuconą postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 listopada 2012 r.

ocenić należy jako niedopuszczalną. Skarga ta nie dotyczy bowiem prawomocnego

orzeczenia, o którym mowa wyżej, kończącego postępowanie w sprawie, lecz

postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] kończącego jedynie postępowanie

incydentalne w przedmiocie wyłączenia sędziów Sądu Okręgowego w S.

(por. art. 394 § 1 pkt 10 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Z uwagi

na niedopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem takiego

orzeczenia, Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosków H. U. o zwolnienie od kosztów

sądowych

oraz

ustanowienie

pełnomocnika

zgłoszonych

w

postępowaniu

zainicjowanym niedopuszczalną skargą, a następnie z uwagi na jej wniesienie

osobiście przez skarżącego, bez udziału profesjonalnego pełnomocnika, skargę tę

odrzucił.

Tym samym, skoro skarga na przewlekłość postępowania dotyczy

postępowania zainicjowanego niedopuszczalną skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, opóźnienie jednej z czynności Sądu w

postępowaniu z takiej skargi nie może uzasadniać stwierdzenia przewlekłości

postępowania oraz przyznania z tego tytułu żądanej w skardze sumy pieniężnej.

Prezes Sądu Apelacyjnego podkreślił też, że wbrew stanowisku skarżącego,

wywodzona przez niego przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w […]

w postępowaniu wywołanym niedopuszczalną i osobiście wniesioną skargą z dnia

1 listopada 2012 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia, pozostaje bez wpływu na przebieg sprawy w jej głównym nurcie,

tj. sprawy z protestu wyborczego.

Sprawa I Ns […] Sądu Okręgowego w S. została bowiem prawomocnie

zakończona, ponieważ Sąd Apelacyjny w […] postanowieniem z dnia 9 września

2013 r., V ACz […] oddalił zażalenie wnioskodawców na postanowienie

Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 kwietnia 2013 r., I Ns […] oddalające protest.

Twierdzenie zatem skarżącego tej treści, że: „przewlekłość opisanego w niniejszej

skardze postępowania miała i ma nadal negatywny wpływ na sprawność przebiegu

całego postępowania w sprawie protestu złożonego w dniu 13 lipca 2012 r....” pozbawione

jest

jakichkolwiek

podstaw.

Przeciwnie,

wobec

sprawnie

podejmowanych przez sądy obu instancji czynności procesowych, mimo licznych

wniosków wnioskodawcy podlegających rozpoznaniu, sprawa z protestu z dnia

13 lipca 2012 r. została bez zbędnej zwłoki zakończona. Zapadło orzeczenie

rozstrzygające istotę sprawy.

Nadto, zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w […], niezrozumiałe jest,

zawarte na 4 stronie skargi, twierdzenie skarżącego, że „do przewlekłości

postępowania doszło już na etapie rozpatrywania zażalenia skarżącego H. U.

z dnia 6 lipca 2012 r.”, a więc wniesionego przed protestem wyborczym z 13 lipca

2012 r. i w innej sprawie, a mianowicie w sprawie o sygnaturze I Ns […]

Sądu Okręgowego w S..

Nie wydaje się też uzasadnione przyjęcie, aby ustawa o skardze na

przewlekłość postępowania, przewidująca wnoszenie takiej skargi w celu ochrony

prawa do rozpoznania sprawy (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o

skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym

prowadzonym

lub

nadzorowanym

przez

prokuratora

i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179 poz. 1843 ze

zm.), miała służyć również ochronie prawa do rozpoznania wnoszonych przez

strony, niedopuszczalnych środków zaskarżenia (np. zażaleń, apelacji), czy też jak w niniejszym przypadku - niedopuszczalnej, w świetle przepisów procedury

cywilnej,

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

incydentalnego

postanowienia Sądu drugiej instancji, niekończącego postępowania w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie

prawa

strony

do

rozpoznania

sprawy

w

przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.), ustawa ta reguluje

zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek

działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze. W myśl ust. 2 tego artykułu przepisy ustawy

stosuje się odpowiednio, gdy na skutek działania lub bezczynności sądu albo

komornika sądowego doszło do naruszenia prawa strony do przeprowadzenia i

zakończenia bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy

dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Stosownie do art. 2 powołanej

ustawy, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego

skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez

nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne

dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla

rozstrzygnięcia sprawy (ust. 1), przy czym dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło

do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i

prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie

rozstrzygnięcia co do istoty (ust. 2).

