III SO 36/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SO 36/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie ze skargi J. K.

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt III SW 187/05

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie, w której Sąd

Najwyższy postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r., III SW 187/05, pozostawił

bez dalszego biegu protest wyborczy skarżącego przeciwko wyborowi Prezydenta

Rzeczypospolite Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz.

544), przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej może być wniesiony

protest z powodu naruszenia przepisów tej ustawy albo z powodu dopuszczenia się

przestępstwa przeciwko wyborom, jeżeli to naruszenie lub przestępstwo miało

wpływ na wynik wyborów. Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie 3 sędziów w

postępowaniu

nieprocesowym,

stosując

odpowiednio

przepisy

Kodeksu

postępowania cywilnego, i wydaje opinię w formie postanowienia w sprawie

protestu (art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta). Według art. 76 ust. 1 ustawy

o wyborze Prezydenta, Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych na podstawie sprawozdania z wyborów

przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą oraz po rozpoznaniu

protestów rozstrzyga o ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej. Oznacza to,

że rozpatrywanie protestów przeciwko wyborowi Prezydenta następuje w

postępowaniu nieprocesowym, ale przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

stosuje się odpowiednio. Zastosowanie mogą mieć tylko te przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego, które dadzą się pogodzić z istotą i funkcją postępowania

w przedmiocie protestów wyborczych. Przykładowo w postępowaniu tym Sąd

Najwyższy nie stosuje przepisów dotyczących przymusu adwokacko-radcowskiego

(art. 871 k.p.c.), gdyż protest wyborczy jest środkiem służącym realizacji prawa o

charakterze publicznoprawnym, a nie prywatnoprawnym. Dlatego też w sprawie

dotyczącej rozpoznania protestu przeciwko wyborowi Prezydenta nie może mieć

zastosowania

art.

nieprocesowego.

§

Rozpoznanie

k.p.c.

dotyczący

protestu

wznowienia

wyborczego

postępowania

stanowi

wprawdzie

wyodrębnioną część postępowania zmierzającego do oceny ważności wyborów, ale

jest to tylko postępowanie wstępne, służące wydaniu uchwały rozstrzygającej o

ważności

wyboru

Prezydenta.

Po

podjęciu

takiej

uchwały,

wznowienie

postępowania wywołanego wniesieniem protestu byłoby sprzeczne z jego funkcją.

Oznacza to także, że postanowienie wydawane w przedmiocie protestu, mające

przy tym formę opinii, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie

w rozumieniu art. 524 § 1 k.p.c. W tym zakresie występują więc istotne różnice w

odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do

rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz.U. Nr 95, poz. 602 ze zm.)

uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz z art. 77

ust. 2 Konstytucji RP w części wyłączającej dopuszczalność wznowienia

postępowania (wyrok z dnia 13 maja 2002 r., SK 32/01, OTK 2002-A nr 3, poz. 31;

Przegląd Sejmowy 2002 nr 5, s. 125 z glosą A. Szmyta). Przepisy te dotyczą

bowiem postępowania, w którym realizuje się prawo do ochrony dóbr osobistych

(sprostowania nieprawdziwych informacji, przeproszenia pokrzywdzonego oraz

wpłaty kwoty pieniężnej na cel charytatywny i na rzecz wnioskodawcy tytułem

odszkodowania), a więc niewątpliwie prawa o charakterze prywatnoprawnym.

Ustawa o wyborze Prezydenta nie przewiduje możliwości wnoszenia skargi o

wznowienie postępowania w sprawach dotyczących protestów zakończonych

postanowieniem Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23

października 2000 r., III SW 65/00, OSNAPiUS 2001 nr 3, poz. 92). Odpowiednie

stosowanie w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego

oznacza

natomiast,

że

skarga

o

wznowienie

takiego

postępowania

jest

niedopuszczalna.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie stosowanych

odpowiednio art. 410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.