III SPP 145/05 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 grudnia 2005 r.

III SPP 145/05

Wadliwe złożenie skargi na przewlekłość postępowania i podejmowanie

przez stronę czynności opóźniających rozpoznania sprawy są okolicznościami,

które sąd bierze pod uwagę, rozpoznając drugą skargę na przewlekłość postępowania złożoną przez tę stronę (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o

skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz.U. Nr 179, poz. 1843).

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia

2005 r. sprawy ze skargi Józefa G. na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w Gdańsku [...]

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Dnia 3 października 2005 r., skarżący Józef G. wniósł o stwierdzenie przewlekłości w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym-Sądem Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku [...]. Jednocześnie domagał się wydania zalecenia Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku jak najpilniejszego rozpoznana sprawy, to

jest w terminie czternastu dni od dnia otrzymania orzeczenia Sądu Najwyższego oraz

zasądzenia na jego rzecz kwoty 10.000 zł. W ocenie skarżącego, sformułowane żądania są w pełni uzasadnione, albowiem apelacja, wniesiona przez niego w dniu 18

października 2004 r. nie została do chwili wniesienia skargi rozpatrzona.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wniosła o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ jest nieuzasadniona. Prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki uregulowane zostało w ustawie z dnia 17

czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843).

Wprawdzie zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 marca

2005 r. (III SPP 52/05) władze krajowe mają obowiązek zorganizowania warunków

należnego sprawowania władzy jurysdykcyjnej, w tym zapewnienia optymalnej obsady kadrowej sądów odwoławczych orzekających w sprawach z zakresu prawa

pracy i ubezpieczeń społecznych, aby nie dochodziło do przewlekłości postępowań w

sprawach sądowych uznanych za istotne z punktu widzenia szczególnej potrzeby

społecznej zagwarantowania sprawności i szybkości ich osądzenia, lecz nie zmienia

to faktu, że skarżący powinien skorzystać - w celu przyspieszenia rozpoznawania

sprawy - z przysługujących mu środków prawnych, jak również nie przyczyniać się

do powstawania przewlekłości. Tymczasem przewlekłość, jaką zarzuca skarżący,

została spowodowana, między innymi, wskutek wadliwego wniesienia przez niego

skargi po raz pierwszy, w wyniku czego akta sprawy przekazane zostały do Sądu

Najwyższego i następnie wraz ze skargą zwrócone (zarządzenie Sądu Najwyższego

z dnia 14 lipca 2005 r., III SPP 128/05) oraz przez podejmowanie czynności procesowych, niezwiązanych z istotą rozpoznawanego sporu (wystąpienie o adwokata z

urzędu w celu wniesienia skargi na przewlekłość postępowania). W tym czasie Sąd

Apelacyjny nie był zatem w stanie rozstrzygnąć istoty sporu, co sprawia, że przy rozpatrywaniu drugiej skargi trzeba wziąć pod uwagę, iż to zachowanie strony wpływa

na skrócenie faktycznego okresu rozpatrywania sprawy, podlegającego ocenie z

punktu widzenia art. 2 ust. 2 powołanej ustawy. W tym kontekście Sąd Najwyższy nie

stwierdza przewlekłości w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym w

Gdańsku. Należy też nadmienić, że skarżący mógł również - wskazując stosowne

powody - domagać się przyspieszenia rozpoznania sprawy i zwrócić się do Sądu z

odpowiednim wnioskiem, czego jednak nie uczynił. W tych okolicznościach postępowanie trwające niecały rok nie jest przewlekłe.

Mając na względzie powyższe, należało zatem - stosownie do art. 12 ust. 1

powołanej ustawy - orzec jak w sentencji.