Oznacza to, iż celem powyższej skargi jest przeciwdziałanie trwającej

przewlekłości, zaś jej funkcją przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie

odpowiedniego, sprawnego biegu procesowego. Służy temu zarówno samo

stwierdzenie wystąpienia przewlekłości w postępowaniu (art. 12 ust. 2 ustawy), jak i

możliwość zalecenia podjęcia przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty

odpowiednich czynności w wyznaczonym terminie (art. 12 ust. 3 ustawy). Jak

wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 listopada

2004 r., III SPP 42/04 (OSNP 2005 nr 5, poz. 71), postępowanie ze skargi na

przewlekłość nie jest samodzielnym postępowaniem zmierzającym do stwierdzenia

przewlekłości

i

ewentualnie

zasądzenia

z

tego

tytułu

odpowiedniego

odszkodowania (zadośćuczynienia). W uchwale tej Sąd Najwyższy podzielił

równocześnie

pogląd,

że

celem

tego postępowania

jest przeciwdziałanie

przewlekłości postępowania w trakcie jego trwania i ewentualne przyznanie

„odpowiedniej sumy pieniężnej” jako wstępnej (tymczasowej) rekompensaty.

Podobnie wywiedziono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2005 r.,

III SPP 120/05 (OSNP 2006 nr 5-6, poz. 102), dodając tam, że omawiana skarga

stanowi

doraźną

interwencję

przeciwdziałającą

trwającej

przewlekłości

postępowania. Sąd Najwyższy podkreślał również, że publicznoprawnym celem

ustawy

jest

stworzenie

realnego

i

skutecznego

środka

zapobiegającego

przewlekłości postępowania, czyli takiego środka, którego funkcją jest przede

wszystkim wymuszanie nadania sprawie odpowiedniego, sprawnego biegu, a więc

„stworzenie mechanizmu prawnego wymuszającego rozpoznanie sprawy przez

sąd” (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 113/04,

OSNP 2005 nr 9, poz. 134 i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r.,

III SPP 115/04, OSNP 2005 nr 9, poz. 135). Wskazywany jednolicie w

orzecznictwie cel powyższej ustawy nie może więc zostać zrealizowany w sytuacji,

kiedy postępowanie zostało prawomocnie zakończone.

Wypada również dodać, iż z treści art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z

dnia 17 czerwca 2004 r. wynika, że skargę o stwierdzenie, iż w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się do sądu w

toku postępowania w sprawie, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy sądem właściwym

do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się

postępowanie. Niewątpliwie w powołanych przepisach chodzi o etap postępowania

przed tym sądem, przed którym to postępowanie nadal się toczy, czyli nie zostało

jeszcze zakończone (zamknięte) w wyniku wydania stosownych orzeczeń.

Wniesienie skargi na przewlekłość postępowania ma bowiem w istocie służyć

dyscyplinowaniu czynności podejmowanych na danym etapie toczącego się

jeszcze postępowania w określonej sprawie (por. również postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., III SPP 19/05 - OSNP nr 17, poz. 277).

Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 lipca 2005 r.,

III SPP 127/05 (PiZS 2005 nr 11, s. 25), dodając że skarga na przewlekłość

postępowania może być wniesiona jedynie do jego prawomocnego zakończenia

oraz że skarga wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania co do istoty

sprawy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Także w postanowieniu z dnia

19 stycznia 2006 r., III SPP 162/05 (LEX nr 439157), Sąd Najwyższy zajął

stanowisko, że skoro sprawa została prawomocnie zakończona, zaś skarga na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej

zwłoki

została

złożona

po

prawomocnym

zakończeniu

postępowania, przeto okoliczność ta powoduje niedopuszczalność skargi z uwagi

na wniesienie jej po upływie przepisanego terminu i stanowi przesłankę odrzucenia

skargi (art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zdanie 1 k.p.c. i w związku z art. 5

ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki).

Pogląd ten podzielono w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2005 r., SPK 12/05,

(LEX nr 567515), w uzasadnieniu którego wywiedziono ponadto, że zgodnie z

treścią art. 5 ust. 1 ustawy, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego

skarga ta dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku

postępowania w sprawie. W przypadku, gdy postępowanie zostało prawomocnie

zakończone przed wniesieniem skargi, to oczywistym jest, że nie może być ona

rozpoznana

merytorycznie.

Granicę

czasową

dla

skargi

na

przewlekłość

postępowania stanowi bowiem prawomocne zakończenie sprawy. Wniesienie jej

po tym terminie powoduje, że nie ma przedmiotu szczególnego postępowania ze

skargi.

Podkreślenia wymaga też fakt, że unormowania ustawy z dnia 17 czerwca

2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu

przygotowawczym

prowadzonym

lub

nadzorowanym

przez

prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki stanowią

realizację przepisu art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r., podpisanej przez Polskę w

dniu 26 listopada 1991 r. i ratyfikowanej w dniu 19 listopada 1992 r. (Dz.U. Nr 85,

poz. 427), przyznającego każdemu prawo do rzetelnego i publicznego rozpoznania

jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły sąd ustanowiony ustawą, przy

rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o

zasadności każdego oskarżenia w wytaczanej przeciwko niemu sprawie karnej, a

także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do

sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez

właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W orzecznictwie Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka ugruntował się przy tym pogląd, iż przepis art. 6

Konwencji ma zastosowanie tylko wtedy, gdy rezultat postępowania ma

bezpośrednio rozstrzygające (directly decisive) znaczenie dla praw i obowiązków

skarżącego o charakterze cywilnym (zob. m.in. wyrok ETPCz z dnia 16 lipca

1971 r. w sprawie Ringeisen przeciwko Austrii). Postępowanie musi być

bezpośrednio rozstrzygające, co oznacza, że nie jest wystarczający luźny (tenuous

connection) związek lub odległe i przypadkowe (remote consequences) skutki (zob.

wyrok ETPCz z dnia 23 czerwca 1981 r. w sprawie Le Compte, Van Leuwen i De

Meyere przeciwko Belgii). Wymaganie to jest spełnione, gdy orzekanie o prawach i

obowiązkach o charakterze cywilnoprawnym jest pierwotnym i zasadniczym celem

postępowania.

Przenosząc przedstawione wyżej rozważania na grunt niniejszej sprawy,

Sąd Najwyższy przede wszystkim zauważa, iż inicjująca ją skarga wnioskodawcy z

całą pewnością nie dotyczy przewlekłości postępowania w jego głównym nurcie, to

jest postępowania zainicjowanego protestem wyborczym prowadzonego przez Sąd

Okręgowy w S. pod sygnaturą I Ns […], gdyż postępowanie to, jak wyjaśnił

Prezes Sądu Apelacyjnego w […] w odpowiedzi na skargę i jak wynika

z dokumentów

zawartych

przedmiotowej

skargi

Sądu Apelacyjnego

w

w

aktach

sprawy,

zostało

prawomocnie

[…]

dnia

z

jeszcze

przed

zakończone

września

2013

wniesieniem

postanowieniem

r.,

V

ACz

[…].

Postanowieniem tym Sąd Apelacyjny oddalił bowiem zażalenie wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 kwietnia 2013 r., I Ns […],

oddalające protest wyborczy.

Przedmiotowa

wnioskiem

skarga

skarżącego

o

dotyczy

natomiast

postępowania

wyłączenie

sędziów

Sądu

wywołanego

Okręgowego

w

S. od rozpoznania sprawy I Ns […], czyli postępowania wpadkowego (incydentalnego)

w stosunku do postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżący dostrzega przy tym przewlekłość postępowania tam, gdzie chodzi

o nadanie

biegu

jego

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 października 2012 r., V Acz […],

którym oddalono zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia

26 lipca 2012 r., I Ns […], oddalające wniosek H. U. o wyłączenie sędziów

Sądu Okręgowego w S. od rozpoznania sprawy.

Abstrahując zatem od tego, iż z przyczyn, o których wcześniej była mowa,

nie jest to postępowanie, którego rezultat miałby bezpośrednio rozstrzygające

znaczenie dla praw i obowiązków skarżącego o charakterze cywilnym, gdyż te

zostały już prawomocnie rozstrzygnięte we wcześniejszym orzeczeniu (z dnia 9

września 2013 r.), lecz postępowanie o charakterze incydentalnym (wpadkowym) w

odniesieniu do tamtego postępowania, należy zauważyć, że i to postępowanie

zostało już zakończone niezaskarżalnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego z

dnia 9 września 2013 r., zanim jeszcze wniesiono ocenianą obecnie skargę. Z tego

powodu skarga wnioskodawcy nie może być więc uznana za wniesioną „w toku

postępowania”, jak tego wymaga omawiany wcześniej art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17

czerwca 2004 r. Dlatego też należy uznać, że przedmiotowa skarga jako

niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 §

2 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.).

Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na wymienionych

wcześniej przepisach, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

aw